Vandaag de laatste dag gehad van de cursus rietmaken en de samenspelcursus.

Oorspronkelijk had ik niet heel veel verwachtingen van het nut van de lessen riet maken. Het is namelijk natuurriet terwijl ik doorgaans plastic rieten in mijn doedelzak gebruik. Bovendien had ik niet het idee dat ik bijster succesvol erin was. Hoewel ik een ontzettende pietje precies ben en goed ben in detailwerkjes, is iets exact afmeten niet mijn forte. En laat je bij het maken van rieten nu alles op de millimeter moeten afmeten… Je hebt er zelfs een diktemeter voor nodig, zodat je zeker weet dat je je riet in het midden tussen de 0,3 en 0,4 millimeter dik hebt geschuurd… :-X

Ik snap er ook niets van. Als ik iets opmat en dacht dat het goed was, en de docent het daarna namat, bleek er soms wel 3 millimeter verschil tussen onze metingen te zitten!

Gelukkig was ik niet de enige workshopdeelnemer die daar problemen mee had. We hebben inmiddels dan ook diverse zondebokken bedacht: het slechte licht, het dikke potlood, en uiteraard kapotte meetapparatuur (net zoals metronomen ook altijd stuk zijn – die dingen vertragen structureel, ongeacht hoe duur het merk) ;-).

Desondanks kreeg ik aan het eind van de dag een complimentje van de docent: ik was de enige die er in geslaagd was twee daadwerkelijk bruikbare rietjes te produceren! Okee, ze moeten hier en daar nog wat gefinetuned worden, maar er komt daadwerkelijk geluid uit!

Aldus de docent: “Ik kan merken dat je vaker met je handen werkt”.

Ook het samenspelen ging erg goed. Aan het eind van de dag mocht iedere groep een korte presentatie doen voor de andere groepen. Meestal is nervositeit niet bevorderlijk voor je prestaties, maar bij viool spelen helpt het me juist: mijn vibrato wordt er een stuk soepeler door!

Onze juf wilde zelfs een cd’tje van Tweedledum & Tweedledee van me kopen… Wat lief en wat een compliment! (En wat eng…)

Nu zitten de cursussen er dus op. Maar de muziek niet: morgen lekker spelen op Keltfest!!