Misschien vragen jullie je inmiddels af hoe het staat met mijn eigen Alice in Wonderland-boek? Ik eigenlijk ook wel een beetje.

Het goede nieuws is dat de illustraties inmiddels af zijn! Alle 42, waarbij we ook nog eens enkele opnieuw hebben gedaan omdat of ik, of de illustrator zelf, of we beiden, er niet helemaal tevreden mee waren.

Het was een intensief proces, want we hebben de afgelopen 4 maanden bijna dagelijks een of meermaals contact per mail gehad. Het is voor ons allebei ook een leerproces geweest. Ik had (uiteraard) vooraf een uitgebreid instructiedocument gemaakt met allerlei details over wat er in welke illustratie moest komen, maar dat had ik alleen gedaan voor de illustraties waarvan ik al zeker wist dat ze er moesten komen, bijvoorbeeld omdat er een specifiek grapje in moest worden verwerkt. Van meer dan de helft van de illustraties heb ik het echter aan de illustrator overgelaten om te kiezen welke scènes hij wilde illustreren. Vervolgens heb ik bij die door hem gemaakte lijst weer wat ideeën en richtlijnen meegegeven en hem voor de rest relatief vrij gelaten. Maar toch bleek op het moment dat ik de schets ontving wel eens dat er iets in mijn hoofd zat wat ik niet expliciet had gemaakt.

Wat ik verder moeilijk vond, is dat de potloodtekening die ik goedkeurde, niet noodzakelijk geheel overeenkwam met de pentekening die hij er vervolgens van maakte. Soms werd het er beter op, soms zat er ineens iets in waar ik niet heel enthousiast van werd. Ik heb vooral moeten wennen aan het gebruik van heul veul lijntjes als ‘inkleuring’ van de achtergrond. Ik vond het al snel erg druk en donker worden, maar ik heb me er uiteindelijk bij neergelegd dat dit nu eenmaal zijn stijl is.

Voor Robert was het de uitdaging om consistent te zijn in zijn tekeningen. Het was voor het eerst dat hij een opdracht kreeg om een volledig boek te illustreren; tot nu toe deed hij vooral individuele tekeningen. En tsja, dan moet je er voor zorgen dat je in 4 maanden tijd het personage van Alice structureel hetzelfde blijft tekenen! Dat bleek niet geheel gelukt: in de eerste twee proeftekeningen zag ze er meer cartoonish uit, in de loop der tijd is haar haar donkerder geworden, en op een gegeven moment kreeg ze ineens ook andere schoenen. Aan het eind van het proces hebben we ze allemaal naast elkaar gelegd en heeft hij de meest afwijkende opnieuw gedaan. Alice is daardoor uiteindelijk wat anders en ouder geworden dan ik haar eigenlijk wilde hebben, maar ze is nu in ieder geval redelijk consequent vormgegeven.
Je kunt straks ook nog zien dat er wat variatie zit in de dikte van de pen die is gebruikt voor de achtergrond enzo. Maar ach.

Gelukkig bleek Robert een zeer geduldig persoon en bovendien net zo’n grote perfectionist als ik, waardoor de samenwerking echt heel goed is gegaan! Omdat ik weet dat ik de neiging heb om mijn samenwerkingspartners tot wanhoop te drijven, had ik hem bij het aangaan van de samenwerking hier al voor gewaarschuwd en hem op het hart gedrukt dat hij het gewoon direct en heel eerlijk moest zeggen als ik vervelend begon te worden. En ik heb mezelf ook twee keer tot orde weten te roepen toen ik merkte dat ik bij de 3e revisie echt met mieren begon te copuleren, waarna ik het los heb gelaten en heb gezegd dat hij het maar moest tekenen zoals hij dacht dat het het beste was. Ik ben best wel trots op mezelf!

Uiteraard waren er desondanks een paar frustratiemomentjes, maar dat hebben we gelijk weer uitgepraat waarna we weer blij met elkaar verder zijn gegaan. Geheel per mail, we hebben geen enkele keer gebeld of gezoomed. Echt heel bijzonder, aangezien mail toch een moeilijk medium is om dingen goed over te brengen!

Ik denk dat ik ook een goede balans heb weten te vinden in mijn verwachtingen. Mijn ideaalbeeld was natuurlijk illustraties die exact in de stijl van John Tenniel, de oorspronkelijke illustrator, waren. Maar ik wist ook dat dat onmogelijk zou gaan lukken – je kunt niet een beginnend boekillustrator van een freelancewebsite plukken en verwachten dat hij het precies zo doet als een van de bekendste illustratoren uit de 19e eeuw, en zéker niet voor het budget dat ik had. Dankzij de lange zoektocht naar een geschikt iemand, waarin ik eigenlijk al de hoop had opgegeven om überhaupt 42 illustraties te kunnen betalen, ben ik nu echt enórm blij met het eindresultaat. Zijn ze 100% perfect zoals ik ze in mijn hoofd had? Nee, maar ik heb wel daadwerkelijk 42 illustraties, globaal in Tenniel’s stijl, van een véél betere kwaliteit dan ik had durven hopen, betaalbaar, en ook nog eens opgeleverd binnen de gestelde deadline! En de illustrator wil ook na afloop nog steeds met me praten! (Sterker nog: hij heeft zelfs voorgesteld in de toekomst de rollen een keer om te draaien, en mij te gaan betalen om een verhaal te schrijven bij zijn illustraties!) Ik kan dit proces dus alleen maar supergeslaagd noemen.

Ook al zei ik de vorige keer dat ik maar één illustratie zou tonen en jullie voor de anderen het boek maar moesten aanschaffen, laat ik er toch nog eentje zien. (Enige gelijkenis met een bestaand persoon berust in het geheel niet op toeval. )

De volgende fase is de daadwerkelijke publicatie. Dat is nog een beetje een dingetje. Mijn uitgever heeft het namelijk loeidruk met een andere publicatie met keiharde deadline halverwege november. Ik zal dus moeten wachten totdat er een gaatje in zijn agenda valt en maar hopen dat het dan nog gaat lukken om het boek voor Kerst uit te brengen (zodat ik het als kerstcadeautje kan promoten).

Eigenlijk moet alles nog gebeuren. Hoewel we de inhoudelijke details van de overeenkomst wel hebben doorgesproken, heb ik nog steeds geen officieel contract getekend. De uitgever is een paar maanden geleden wel begonnen met proeflezen, maar hij is niet verder gekomen dan hoofdstuk 1. Aangezien hij destijds had toegezegd mijn boek te publiceren zonder het eerst gelezen te hebben, betekent dat dat hij nog steeds geen idee heeft waar het verhaal over gaat! :-X
Toen ik hem mijn manuscript stuurde, heeft hij het openingsgedicht gelezen, het verhaal globaal doorgebladerd, en geteld of het wel 12 hoofdstukken had. Dat was het geval en hij vond het gedicht erg goed, en op basis daarvan heeft hij okee gezegd. Op mijn vraag of het hem dan niet vaak gebeurde dat hij iemand beloofde iets uit te geven wat achteraf superslecht bleek te zijn, antwoordde hij: “Your reputation proceeds you.” Tsja. Het is natuurlijk een groot compliment dat een uitgever op basis van mijn bekendheid in het ‘Alice in Wonderland-wereldje’ genoeg vertrouwen in mij heeft, maar zelf vind ik het kunnen maken van een goede website, niet echt een voorspellende factor voor het al dan niet kunnen schrijven van een goed fictie-verhaal…

Anyway, er zit nu niets anders op dan afwachten totdat hij tijd voor mijn boek gaat hebben. En helaas is wachten op andere mensen nou niet bepaald mijn forte.