Als die-hard Alice in Wonderland-fan, moest ik natuurlijk wel bij de première van Disney’s nieuwe film “Alice through the Looking Glass” zijn! Ik had vernomen dat hij op 27 mei uit zou komen, maar hij bleek al op 26 mei in de bios te draaien. Waarschijnlijk heeft het iets te maken met verschil in tijdzones. Maar prima, want zo kon ik lekker op tijd zijn met het schrijven van een review voor op mijn website, in plaats van achter te lopen ten opzichte van de US!

Ik ging samen met Judith en een vriendin van haar, naar de nieuwe bios in Arnhem waar ze IMAX hebben. Bloedirritant trouwens, dat je tegenwoordig er aan moet denken je eigen 3D-bril mee te nemen omdat je er anders €1,- voor betaalt. En dat er maar liefst 4 verschillende typen brillen zijn, zodat je waarschijnlijk nog steeds de verkeerde hebt meegenomen…

Nou moet ik zeggen dat ik de eerste film, “Alice in Wonderland” die geregisseerd werd door Tim Burton, niks vond. Ik had dus geen al te hoge verwachtingen van dit vervolg. Maar om niet met een negatieve insteek de bios in te gaan, besloot ik er gewoon op te rekenen dat dit precies hetzelfde soort film ging zijn als de vorige.

Desondanks was ik achteraf behoorlijk teleurgesteld. En nee, het komt echt niet doordat ik alles heb zitten vergelijken met het originele verhaal: ook Judith en Frauke waren teleurgesteld. Het verhaal slaat namelijk nergens op.

Het draait erom dat Alice door een spiegel loopt en weer in Underland terecht komt. Daar hoort ze dat de Hatter zwaar depressief is, omdat hij een item uit zijn jeugd heeft teruggevonden en nu denkt dat zijn overleden familie nog leeft. Dus heeft hij zich opgesloten in zijn eigen huis om daar weg te kwijnen (nee, ik snap die logica ook niet).

Alice gelooft er niks van, maar ze wil ook niet dat hij dood gaat van verdriet, en besluit terug te reizen in de tijd om te voorkomen dat zijn familie overlijdt tijdens die dramatische gebeurtenis.

Tijd blijkt echter niet alleen een concept, maar ook een persoon te zijn en die is het er uiteraard niet mee eens dat Alice door de tijd gaat reizen, en probeert het te voorkomen. En dan hebben we nog de Red Queen, die haar eigen persoonlijke agenda erop nahoudt en probeert Alice en de Hatter te dwarsbomen.

De plaatjes zijn wederom erg mooi, maar jeetje mina, wat gebeurt er ont-zet-tend veel in korte tijd! Je hebt nauwelijks tijd om adem te halen, want dan wordt alweer de volgende scène over je uitgestort. Niks spanningsboog, we racen gewoon door, want oh wee als een kijker zich misschien dreigt te gaan vervelen! Is dat de tendens in films tegenwoordig…?

Op het vernaggelen van één gedichtje na, hebben ze gelukkig niks dramatisch verdraaid uit de Alice in Wonderland-boeken. Sterker nog: ik kon zien dat iemand moeite had gedaan om de spiegel waar Alice door loopt, te laten lijken op die uit de oorspronkelijke illustratie! Maar daar hield het dan ook wel een beetje bij op.

Er zitten wat leuke tijd-grapjes in de film en de gebruikelijke comic relief side-kick (een Second die de hele tijd ‘Tick! Tick!’ roept) vond ik stiekem erg schattig, maar de superzoete moraal (‘familie is het allerbelangrijkste’) die in het verhaal zit – het blijft natuurlijk een Disney-film – had van mij niet gehoeven.

Voor degenen die meer willen weten over de film: zie mijn uitgebreide recensie op mijn Alice in Wonderland-site.

Oh, en het blijft toch grappig hoe slecht ik ben in gezichten herkennen, maar hoe goed ik juist wel stemmen herken. Toen de koning namelijk sprak, klikte er gelijk iets. Hee, waar ken ik die stem van…? Na thuis opzoeken bleek: verrek, dat is Thorin van The Hobbit!

Dus hoewel ik niet enthoudiast ben over de film, hoop ik uiteraard wel dat (net als bij het uitkomen van de vorige film) een hoop mensen er naar gaan kijken en daardoor (weer) geïnteresseerd raken in het oorspronkelijke boek. (En naar mijn website surfen en daar spulletjes kopen natuurlijk. )