Onze schoonmaakster is een asielzoekster uit Armenië. Pas als je in je nabije omgeving wordt geconfronteerd met alle ellende die daarbij komt kijken, besef je pas hoe erg het gesteld is met ons Nederlandse asielzoekersbeleid.

Onze schoonmaakster is 8 (!) jaar geleden naar Nederland gekomen. En ze heeft nog steeds geen verblijfsvergunning.

Moet je je voorstellen: 8 jaar lang mag je helemaal niets. Niet werken, geen taalcursus doen, niks. Terwijl je wel heel graag zou willen. Maar je bent verplicht om je handje op te houden voor je toelage, die te weinig is om meer van te doen dan (amper) rond te komen, en verder word je geacht om te wachten en je te vervelen. Voor hobby’s is geen geld en een contract afsluiten voor bijvoorbeeld een internetverbinding, lukt niet als je niet als Nederlander bent geregistreerd.

Ik snap het als dat voor enkele maanden geldt. Maar als je jaren moet wachten op een beslissing, dan word je GEK!
Groot gelijk dat ze toch gewoon aan het werk gaat, ook al is het illegaal. Het arme mens heeft bijna niemand om mee te praten, behalve haar huisarts, psycholoog (die is hard nodig) en sociaal werkster. Haar man, met wie ze naar Nederland is gekomen, is een jaar na aankomst overleden – al een drama op zich. Ze moet iets doen om weg te komen uit huis, een bezigheid te hebben, de taal te leren en geld te verdienen om eens iets leuks te kunnen doen.

Of iets leuks… het grootste gedeelte gaat op aan praktische zaken, zoals een advocaat en busgeld.

Ook zoiets onbegrijpelijks. Ze woont in Nijmegen, maar moet per se naar Grave om te stempelen. Terwijl er ook in Nijmegen een meldpost is. Het kost haar niet alleen belachelijk veel geld om steeds met de bus op en neer te moeten gaan, maar ze trekt het fysiek ook niet want ze wordt altijd ontzettend ziek in bussen en krijgt ook last van haar rug erdoor. Haar huisarts en psycholoog hebben al meerdere malen dringende brieven hierover geschreven voor haar, maar de asielzoekersinstantie houdt voet bij stuk. Waarom weet niemand.

Iedere week als ze komt poetsen, besteedt ze de eerste 20 minuten aan spuien wat er nu weer (niet) is gebeurd rondom haar lopende procedures. Iedere week is er iets waardoor ze ontzettend in de stress zit.
De ene week is het het weer niet omzetten van het stempelen naar Nijmegen. De andere week omdat ze helemaal voor niets naar Groningen (!) is gestuurd voor een of andere bureaucratische handeling, terwijl ze na een 4 uur durende heenreis aldaar te horen kreeg dat het ook telefonisch afgehandeld had kunnen worden. En soms moet ze even praten over een nachtmerrie die ze heeft gehad, waardoor ze zo bang is geworden dat ze midden in de nacht het huis heeft gecontroleerd en er ‘s ochtends nog niet overheen was. Haar grootste angst is om op een dag door de politie opgehaald te worden en weggevoerd te worden als een crimineel.

Want dat is ook zoiets waar ze met haar verstand niet bij kan. In het asielzoekerscentrum zag ze diverse echt criminele mensen. Die wel een verblijfsvergunning kregen, terwijl haar procedures steeds maar op niets uitliepen.

Gelukkig is er nu eindelijk een lichtpuntje. Nu ze uitgeprocedeerd is via de officiële weg, heeft ze (met het met poetsen gespaarde geld) zelf haar advocaat betaald voor een vervolgprocedure. En waarempel: die heeft ze gewonnen! Nu moet ze nog wachten op de uitspraak van het asielzoekerscentrum, die al jaren moeilijk doen. Maar je zou zeggen dat zij niet iets anders zouden mogen beslissen dan een gerechterlijke uitspraak? Omdat de regels inmiddels veranderd zijn, zodat mensen niet meer jaren op een uitspraak moeten wachten zoals bij haar het geval was, duimen we allemaal heel hard dat er nu binnen een paar weken eindelijk een definitieve uitspraak gaat komen, zodat ze verder kan met haar leven.

Dat niet iedereen in Nederland wordt toegelaten, begrijp ik helemaal. Dat er regels zijn waar instanties zich aan moeten houden, begrijp ik ook. Daarom zal ik de politiek ook niet verwijten dat iemand als Mauro niet mag blijven. Want als ze voor hem een uitzondering op de regels maken, dan moeten ze dat voor iedereen doen en niet alleen voor de zielige gevallen die in de media komen. Onze schoonmaakster is namelijk zeker weten ook een schrijnend geval.

Wat ze zouden moeten doen, is alle mensen die al jaren in de bureaucratische molen zitten, (weer) een generaal pardon geven. En als er nieuwe mensen binnen willen komen, laat ze dan in godsnaam niet langer dan een half jaar wachten op een definitieve uitspraak. Want we hebben het hier wel over mensen, wiens leven en psyche wordt kapotgemaakt door jarenlange onzekerheid, terwijl ze niets mogen of kunnen doen. Ik zou het in ieder geval niet trekken.