We zijn weer terug uit Duitsland. Sturm auf Zons is een evenement waar we jaarlijks met De Soete Inval mogen komen optreden en ik ga er graag heen, want het is altijd heel sfeervol. Maar ook zwaar, want we moeten al op vrijdagavond spelen, terwijl we normaal gesproken op reenactmentevenementen alleen op zaterdag en zondag hoeven op te treden en we de vrijdag aan opbouwen van het kampement kunnen bestden. En er waren, zoals gebruikelijk, weer wat extra uitdagingen.

Flip kwam oververmoeid aan, dus op vrijdagavond hebben we zonder hem moeten spelen. En op zondag had Wigo een andere klus, dus moesten we het zonder trommelaar stellen. We hebben even overwogen of een van ons het trommelen zou kunnen overnemen. Wigo gaf een kort lesje en ik moet zeggen dat het me makkelijk afging om de slagtechniek toe te passen! Maar interessante roffeltjes maken tijdens de liedjes is wel weer iets anders, en uiteindelijk besloten we ten eerste dat we het beter niet dan slecht konden doen, en ten tweede was er niet dermate veel plek in onze auto’s vrij dat er ook nog een grote trom bij paste. Want Wigo neemt doorgaans de gezamenlijke spullen mee met zijn enorme bus, maar aangezien hij eerder weg moest, moesten we een deel van die spullen dus al eerder meegeven en een ander deel in onze eigen auto’s naar huis zien mee te nemen. Wat normaal gesproken niet zo’n probleem is voor mijn car of holding, maar Geert carpoolde met mij dus moest ik alle zut op een dusdanige manier in de auto tetrissen dat er een zitplek voor hem vrij bleef – en dat beperkt de stapelcapaciteit toch behoorlijk (in ieder geval als je ook wil voorkomen dat alles tegen de inzittenden / door de voorruit vliegt als je hard moet remmen).

Gelukkig bleek het eigenlijk best prima te gaan zonder trommel! Hoewel ik soms hard moest werken om te voorkomen dat we in tempo versnelden, en een paar nummers duidelijk leden onder het gemis van een opbouwend geroffel, kwamen nummers die we driestemmig speelden eigenlijk heel leuk uit de verf, omdat de samenklank van de doedelzakken op die manier meer focus kreeg. Andere nummers heb ik begeleid op mijn tamboerijn, voor de afwisseling.

En dan was er nog de daadwerkelijke “sturm”. Toen we arriveerden was het gelukkig droog, hoewel de grond ook kurkdroog was en het erg lastig was om onze haringen de grond in te krijgen. Maar op zaterdag was het regenachtig en vielen er regelmatig wat buitjes. Vanaf 3 uur ‘s middags begon het echt te hozen en is het pas laat in de avond weer droog geworden. Wat betekende dat we die dag maar drie uurtjes hebben kunnen spelen, want er was nergens een overkapping om onder te gaan staan en hoewel we onze eigen luifel langs de straat hadden gezet, stonden we net buiten het dorpje en was daar dus geen publiek. Het publiek vertrok sowieso door de regen, dus de organisatie heeft die dag de markt ook twee uur eerder gesloten dan de bedoeling was. Erg zonde.

Ik ben daardoor wel flink opgeschoten met mijn weefsel. Ik had mijn weefgetouw meegenomen om iets nuttigs te kunnen toen buiten openingstijden en dat bleek dus maar goed ook. Helaas zit het weefsel vol fouten, want ik heb al meerdere jaren niet meer aan kaartweven gedaan en ben duidelijk uit de oefening.  

Gelukkig was het weer op zondag vele malen beter. Het is toen zo goed als droog gebleven, ondanks de 50 tot 60% kans op regen, en het werd nog flink warm in het zonnetje!

Het publiek was ook nog steeds enthousiast. Duitsers reageren sowieso gemiddeld leuker op entertainers, zijn guller wat betreft donaties in ons bakje gooien, én een stuk netter dan de gemiddelde Nederlander: herhaaldelijk zag ik iemand iets oprapen dat naast de prullenbak was beland om het er alsnog in te deponeren, terwijl men bij ons het afval alleen globaal richting een prullenbak mikt en soms niet eens kijkt of het er wel in terechtkomt.

We hebben ook de meeste bijzondere verzoekjes ooit gehad. Eerst kwam er een vrouw op mij af die een van de handelaren bleek. Ze had voor het eerst een sluier meegenomen, die ze van iemand had gekregen, maar had geen idee hoe ze die op haar hoofd bevestigde. Ze vond mijn sluier er mooi uitzien, dus kon ik haar misschien helpen aankleden? Natuurlijk kon ik dat.  
Later sprak een Italiaans meisje van een andere kraam me aan. Haar schoenen waren helemaal natgeregend en ze had alleen nog maar slippers om op te lopen. Kon ik haar wellicht een paar schoenen lenen? Mjah, mijn goede wandelschoenen leende ik liever niet aan een wildvreemde uit… dus bood ik haar mijn authentiek Nederlandse klompen aan. Maar die bevielen haar om mij onduidelijke redenen toch niet helemaal, dus is ze verder gaan vragen…  
Ook zijn we grondig uitgehoord door een Japanse sociologiestudente die als huiswerkopdracht wilde weten wat we nou zo leuk vonden aan dat reenacten en wat we allemaal wel en niet deden.
En dan was er nog de hilarische verwarde blik van Flip, toen die werd gevraagd of we als verzoeknummer “Hips don’t lie” van Shakira wilden spelen? Ik moest hem uitleggen wat dat voor liedje was, en de dame in kwestie dat het niet noodzakelijk een voor doedelzak geschikt nummer was.      

En zo is het dus toch een mooi weekend geworden.