Enkele Omen’s geleden besloot Sander’s personage, Bertram, om te proberen een adeltitel te bemachtigen. Aimée, mijn personage, was daar helemaal voor, want dat bracht de kans op een huwelijk dichterbij! En per direct borrelde er een plan in mijn hoofd op: Aimée ging een adellijke outfit voor Bertram laten naaien door haar eigen favoriete kleermaker, als ‘welkom in de adelstand’-cadeautje, dat ze zou overhandigen zodra Bertram zijn adelbrief ontving. Verrassing!

OC impliceerde dat natuurlijk dat ik zelf aan de naai kon. Meteen na het betreffende evenement vroeg ik dus sneaky zijn maten op bij zijn vriendin.

Ik had bijna direct in mijn hoofd hoe Bertram’s nieuwe outfit uit moest komen te zien. Uiteraard blauw met wit; zijn kleuren. Iets met plooien. En van die pofmouwen, met ingezette stukjes, zodat het lijkt alsof er een ondermouw doorheen te zien is. Op de een of andere manier wist ik zeker dat dat iets voor hem zou zijn.

Bijkomend voordeel van een wijd model met plooien is dat de pasvorm niet zo nauw komt. Ik had immers geen mogelijkheid om Sander tussentijds te laten passen – dan zou de verrassing weg zijn. En ook de armlengte kwam niet op de centimeter nauwkeurig, vanwege het pof-effect in de mouwen.
Alleen de schoudernaad moest ik passend krijgen. Voor de zekerheid besloot ik de mouwen alleen vast te gaan stikken maar niet af te locken, zodat ik later ze eventueel alsnog opnieuw erin kon zetten, maar dan op de juiste breedte.
Plan klaar!

Probleem: ik had geen patroon. En ik kon ook nergens een patroon vinden voor het type mouwen dat ik in gedachten had.

Dus nam ik het patroon van Mark’s Aon-jas als basis (niet dat dat een geschikt basispatroon was – in het geheel niet zelfs, maar het was het enige mannenpatroon dat ik destijds bezat) en besloot ik om die gewoon helemaal te gaan omvormen. Hoe moeilijk kon het zijn?

Het intekenen van de plooien was het probleem inderdaad niet, maar die mouwen…
Na twee zelfgetekende patronen in de prullenbak te hebben gesmeten (ik wist weliswaar niet hoe het moest, maar wel dat dít niet ging werken), was ik de wanhoop nabij. Normaal gesproken zou ik het aan mijn naaijuf hebben gevraagd, maar ik had op dat moment geen les vanwege de zomerstop. Dit kostuum moest ik dus in mijn eentje bedenken en vervaardigen.

Yvonne bleek mijn redding: toen ik haar, afgestudeerd coupeuse, om advies vroeg, deed ze een suggestie over hoe dat mouwpatroon in elkaar kon zitten. En jawel, dat klonk tien keer logischer dan wat ik zelf bedacht had.

Thuis ging ik voor de derde maal aan de teken en dit keer kwam er daadwerkelijk iets bruikbaars uit!

Het was een hoop tekenwerk, want één mouw bestond uiteindelijk uit maar liefst 14 stukjes – en allemaal van verschillende lengte.

Maar het ging goed en na enige tijd naaien had ik een kostuum!

Jammer genoeg loopt een van de splitten in de rechtermouw dieper door richting manchet dan de rest… dat zag ik wat laat. Grom.

En ik ben echt niet tevreden over het kraagje – dat had veel hoger en strakker bij de hals moeten aansluiten.

De achterkant, die ik in een V-vorm liet doorlopen, vind ik wel geslaagd:

Tussen de mouwnaden waar de blauwe en witte stof samenkomen, heb ik een zijde-achtig wit naadband gestikt. De uiteinden van de splitten in de mouw versierde ik met kleine kraaltjes, die ik later ook gebruikte om de hoed mee op te leuken.

Ik wist initieel nog niet wat voor knopen ik wilde, maar toen ik later een kokertje vond met knopen die heel erg op deze kraaltjes leken, was ik er snel uit!

Ik heb lang getwijfeld over welk type hoed erbij hoorde. Want als Aimée een outfit cadeau geeft, kan het natuurlijk niet zo zijn dat daar geen debiel hoofddeksel bij zit.
Het is dat ik Erik’s jas OC voor hem heb gemaakt en ik daar weinig tijd voor had – anders had daar ook zeker een hoed bij gezeten. (Maar wat niet is, kan nog komen natuurlijk… >:-) )

Oorspronkelijk neigde ik naar een soort baret. Maar Mark draagt zoiets al op Omen, dus eigenlijk moest het wat anders worden. Mijn oog viel op de chaperon. Echt iets middeleeuws, maar zowel geliefd als verguisd – het ding wordt niet voor niets ook wel de ‘dead chicken hat’ genoemd
Maar hee, het is dus wel een cadeautje van Aimée, die bekend staat om haar voorliefde voor monstrueuze hoeden. Hoe belachelijker, hoe beter dus eigenlijk.
Dead chicken it would be…

Uiteindelijk ben ik echt heel blij met mijn keuze. Dit ding matcht uitstekend met de jas. Een het maakt het geheel ook echt áf. Zonder de hoed was het gewoon een mooie jas met speciale mouwen geweest, maar nu is het een compleet kostuum!

Het enige waar ik een beetje van baal, is dat de overhangende ‘flap’ niet lang en breed genoeg is. Dat kwam omdat ik domweg te weinig stof over had. In de lange sliert heb ik ook al subtiel een naadje moeten verwerken omdat ik het niet meer uit één stuk geknipt kreeg, maar dat is niet zo erg. In de rest van de hoed zouden een paar extra naden helaas ten eerste niet mooi worden en ten tweede had ik het dan nog steeds niet gered.
Ach ja, da’s het nadeel van eerst stof kopen en later pas de hoed uitdenken – hoewel dat tot nu toe wel de werkwijze bij al mijn hoeden is geweest.

En zo ziet het eruit als het gedragen wordt (ik heb Mark maar even als model ingezet):

 

De statistieken van dit naaiproject:

Bestede tijd: 40,5 uur (was een stuk minder geweest als ik gelijk een goed patroon had gehad)
Materiaalkosten: €55,80 (de knopen waren bijna net zo duur als de stof…)

Maar goed. Toen was het kostuum dus af. En moest er alleen nog een moment komen om het binnenspels te overhandigen. En dan komt dus het nadeel van LARP om de hoek kijken: er is geen vast script!

De geplande special waarop Bertram zijn adeltitel zou proberen te verdienen, kwam niet van de grond. Twee weekendevenementen gingen voorbij zonder resultaat. En ondertussen lag het kostuum maar in de kast te verstoffen.

Meh. Op een gegeven moment dacht ik werkelijk dat ik het voor niets had gemaakt.

Maar toen, meer dan een jaar later, kwam eindelijk Omen 18. Bertram kreeg zijn adeltitel vlak voor ik in het huwelijk kon treden met een ander, en in de paar minuten die mij nog restten tot de start van de ceremonie, wist ik hem dit cadeau in handen te drukken. Waardoor hij een prachtige adellijke verschijning was op het moment dat hij mijn verloofde tot een duel uitdaagde.

Mission: alsnog accomplished! B-)

(Achteraf gezien bleek ik de schouderbreedte perfect berekend te hebben, maar hadden de mouwen een tikje langer gemogen. Maar hee, het ding past, en ook de hoed had de juiste hoofdomvang!)