Een week of wat geleden stuitte ik op een foto van mezelf waarop ik van achteren te zien was, van ongeveer 10 jaar geleden. Ik schrok me wild. Wat had ik daarop nog een flinke bos haar! Die was wel tweemaal zo dik als wat ik op het moment had!

En toen kon ik écht niet meer doen alsof er niets aan de hand was.

Ik weet heus wel, al heel lang, dat mijn haar ieder jaar een beetje dunner wordt. En dat mijn lange lokken eigenlijk al een tijdje niet meer kunnen. Maar iedere keer als ik afknippen overwoog, dacht ik daarna toch weer: “Ah, het kan nog bést. Als ik alleen maar even weer de dode puntjes eruit laat knippen!”

Ik hield mijn illusie in stand doordat ik af en toe opmerkingen van heren kreeg dat ik vooral mijn lange haar niet moest knippen. Postte ik een selfie op Facebook vanuit een wat rare hoek waardoor mijn haar niet goed te zien was, dan kreeg ik prompt een pm’etje: “Zeg, je hebt toch niet je mooie lange haar afgeknipt??” (Ja, je kunt hier vanalles van vinden, maar het is een stuk beter dan ongevraagd dickpics ontvangen, toch?)

Maar het ding is: het was geen mooi lang haar. In twee jaar pandemie-periode heb ik me thuis weten te verschuilen en nog een laatste poging gedaan om het weer lang te krijgen, door in al die tijd maar één keer naar de kapper te gaan voor ‘alleen de puntjes’. Maar het was niks en het werd niks. Getuige onder meer mijn eigen spiegelbeeld en foto’s die ik van mezelf maakte als ik een kledingstuk showde voor op mijn blog: de gehele onderkant was droog, piezelig en dood, de bovenkant vet, slierterig en slap.

Ook aan de voorkant werd het steeds meer sipheid: mijn pony oogde zelf na ‘s ochtends wassen en föhnen niet meer vol, en dankzij de vele Zoom-meetings kon ik ook niet meer ontkennen dat die lullige sprietjes zo goed als nooit leuk op hun plek hingen.

Met een printje van mijn Pinterestbord ‘kapsels voor fijn haar’ toog ik vanmiddag naar de kapper. Die was het met me eens dat er een flink stuk af moest om de boel weer toonbaar te krijgen: zeker tot schouderlengte. Slik.

Mijn eigenlijke plan was om er nu alleen de onderkant af te laten halen tot waar nodig, en de kapper om advies te vragen welke kapsels op mijn printje goed zouden werken voor mij. Waarna ik me verder mentaal kon voorbereiden, om de volgende keer mijn haar écht in een ander model te laten knippen. Maar er moest dus nog meer af dan ik al dacht, en ik besefte ook wel dat ik voor de rest alleen maar smoesjes aan het bedenken was. (In pandemietijd kun je beter geen kapsel nemen waarvoor je vaker naar de kapper moet – stel dat er weer een lockdown komt? En lang haar zou toch zo gaaf zijn voor dat LARP-evenement in het najaar!) Kom op Lenny, tanden op elkaar en trek die pleister eraf…

Ik wees een paar plaatjes aan van bob-kapsels. Die leken me het leukste. (Want ik heb misschien inmiddels de leeftijd voor een ‘kort pittig kapsel’ maar dat gaat ‘t écht nooit worden!)

Maar de kapper wees die eigenlijk meteen van de hand. Hij vond dat niet bij mij passen, dat was een ‘truttige secretaresse’-look. Tsja. Ik ben volgens mij ook soms een truttige secretaresse vrees ik… Maar zijn tweede argument vond ik wel valide: het was een kapsel waar ik iedere ochtend best wat werk aan zou hebben, en dat zie ik me inderdaad nog niet echt doen.

Hij wees een ander kapsel op mijn printje aan: dat kon hij zo knippen dat het met een beetje schudden, zowat automatisch goed in model zou vallen:

Nou okee, dan die maar. Ik slikte drie keer, hapte naar adem, en zei toen dat hij de schaar er maar in moest zetten. Dat deed hij – ondertussen zo veel ouwehoerend dat het amper doordrong hoe snel en hoe veel er eigenlijk vanaf ging. Daarna ging meteen een nieuwe laag henna er overheen en zat ik drie kwartier onder zo’n kap met m’n haar in aluminiumfolie. Daarna moest alles gewassen worden. Daarna nog geföhnd.

Pas tweeënhalf uur later zag ik het resultaat van mijn beslissing. Het leek totaal niet op het plaatje. Euh… wat was dit nu weer?

De kapper zei dat hij het achter bewust wat langer had gelaten omdat hij er niet té veel van af durfde te halen. Dat kon altijd nog, als ik het niet leuk vond. Nou nee, dit vond ik inderdaad niet leuk. Wat een rare lengte. Maar ook: wat een rare plukjes overal!

Wat mij betreft had hij de achterkant er gelijk alsnog af mogen halen. Maar hij overtuigde me om er toch maar mee naar huis te gaan en het eerst eens even aan te kijken. Op zich had hij daar wel gelijk in: ik vind mijn haar altijd raar zitten als ik van de kapper terugkom, omdat die het natuurlijk niet zo stylet als ik het thuis doe. Dus als ik het maandag weer mag wassen (de henna moet altijd drie dagen intrekken) dan bekijk ik nogmaals hoe het dan oogt. Tegen die tijd heb ik ook wat meer tijd gehad om aan mijn haar te kunnen wennen.

Als ik het dan nog steeds niks vind, mag ik gewoon terugkomen om het te laten fixen, beloofde hij. Voor zover mogelijk dan…

Dus nu ben ik sip. Ik had sip haar en nu heb ik ander, maar nog steeds sip haar. Okee, het ziet er een stuk verzorgder uit dan voorheen, dus dat is een verbetering, en ik kon het ook echt niet laten zoals het was. Maar ik vind dit kapsel een raar model en niet mijn stijl. En ik ben oud en zal nooit meer mooi worden. *snotter*

Gelukkig heb ik mijn hoedjes nog. :-/