Richard en ik zijn er lekker even tussenuit geweest: naar Madrid! Maandag zijn we vertrokken met het vliegtuig en vrijdag teruggekomen, waardoor we effectief 3 volledige dagen te besteden hadden.

Ik heb wel behoorlijke vliegschaamte moet ik toegeven. Maar we hebben gekeken of we met de auto of trein konden gaan en de conclusie was dat Madrid daar eigenlijk nét te ver voor is. Als je naar Barcelona gaat red je het om daar in één dag naartoe te treinen (als je geluk hebt en de overstap in Parijs niet mist), maar om Madrid te bereiken moet je een tweede dag reizen en dat loont alleen als je bv. twee weken vakantie neemt, anders ben je meer tijd kwijt met reizen dan dat je daar bent. Dus het moest maar. (Kan men a.j.b. haast maken met die Europese slaaptreinen en hogesnelheidsnetwerken?)

In twee dagen tijd kun je de meeste top-bezienswaardigheden van Madrid bekijken. Dus bezochten we onder andere het Prado museum, wandelden we door Retiro park, gingen we window-shoppen / gevel-kijken op Gran Vía, bewonderden we het koninklijk paleis en de Almudena kathedraal, aten we in de wijk La Latina, bekeken we de Tempel van Debod, en deden we nog wat dingen.

Er waren een hoop musea, dus we hebben flink wat kunst en oude meuk gezien. Zoals deze bijzondere helmen in de koninklijke wapenkamer (…en een billenbeschermer!   )

In het Prado-museum bekeken we schilderijen. Er hingen er te veel om in één dag allemaal te kunnen bekijken, dus focusten we op wat ons interesseerde: o.a. middeleeuwse taferelen en schilders zoals Jeroen Bosch. Helaas mocht je in het museum niet fotograferen.

Ook heb ik geprobeerd om alle doedelzakken die we tegenkwamen te fotograferen! Zowel op de schilderijen in het Prado als op de wandkleden in het paleis.

Ik blijk inmiddels behoorlijk goed schilderijen te kunnen dateren aan de hand van de kleding van de mensen die erop staan… de Victoriaanse zelfs tot op een decennium nauwkeurig. En ik herken de subtiele verschillen tussen Spaanse en Nederlandse kleding van rond 1600. 
Het wandkleed waar het detail linksonder op bovenstaande afbeelding van is, is van Spaanse makelaardij. Maar de doedelzak is overduidelijk een Vlaams model en de kleding van de dansende dame is ook Vlaams / Nederlands. En ja hoor, volgens het bijbehorende bordje bleken de Spanjaarden destijds graag wandkleden te maken met daarop Vlaamse taferelen uitgebeeld. (Check ook het prijskaartje dat nog aan de elektrische kaars hangt… gespot door Richard. )

Ik bleek me ook nog steeds zeer goed te kunnen redden met mijn Spaans, dat ik leerde toen ik in 2018 in m’n eentje naar Peru ging! Hele gesprekken kan ik nog niet volgen, maar de meeste geschreven teksten begrijp ik wel, in ieder geval globaal qua strekking. En individuele zinnen ook. Dus als een verkoper me bijvoorbeeld waarschuwt dat mijn rugzak een beetje open staat, begrijp ik hem. En ik weet prima tegen een ober te vertellen dat we toch liever binnen eten als uit het menu blijkt dat de gerechten op het terras anderhalf tot twee euro duurder zijn dan binnen… (Hey, we blijven Nederlanders! Bovendien is er binnen airco. ) Maar goed ook, want de Engelse uitspraak van de gemiddelde Spanjaard (vooral via een microfoon zoals in het vliegtuig) is zo slecht dat de Spaanse versie van hun verhaal voor mij net zo goed te volgen is als de Engelse…

Ik vond het verder erg fijn dat de verkopers van toeristische meuk en taxichauffeurs totaal niet opdringerig waren. Als ze je al actief aanspraken, hadden ze aan een korte ‘nee’ genoeg om weer weg te gaan.
De verkopers met kleedjes zijn vooral heel sneaky: ze stallen hun koopwaar uit op doeken waar aan de puntjes, touwtjes zijn vastgebonden die ze continu in hun handen houden. Waarom? Zodat ze in een paar seconden hun boel bijelkaar kunnen pakken en de metro in kunnen verdwijnen wanneer de politie met zwaailicht en sirene arriveert om hun illegale activiteiten te beëindigen! Een fantastisch kat-en-muis-spel.

Ik dacht trouwens dat Spanjaarden in Nederland komen ‘studeren’ zodat ze hier wiet kunnen roken, maar in Madrid zagen we diverse cannabis-shops – blijkbaar is het daar inmiddels ook legaal?

We besloten de derde dag niet in Madrid te spenderen, maar om met de trein naar het nabijgelegen Toledo te gaan. Dat is een stadje van middeleeuwse oorsprong dat op de Werelderfgoed-lijst staat.

Het was ook de dag dat mijn sandalen en voeten het definitief begaven. De blarenpleisters bleven maar loskomen en ook de zool van een van mijn Teva’s liet los, waardoor ik driekwart van de dag op de binnenzool heb rondgebanjerd… (Schandalig dat die dingen nu al stuk zijn! Ik heb ze in 2003 gekocht toen ik na mijn studie vrijwilligerswerk ging doen in Thailand!   ) Aangezien een bandje van mijn andere paar Teva’s (ja, ik was voorbereid) ook al doormidden is, zit er nu niets anders op dan nieuwe schoenen shoppen. Ach en wee.

Wat er verder nog te doen is in Madrid: eten! Heel. Veel. Eten. Zoals paella, tapas, een broodje met gefrituurde inktvisringen, churro’s met chocolade, ham en empanada’s:

Net als bij ons zijn de meest voorkomende stadsvogels de duif en de mus. Als je eten hebt zijn ze er als de mussen bij en eten ze je het brood van de kaas…  

En waar wij terrasverwarmers hebben, hebben ze daar terrasvernevelaars: sproeiers bevestigd onder de parasols, waar kleine druppeltjes water uit spuiten zodat je enigszins koel blijft op het terras.

Want ja, het was zoals gezegd WARM!! Maar toen we vrijdag op Schiphol weer uit het vliegtuig stapten, bleek het hier in Nederland minstens net zo heet te zijn…   Dus daar hadden we niet voor hoeven te gaan. Maar het was wel erg leuk en bovendien heel fijn om samen met mijn allerliefste nieuwe herinneringen te maken. <3