Het is natuurlijk een beetje triest, dat we dik drie maanden geleden onze agenda’s trokken, en afgelopen zaterdag de eerste dag was dat we alle vier konden… Het is een teken van een goed sociaal leven zullen we maar zeggen.

Gisteren kwamen Roland en Petra dan eindelijk bij ons langs. Na een middagje kletsen op de bank, was het tijd voor all you can eat sushi!!

Omnomnom… maar na de derde ronde van 5 gerechtjes stond mijn buikje wel op ploffen hoor!

De rest van de avond brachten we door in een poolcentrum. Dat was een trip down memory lane voor mij, want tijdens mijn studententijd heb ik daar heel wat uurtjes doorgebracht. Het begon al tijdens de introductieweek, toen ik meedeed aan een pooltoernooi aldaar. En daarna ben ik een beetje blijven hangen en sprak ik er zeer regelmatig met een vriend af om wat potjes te spelen.

Vroegah heette het Pool Position. Daarna Lara. En inmiddels blijkt het Pool Café te heten. Als je dat nog weet, voel je je wel een beetje oud – net als dat ik de enige  was die de drie namen van café Dollars nog wist. Ach ja.
Van binnen was er echter weinig veranderd. De half kapotte Corona-neonreclame hing nog steeds op dezelfde plek aan de muur. De pooltafels stonden nog steeds hutje-mutje, waardoor je goed op de spelers naast je moet letten om te voorkomen dat je een keu tegen je lijf geramd krijgt. Alleen hoefden er nu geen guldens(!) meer in de tafels gegooid te worden – de pockets waren zeer professioneel afgedicht door middel van bierviltjes (…) en je betaalde gewoon achteraf voor de tijd dat je de tafel had gebruikt.

Naast de in mijn studententijd opgedane poolervaring, hadden we bij mijn tweenalaatste werkgever een heuse gameroom om de pauze in door te brengen. En daar stond ook een pooltafel in. Jarenlang heb ik iedere pauze gepoold, dus ik kon het destijds behoorlijk goed. Maar op een gegeven moment kregen we een Wii, en toen switchten we naar dagelijks Mario Kart racen. Het was dus al jaren geleden dat ik voor het laatst een potje gepoold had, maar Roland wist nog prima te vertellen hoe ik hem destijds eens onverwacht (hij wist niet van mijn dagelijkse oefeningen) volledig had ingemaakt. Dat heeft blijkbaar flink aan zijn ego gevreten

Daar was nu natuurlijk nog weinig van over; ik bakte er niet heel veel meer van. Maar toch, in de loop van de avond kwam er steeds meer terug. We speelden met continu wisselende teamsamenstellingen en ik mag dus zeker niet klagen over het winnen van 5 van de 6 potjes

Het was gezellig, doen we gauw weer!