Gisteravond gingen we Alice en Bob’s versgeperste mensje bekijken. Over het slabje dat ik had gemaakt voor de babyshower was ik niet zo tevreden, dus nu wilde ik wel met iets leukers komen. Ik bedacht dat ik zo’n wikkeldoek ging maken, voor als het babietje uit bad komt ofzo.

Maar dan wel op mijn manier. Voor een baby van een LARP-familie. Dus het werd een doekje in de vorm van een draak

 

Het oorspronkelijke plan was, om de punten over de hele rug te laten lopen. Maar bij nader inzien leek me dat niet heel lekker liggen voor de kleine. Dus heb ik ze alleen op het mutsje genaaid en op de staart, die je naar binnen klapt bij het inwikkelen.

Ik naaide de oortjes en punten met de hand vast, want anders moest ik een extra naad in het midden maken, wat ook niet lekker ligt en minder mooi uitziet. Bovendien kon ik de stukjes stof nu ‘open’ op de stof naaien in plaats van platgedrukt, zodat ze wat volumineuzer zijn en beter rechtop bijven staan.

Ik vond gelukkig de perfecte biaisband: donkergroen, met een lichtgroene zigzag erop die precies matcht met het groen van de stof (je moet even klikken op de detailfoto’s hierboven voor een grotere versie om die te kunnen zien).
Note to self: ik kan een volgende keer ook zelf mijn biaisband opleuken door er iets op te stikken met een borduursteek van de naaimachine!

Het is wel opletten met het vastzetten van het band, want badstof rekt ontzettend snel en dan lijkt het alsof je veel te weinig band hebt gekocht (argh! paniek!). Kwestie van opnieuw spelden, maar dan wat strakker.

 

Ik had geen voorbeeld of patroon; ik heb het concept in mijn hoofd bedacht en vervolgens de vorm gewoon uit de losse pols geschetst op patroonpapier, nadat ik eerst een vierkant had getekend. Ik wist dus ook niet precies hoe groot hij moest worden.

Volgens mijn naailesgenootjes met kinderen, moet zo’n doek 90 x 90 cm zijn. Iets groter mag ook, dat is handig omdat ze toch hard groeien. Dus maakte ik ‘m uit een stuk van 100 x 100 cm. Ook omdat ik de ‘vleugels’ wat schuin af ging knippen en er een smallere staart uit moest; ik was bang dat er anders te weinig stof zou overblijven om het kind te omwikkelen.

Het eindresultaat lijkt desondanks echt belachelijk groot… Toen Alice ‘m uitpakte moest ze ook gelijk lachen om het formaat en mijn gebrek aan babykennis, en pakte er een soortgelijke doek bij ter vergelijking. Maar toen ze ze op elkaar hield, bleek die van mij nauwelijks groter te zijn! Het is dus ook een optisch effect blijkbaar. Wellicht mede doordat de staart wat langer uitsteekt?

Anyway, mocht ook het mutsje veel te groot blijken, dan kan het ding altijd nog over een paar jaar gebruikt worden als carnavalskostuum. Op dat idee kwam ik, toen Mark zei: “Hij is wel erg groot. Trek ‘m zelf eens aan?”

En hoewel mijn hoofd niet in het mutsje past….:

 

Whieee!!! I is a dragon!

(En als ik ‘m in het zwart maak met een ander mutsje en staart, wordt ‘t Batman!)