Eind 2023 was ik met Richard naar de winter-Efteling gegaan, maar het was echt al heel lang geleden dat ik er op een warme, zonnige dag was geweest. Gisteren gingen we er met een van zijn vriendengroepjes heen (een clubje (ex-)locals die in hun jeugd dermate vaak met hun abonnement in de Efteling zijn geweest, dat ze er allemaal met hun ogen dicht de weg kunnen vinden 😋) en het bleek de perfecte dag om dat in te halen, want het leek wel zomer!! 🌞😎

Omdat het een zonnige zaterdag was, vreesde ik dat het loeidruk zou worden, maar het viel gelukkig mee. Het was weliswaar druk, en we moesten regelmatig een tijdje in de wachtrij staan, maar het was lang niet zo erg als in Phantasialand en er waren ook attracties waar we bijna in één keer door konden lopen.

Aangezien in de winter veel dingen dicht zijn en er inmiddels vanalles bijgebouwd is, kon ik gisteren diverse attracties voor het eerst doen. Al moet ik zeggen dat ik niet helemaal weet wat er nou precies is veranderd sinds mijn vorige bezoeken…

Danse Macabre was in ieder geval voor iedereen nieuw, dus die tikten we als eerste af. Ik moet zeggen: ze hadden goed hun best gedaan de sfeer en diverse onderdelen van het oude Spookslot te behouden. Maar persoonlijk was ik geen grote fan van het Spookslot, dus de old school vibe deed me weinig en ik denk niet dat het een attractie is waar ik de volgende keer weer in wil.

Met de hitte was het perfect weer om de Piraña in te gaan! Ze bleken er wat water-elementen aan toe te hebben gevoegd, dus grotere kans om nat te worden. Aangezien ik na het verlaten van het gebouwtje per direct een flink plens over me heen kreeg én mijn kant van het bootje nét niet onder de waterval terechtkwam, was ik ‘de winnaar’ van ons bootje (volgens hun traditionele natheidsnormering)

Uiteraard deden we ook achtbanen. Ik kan me niet herinneren dat ik eerder in Joris en de Draak ben geweest, dus dat was een leuke belevenis. (Bij het instappen kwam mijn rugzak, die we volgens de instructies in het karretje mee moesten nemen maar waar totaal geen plek voor was, tussen de beugel en mij te zitten zodat die niet goed dichtkon. De medewerker, op een toon van ‘we hebben er weer een…’, tegen zijn collega: “Johan, kun jij met de haak komen?”, waarna ik werd ontkoppeld, ik mijn rugzak kon herpositioneren, en weer werd ingebeugeld. “De Haak” is vanaf nu een ding. )

Toen we in de wachtrij voor de Sirocco (de vervanger van Monsieur Canibale) stonden, keek Jeroen ons met glimmende ogen aan: “Wie wil er zometeen hard gaan…?” Oeh, pick me, pick me!! Dus claimden hij, Richard en ik ons eigen bootje en ragden we zo hard aan de draaischijf om onszelf rond te draaien dat de wereld om ons heen een blur werd. We hebben de anderen, die in het bootje naast ons zaten, alleen bij het in- en uitstappen gezien en ik vraag me nog steeds af hoe ik in een (ongeveer) rechte lijn de attractie weer heb kunnen verlaten. Deze ervaring was heftiger dan de achtbanen, kan ik zeggen!  (En toch moeten we de volgende keer eerst nog beter onze draai-strategie bespreken, want nu hadden we alleen geanalyseerd dat we het snelste zouden gaan als we tegen de klok in draaiden, omdat het plateau waar ons bootje op zat ook die kant op draaide, maar ik denk dat we onze handplaatsing effectiever hadden kunnen doen om te voorkomen dat we elkaar in de weg zaten. )

Villa Volta sloeg ik over, want Robyn, het kindje van Sandra, wilde per se blijven schommelen in een speeltuintje in plaats van dat vervloekte huis in, dus bood ik aan om achter te blijven om op haar te passen zodat Sandra, die de attractie wel heel graag wilde doen, met de rest van de groep meekon. Het resultaat:

• Ik heb dik een half uur Robyn op de schommel mogen aanduwen (“Harder! Hoger!”), en een deel van die tijd zelfs tegelijkertijd een ander kindje, dat op de schommel ernaast kwam zitten en óók door mij, grote kindervriend, geduwd wilde worden;
• Sandra kwam na een half uur in de wachtrij te hebben gestaan, weer haar kind ophalen, want met haar zwangere buik bleek ze niet goed in de beugel van de attractie te passen, dus moest ze weer uitstappen en kon ze alsnog niet mee;
• De rest kwam onverwacht vele minuten later pas aanzetten, want halverwege het ritje waar zij in zaten was de attractie stilgezet, omdat een kindje maar bleef opstaan, dus die moest eerst goed worden vastgegespt aan de ouder, waarna de attractie opnieuw werd gestart.

Later in de Droomvlucht vertelde Jeroen dat hij ooit bij een tafereel een half uur had vastgezeten.
Ik, toen we het tafereel waren gepasseerd en een schuine helling op werden getakeld zodat we met z’n allen naar één kant van het rijtuigje helden: “Nou, gelukkig maar dat je toen niet op dit stuk vastzat, dat zou een stuk minder prettig zijn geweest!”
Attractie: *KLOINK*
…waarop we precies op dat punt bleven vasthangen.   Gelukkig reden we na nog geen minuut alweer verder, maar ik heb vanaf dat moment maar mijn grote mond gehouden.

We hebben natuurlijk lang niet alles kunnen doen, ook al waren we er vanaf openingstijd tot sluitingstijd, maar het was wel heel erg gezellig!