De afgelopen weekends hebben we flink geklust en gepoetst in Richards huurhuis om het netjes op te kunnen leveren, en de afgelopen weken hebben we steeds zoveel mogelijk van zijn spullen in onze auto’s gepropt wanneer we van Boxtel naar Nijmegen terugreden. Maar er zijn altijd dingen die niet in de auto passen, of die écht te zwaar en/of onhandig zijn om met z’n tweeën te tillen. Dus huurden we voor vandaag een verhuisbus en trommelden we vrienden op om die laatste dingen ook over te hevelen.

Met zo’n grote bus rijden bleek helemaal geen probleem, zeker aangezien ik het al eens eerder had gedaan. De grootste uitdaging zat in het feit dat het een automaat was. Euh… de pook zit vast… in welke volgorde moet ik wat doen om het ding te laten rijden…?  

Voordat de hulptroepen arriveerden, kwam eerst nog iemand langs die Richards oude wasmachine wilde overnemen. We hadden hem nog op het hondje staan en rolden ‘m naar zijn auto. Vervolgens wilden we hem in de achterbak tillen.
De (Turkse) man: “Oh, nee, je hoeft niet te helpen!”
Richard: “Oh, dat kan ze wel hoor, ze is sterk!”
Man, geschokt: “Maar ze is een vrouw!”
Dat was de laatste motivatie die ik nodig had om de wasmachine samen met Richard in één zwiep in z’n auto te mikken. Hoppa! We hebben het ding verdulleme met z’n tweeën van zolder naar beneden gekregen, en dan zouden we ‘m niet in je auto kunnen tillen? Tsss…  

Maar zoals gezegd was het resterende meubilair behoorlijk groot en lomp, dus ik was blij dat niet lang daarna een aantal helpende handjes arriveerden. En het verliep voorspoedig! De grote houten kast (door Richard zelf gemaakt en binnenshuis volledig in elkaar gezet) bleek gelukkig zonder demontage door de deur naar buiten te kunnen. Alles verliep exact volgens de planning en na een half uur zat alles al in de auto! Ik vermoedde al dat we niet zoveel mensen nodig zouden hebben en dat twee, eventueel drie personen erbij echt meer dan genoeg zouden zijn. Dus bleven de Brabantse hulptroepen achter in Boxtel en verplaatsten Richard en ik ons met alle meuk naar Nijmegen, alwaar de Nijmeegse hulptroepen arriveerden om te helpen met uitladen. En ook dat verliep voorspoedig en zonder dat er iets is gesneuveld! Ik heb geloof ik nog nooit zo’n relaxte en soepel lopende verhuisdag meegemaakt. (Onze vrienden: “We hadden ook niet anders verwacht dan dat je alles tot in detail had voorbereid”   )

Nogmaals héééél veel dank aan onze lieve vrienden voor alle hulp! Ook aan degenen die hulp hebben aangeboden die niet meer nodig was omdat we al genoeg hulp hadden, en aan de mensen die vandaag niet konden maar desondanks aanboden dan op een andere dag met iets te komen helpen. Jullie zijn fantastisch! <3 Speciale vermelding van Mark en Bo: want is het niet geweldig dat je met je ex-man nog zo’n goede band hebt dat hij én zijn vrouw bereid zijn te komen helpen om je nieuwe lover bij je in te laten trekken? Superfijn dat dit gewoon kan! <3

En zo kon ik de rest van de middag besteden aan het inrichten van eerder genoemde kast. De inhoud van de voorraadkast onder de trap bevindt zich vanaf nu daarin. En tsja, dit is wat je krijgt als je de voorraden samenvoegt van twee personen die stiekem een beetje preppers zijn… Volgens mij hebben we voor een jaar aan rijst, bonen, lucifers, shampoo en zeep.  

De trapkast heeft gelijk een nieuw doel gekregen en bevat nu onze hoedjes en Richards schoenen (die van mij passen daar niet   ). Oftewel: inloop-hoedenkast!!  

En voor degenen die zich afvragen of het samenvoegen van onze interieurs ook gemakkelijk is verlopen: jazeker, want onze smaak qua inrichting komt behoorlijk goed met elkaar overeen!

Desondanks moeten er natuurlijk altijd concessie gedaan worden. Dus… meet Henk:    

Hoewel het in praktijk al bijna een maand zo was, is het vanaf vandaag officieel: wij wonen samen!! <3