No rest for the wicked, want hoewel we zaterdag alledrie hard gewerkt hadden om les te geven tijdens de workshopdag van Stichting Draailier & Doedelzak en daar stiekem nog steeds best moe van waren, mochten we vandaag weer acte de présence geven tijdens het folkbal in De Wilde Wereld in Wageningen!

Dat bal heeft altijd een hele leuke, unieke sfeer. Het wordt georganiseerd door de muzikanten van Madlot, die dus ook altijd zelf spelen, maar daarnaast nodigen ze altijd een gastband uit (ons in dit geval), speelt altijd ‘de houtzagerij’ (een vioolgroep) en is er bovendien ruimte voor nieuwe muzikanten om wat nummertjes uit te proberen en zo podiumervaring op te doen. Ik voel me daar altijd enorm welkom en dat is fijn!

Ik had de afgelopen week hard geoefend, want ik heb de laatste tijd wat moeite met overblazen. Het lijkt alsof mijn riet dat steeds minder makkelijk wil doen, dus het ging te vaak mis en daar baalde ik van. Maar tijdens het optreden ging het gelukkig supergoed, ik had slechts op één plek een keertje een oepsje! Misschien omdat ik door lichte zenuwen sowieso al wat meer druk zette dan gewoonlijk.
Wat ook fijn was, is dat we bijna geheel onversterkt speelden, want dat is daar gebruikelijk. We hadden alleen een zangmicrofoon met versterker meegenomen, want mijn stem is helaas niet hard genoeg om over de trekzak en saxofoon heen te komen. Daardoor zat mijn doedelzak eens een keer niet met kabeltjes aan mij vast en kon ik hem makkelijk wegleggen tijdens de zangnummers, zodat ik de vrijheid had om de microfoon in mijn hand te pakken in plaats van op het statief te laten staan en te bewegen, en dat zingt vele malen lekkerder!

Desondanks kan ik niet zeggen dat het optreden perfect verliep. Doordat de instrumentale liedjes geheel onversterkt waren, was de balans niet optimaal en had ik vaak moeite mezelf te horen, terwijl Patricia enorm aanwezig was met haar saxofoons (nee, doedelzakken zijn echt niet altijd heel hard!). En we hadden alledrie momenten dat we even zaten te prutsen met het arrangement. Ik vergat op een gegeven moment domweg wat ik ook alweer aan het spelen was, terwijl dat een stukje is waar ik normaal gesproken nooit over na hoef te denken! Er had dus een hoop beter gekund; ik denk dat het beter was gegaan als ik meer was uitgeslapen.

Gelukkig ging ons nieuwe nummer, een mazurka met melodie van Wouter waar ik een (Limburgse) tekst op heb geschreven, wel goed. Wageningen had dus de primeur!
Het nummer heet ‘Het lange aafsjied’ (het lange afscheid) en is geschreven vanuit het perspectief van iemand die een familielid of vriend heeft die ongeneeslijk ziek is, waarbij je alleen maar lijdzaam kunt wachten tot het einde eindelijk komt. Ik heb in mijn omgeving helaas diverse van deze gevallen van dichtbij gezien en dus was het niet moeilijk om de tekst te bedenken. Na afloop van ons optreden hoorde ik van een Limburgs sprekende danser dat het nummer heel erg bij hem binnen was gekomen, dus da’s een mooi compliment (en ook fijn dat er wel degelijk mensen zijn die de tekst verstaan.   )

Voorafgaand aan ons optreden had ik ook al wat gedanst, maar je houdt je dan toch een beetje in omdat je je energie wil sparen. Gelukkig was er ook na ons optreden voldoende tijd om zelf nog even de vloer op te gaan en dat heb ik dan ook zeker gedaan! Met een fijne ontmoeting als resultaat: Luc bleek ook van het betere gooi- en smijtwerk te zijn en heeft diverse lift-technieken op mij uitgeprobeerd. Daar word ik altijd erg blij van! Hopelijk volgende week weer op een ander folkbal. ^_^

Het bal was pas om half 7 afgelopen, dus daarna hadden we honger en besloten we om samen een hapje te gaan eten in Wageningen. Omnom! Een fijne afsluiting van een fijn bal dus!