Afgelopen weekend ben ik voor de tweede keer mee geweest met De Soete Inval. Ditmaal was het een stuk verder rijden, want Bourtange ligt helemaal in Groningen. En hoewel het wonder boven wonder geen drama was om op de dag van de intocht van de Vierdaagse Nijmegen uit te komen, stonden er dermate veel files dat ik er bijna 3 uur over gedaan heb. Nou ja. Daar moet ik maar aan wennen, want aangezien de andere bandleden allemaal in Groningen wonen, hebben ze daar veel contacten wat betreft evenementen.

Het evenement zelf was superleuk! Ik was nog nooit eerder in Bourtange geweest. Het blijkt een heel sfeervol vestingstadje te zijn. Met één centraal marktplein waar van alle kanten straatjes op uitkomen, met poortjes en bruggetjes over de watertjes die ter verdediging om de hele stad heen lopen in een soort stervorm.

Wij stonden op een grasveld bij een sloot een stukje buiten de stad, dus het was steeds een eindje lopen. Van de andere kant konden we daardoor wel rustig pauze houden en slapen, want er kwamen bijna geen bezoekers en het enige geluid kwam van de piepende meerkoetjes.

De stad organiseerde het festival samen met een Duitse groep, de Fogelvreien. Die bouwen overal een compleet dorp op, inclusief marktlieden, smid, kindervermaak, potsenmakers en muzikanten. Maar wij en nog een Italiaanse muziekgroep mochten meedoen ter aanvulling.

Ze waren niet bepaald middeleeuws correct, het was meer een mengeling van middeleeuwen, Vikingen, piraten, zigeuners en een vleugje fantasy. Maar wel erg sfeervol. Ook andere deelnemers waren meer ‘in de sfeer van’, maar dat mocht de pret niet drukken.

De organisatie was gemoedelijk en flexibel. Dat was enerzijds prettig, anderzijds frustrerend. We hadden vooraf een planning gekregen van wanneer we waar moesten optreden. Toen we op de afgesproken tijd op het marktplein verzamelden om mee te spelen in de optocht door het dorp, kwam de stoet net aanzetten. “Jullie zijn laat, wij waren al vertrokken! Oh, je hebt gelijk, het is inderdaad nu pas half twaalf. Nou ja, dan zijn we wat te vroeg begonnen.”

Aan het eind van de dag zouden we meedoen met het tavernespiel (da’s blijkbaar een Duits ding, waarbij alle artiesten even kort samen of achter elkaar hun kunstjes mogen vertonen). Wij stonden uiteraard perfect op tijd bij het betreffende podium. Waar een andere band stond op te bouwen en waar wij niet vermeld stonden op het programma dat daar ophing. Euh… Bij navraag bleek het programma te zijn gewijzigd en hadden ze het tavernespiel een half uurtje eerder gehouden. Alleen had niemand de moeite genomen om ons daarover te informeren. Grom…

Op zondag ging het gelukkig beter en hebben we aan alles waar we voor ingepland waren mee kunnen doen. Met als extra uitdaging: meelopen in de optocht die onder andere de steile, smalle verdedigingwal over ging. Dus al spelend in enkellange jurk trap op en af lopen en proberen niet met je gladde middeleeuwse schoentjes van de helling te glibberen. :-O

Het was een redelijk zwaar weekend vanwege de hitte. In Doornenburg was het ook superheet, maar toen waaide het nog flink. Nu was het zeker op zaterdag echt afzien. Gelukkig kregen we na ieder optreden van de organisatie een drankmuntje om in de bar te besteden.

Door de droogte mocht er ook nergens open vuur gemaakt worden. Da’s best frustrerend voor re-enacters! Koken zit er dus niet echt in, tenzij je een campingstelletje bij je hebt.

Voor dit evenement had ik weer een aantal nieuwe nummers ingestudeerd en hoewel ik af en toe nog onzeker was over de nootjes, ging het gelukkig goed. Ik vond het toch wel een beetje eng, omdat ik die nummers nooit met ze had gerepeteerd. Enkele nummers hebben we de ochtend zelf half doorgespeeld (Oh, jullie laten het tweede deel weg! En die wals spelen jullie twee keer zo langzaam. Toch wel goed om te weten…) en sommige deden we tijdens het optreden ter plekke zelfs voor het eerst samen. Mjah, just smile and play. Als je het maar met overtuiging brengt.

En dat deden we!