Ik heb dit weekend weer gelarpt op Charm!

De afgelopen weekend-evenementen had ik regelmatig moeite om mijn draai te vinden, als praktisch personage in een epische setting met veel magie en goddelijke krachten. Het plot matchte vaak niet met mijn speelstijl en ik worstelde hoe ik daarmee om moest gaan. De oplossing bleek eigenlijk behoorlijk eenvoudig: regel je eigen plot!  

Vorig evenement had ik het idee geopperd om een maankijker te maken. Daar wilde ik dit evenement mee verder gaan. Dus verzamelde ik vooraf wat items die daarbij zouden kunnen helpen, bedacht ik wat insteken voor spel met anderen, en ging ik met goede moed naar het evenement. Ik had een behoorlijk lange persoonlijke to-do list, want naast het maken van die maankijker wilde ik ook mijn lessen in sloten openen afronden bij mijn leermeester, was ik door een mede-speler gevraagd om haar te helpen tijdens een ritueel, en wilde ik nog wat spel aanzwengelen voor een andere mede-speler. Maar aangezien dit evenement de afronding van de huidige verhaalcyclus zou zijn, lag het in lijn der verwachting dat er een hoop dwingend plot op ons af zou komen, dus of daar allemaal tijd voor zou gaan zijn…?

En dat was inderdaad een uitdaging. Op zaterdagochtend was er geen andere keus dan ons behoorlijk lang met het centrale plot te bemoeien en er was daardoor geen ruimte voor eigen spel, want het betrof een lange boswandeling met de complete spelersgroep en daarna weer zo’n situatie waarbij je op een veld een groep tegenstanders treft en er chaos ontstaat, magiërs en priesters het plot proberen op te lossen, de vechters ze verdedigen terwijl ze dat doen en de genezers rondrennen om de vechters te verbinden. En de rest wat aan de kant ronddrentelt en uit het gevecht probeert te blijven totdat het voorbij is. Leuk voor heel veel mensen, maar ik weet inmiddels dat dit niet werkt voor mij en mijn personage (dus voor de duidelijkheid: ik bedoel niets negatiefs richting de plotschrijvers die echt hun best hebben gedaan en veel leuks hebben neergezet!). Tegen lunchtijd (hangry!!) zat ik er dan ook echt even doorheen en had ik er geen zin meer in. Maar na de lunch ging het beter en ben ik erin geslaagd het grootste deel van het plot te negeren en gewoon lekker mijn eigen ding te doen. En daar werd ik heel gelukkig van, want mijn personage heeft heerlijk kunnen knutselen en experimenteren!

Zo was er een dichte, gevaarlijke mistlaag om onze locatie heen. Wat doe je dan? Mede-spelers aan een lang touw vastknopen en ze de mist in sturen om data te verzamelen en metaal te vinden voor de maankijker. Geen probleem, als er wat is, trekken we je gewoon via het touw terug!  

En die maankijker was echt een enorm succes! Ik heb inmiddels een groepje mede-spelers gevonden die net zo graag praktische dingen doen als ik, dus Rauron (Kevin), Henri (Erik) en Jipke (ik) hebben onder andere een prototype geknutseld van… wc-rollen. Yep. dát vind ík nou leuk om te doen!

Vervolgens hebben we geprobeerd te berekenen hoe bol de lenzen moesten zijn en hoe ver deze uit elkaar geplaatst moesten worden in de koker. Dat was mede afhankelijk van de afstand van ons tot de maan. We hebben er landkaarten met schaal bij gepakt, een sextant, en hebben heerlijk zitten beredeneren hoe we dan via al deze data aan de afstand tot de maan konden komen. Waren we niet op een locatie geweest waar we geen toegang meer hadden tot onze schepen, dan hadden we ook de laatst benodigde databron (een scheepsalmanak) kunnen bemachtigen om de berekening daadwerkelijk te voltooien!
Uiteraard hebben we ook een hoop lol gehad tijdens het proces, want alles formuleren in mijl is saai. Aldus ontstonden nieuwe maateenheden, zoals de Henri-pas, de Rauron-span en de Jipke-voet.  

Er zijn vervolgens een hoop andere spelers bij gesleurd om o.a. te zorgen dat er lensglas werd gecreëerd uit zand en er metaal gesmolten en gevormd werd voor het definitieve omhulsel. Ik had via Marktplaats een bolle loep gekocht om te dienen als physrep voor een lens, maar PostNL faalde weer eens en slaagde er niet in het ding binnen een week bij me af te leveren, dus improviseerde ik en had ik twee brillenglazen meegenomen die dan maar als lenzen moesten dienen. Terwijl er weer een of andere epische strijd op het veld plaatsvond, zaten Rauron en Jipke gezellig aan een tafel te keuvelen (slechts af en toe gestoord door gegil vanaf genoemde veld) en onze lenzen in de juiste bolling te schuren en polijsten.

Ook Kevin was voorbereid naar het evenement gegaan en had een échte telescoop meegenomen! Dus toen ‘s avonds laat onze maankijker eindelijk af was, heeft hij dat ding daadwerkelijk opgezet. Episch! (Helaas was er een onderdeel vergeten en lukte het niet om de maan helder in beeld te krijgen, maar dat drukte bij mij de pret zeker niet.)

Naast al dat geknutsel en geëxperimenteer, heeft mijn personage ook nog goede gesprekken gehad, een hoop ongemakkelijke momenten, en waren er heerlijke knuffel(hoopje)s. Beide nachten ben ik er niet in geslaagd om respectievelijk voor drie uur en voor kwart voor 4 naar bed te gaan, dus ik moet nog steeds bijkomen. Oftewel: het was zeker een succesvol evenement. Ik heb Jipke nu eindelijk neer kunnen zetten zoals ik haar heb bedacht (een zeer nieuwsgierige, leergierige onderzoeker met soms wat gebrek aan zelfbeheersing uit enthousiasme), en hopelijk helpt dat om het foutieve beeld dat bij de eerste evenementen bij mijn medespelers en de verhaalschrijvers is ontstaan (een dievegge die dingen in het honderd laat lopen met impulsieve domme plannen) te corrigeren.

Dus ik heb zin in het volgende evenement! Niet in het minst omdat ik alweer plannen voor een nieuw knutselproject heb…