Tijdens een vergadering van onze re-enactmentgroep kwam naar voren dat de centrale plek in ons kampement te weinig was aangekleed. Een van de voorstellen om de boel op te leuken, was om wat schapenvachtjes aan te schaffen en die over de houten bankjes te leggen. Maar daar was ik het niet zo mee eens. Dat is namelijk helemaal niet middeleeuws! Je ziet het weliswaar overal, maar dat is omdat iedereen het zonder nadenken van elkaar overneemt. Maar middeleeuwers waren geen barbaren! Die verwerkten vachten netjes in kleding e.d.

Wat dan wel kon, wilde men weten? Ik gaf aan dat middeleeuwers ook gewoon kussentjes hadden. En toen kreeg ik uiteraard de taak in mijn maag gesplitst om uit te zoeken hoe die kussentjes er dan precies uitzagen, en om ze vervolgens daadwerkelijk te maken…

Na wat onderzoek bleek dat kussentjes in de middeleeuwen allerhande vormen hadden, net zoals de onze. Rond, vierkant, rechthoekig, worstvormig… met of zonder kwastjes… van egale stof, van stof met een motiefje of geborduurd… zowat alles kan! Mooi.

Dus snuffelde ik in mijn stoffenkast op zoek naar wat restanten wol die groot genoeg waren om er nog kussens uit te halen. En dit is het resultaat:

Eén groot rond rode kussen. Twee rechthoekige blauwe kussens met kwastjes aan de uiteinden. En twee worstvormige kussens met zowel kwastjes als borduursel.

Schoonmammie: de witte wol die ik gebruikt heb, is de wol die jij nog ooit met de hand hebt gesponnen.

De vulling is wel gewoon modern. Ik zou niet weten waar ik genoeg veren vandaan zou moeten halen om ze allemaal vol te krijgen, en stro vind ik geen optie. Als de kussentjes vochtig worden (wat geheid gaat gebeuren, omdat ze het hele weekend buiten liggen), gaat dat schimmelen. En om nou ieder evenement de boel open te tornen en weer met de hand dicht te naaien, vind ik te veel werk. Niemand die de binnenkant ziet, dus dit moet maar goed zijn.

Dus straks hebben we niet alleen mooiere aankleding, we krijgen ook nog eens geen houten konten meer van de bankjes.