Wat heb ik weer genoten van de Dansstage! Al voor het 5e jaar ging ik naar dit workshopweekend op de campus in Enschede, waar we van vrijdag tot en met zondag les kregen in balfolk en iedere dag werd afgesloten met een bal. En niet te vergeten: waar we iedere ochtend subtiel werden gewekt door enkele muzikanten, die alle blokhutten langs gingen met een wakkerwordliedje! <3

Het was een weekend vol met fijne dansjes, nieuwe ontmoetingen en zelfs een verrassend goed gesprek.
Zwusje vroeg me een tijdje geleden waarom ik op Facebook had gepost over mijn scheiding. Enerzijds is het misschien vreemd om alles zo openbaar te gooien, maar het is ook juist fijn. Het voorkomt niet alleen dat ik de situatie 100x opnieuw moet vertellen, maar nu komen ook veel mensen uit zichzelf naar me toe om te vragen hoe het gaat en me een hart onder de riem te steken. (Of gewoon omdat ze mijn unicorn pyjama willen bewonderen, of in de hoop dat ik mijn massagestoel bij me heb. )

In totaal volgde ik 5 verschillende workshops. De ene leerzamer dan de andere.

Een van de leerzame workshops was de bourrée-workshop. Het was al de 4e keer dat ik een les over deze dans volgde en ik heb nog lang niet het idee dat ik hem beheers. Maar het wordt wel iedere keer een stukje duidelijker. Ooit ga ik er plezier in krijgen. Ooit.

De workshop over onregelmatige walsen was een leuke uitdaging. De wals in 3, 5, 8 en 11 werden bekend verondersteld en we gingen oefenen met andere varianten, zoals een wals in 16 (bv. 3-3-2-3-2-3 versus 3-2-3-2-3-3) of zelfs in 32. Dat is eigenlijk helemaal niet moeilijk, maar gewoon een kwestie van even goed opletten waar de 2en zitten en dan die kadans vasthouden. Aangezien de docent live de muziek speelde waarop we mochten oefenen, was de workshop feitelijk ook een privé-concertje voor de deelnemers. Heerlijk!

In die workshop varieerden we ook even met mazurka’s met andere timings. Ik moet bekennen dat ik heb opgegeven die telling te herkennen, en me gewoon heb laten leiden door mijn danspartner. Dat ging prima.
Grappig genoeg was dit zelfs één van de meest memorabele dansjes die ik dit weekend danste. Heel bijzonder hoe het met sommige mensen gewoon direct klikt!

Dat ik de afwijkende telling van de mazurka niet goed kon volgen, kwam doordat ik de basispas nauwelijks in mijn systeem heb zitten. Toen iemand uit de beginnersgroep me tijdens een bal vroeg hoe de basispas van de mazurka ook alweer ging, stond ik met mijn mond vol tanden. Dat vergeet ik namelijk echt altijd. Terwijl ik heel prima mazurka’s kan dansen. Hoe komt dat dan? Nou, ik tel nooit. Ik laat me leiden door mijn danspartner én reageer op wat ik in de muziek hoor. Soms is die basistelling heel duidelijk te horen in een liedje en dan kan ik hem herkennen (oh ja, dat was het…), maar soms spelen de muzikanten een mazurka waarin dat ritme niet overduidelijk is, of afwijkt, en dan weet ik het niet meer.
Dat is enerzijds een beetje gênant. Maar in de gevorderdenworkshop mazurka, die ik ook volgde, werd ons juist geleerd om meer op de muziek te reageren en de basispas los te laten als de muzikanten net iets anders spelen – precies wat ik al deed. Dus nu schaam me ik wat minder.

Nog een andere openbaring die ik voor mezelf had: ik hoef niet per se ook te gaan leren om te leiden.
Voor mijn gevoel ligt er de laatste tijd in de balfolkwereld (nog) wat meer nadruk op het feit dat mannen niet altijd hoeven te leiden en vrouwen niet altijd hoeven te volgen, maar dat je ook prima de rollen om kunt draaien (of uiteraard met iemand van hetzelfde geslacht kunt dansen). En dat je ook tijdens een dans van rol kunt wisselen. Nou heb ik niets tegen genderneutrale dansen, maar ik ben wel echt iemand die plezier heeft in volgen. Ik vind het mooi om de subtiele veranderingen in iemand zijn lichaamshouding op te merken en daar op te reageren. Bovendien is dansen voor mij juist dat ene zeldzame moment dat ik even niéts hoef. Dat ik niet hoef na te denken, niet me verantwoordelijk hoef te voelen, niets hoef voor te bereiden. Iets dat ik wel associeer met een dans leiden.

Een volger hoeft uiteraard geen willoze pop te zijn; je mag input leveren tijdens een dans en dat doe ik graag! Maar ik heb recentelijk al een paar keer ervaren dat als ik dat doe, de leider het interpreteert alsof ik de leiding over wil nemen, waardoor die spontaan wisselt van danshouding. Volgens mij omdat er momenteel wat meer gedrild wordt in het idee van rollen wisselen. Euh nee, mag ik alsjeblief blijven volgen?
Als ik ineens ongevraagd de leiding krijg, voel ik me niet alleen hulpeloos, maar ook een beetje schuldig dat ik dit nooit geleerd heb. Maar dat wil ik niet meer doen. Ik hoef dit niet te leren, het is ook prima om gewoon heel stereotiep alleen te kunnen en willen volgen. (Grappig hoe dat gaat. Er komt een beweging om stereotypen te doorbreken en dan slaat het door naar de andere kant, waardoor je het gevoel hebt dat er peer pressure is om aan het niét-stereotype beeld te voldoen. )

Waarschijnlijk is het zo dat als je over de eerste drempel heen bent, het leiden ook een tweede natuur wordt – leren volgen is in het begin ook hard werken. Maar op dit moment heb ik gewoon geen zin om energie te steken in dit leren. Misschien ooit in de toekomst. Maar nu niet.

Vandaag ga ik genieten van de napret, want alle fijne dansjes herhalen zich nog steeds in mijn hoofd. En de enige correcte afsluiting van deze blogpost is… chocolate moose!