Jullie hadden nog een blogpost over mijn aankopen uit Milaan tegoed!

Ik zal maar gelijk bekennen: ik heb geen designerkleding gekocht. Die is ten eerste écht onbetaalbaar en ten tweede is het eigenlijk helemaal niet mijn stijl.
Gelukkig vond ik ook een hoop leuke niet-designer outfits, waaronder van een merk dat ik ook in Nederland graag koop. Nog steeds veel duurder dan ik er in ons landje voor betaald zou hebben, maar hee – te veel geld uitgeven hoort nu eenmaal bij de shopping experience van Milaan. Ik heb me slechts aangepast aan de lokale gebruiken, zoals een goede toerist betaamt… (en alles was in de uitverkoop).

Dit zijn ze dan: twee jassen, twee rokken, een vest en een sjaal (klikbaar):

Eenmaal thuisgekomen werd ik geconfronteerd met de harde werkelijkheid: met de nieuwe aanwinsten erbij, hing onze kapstok zo vol met onze eigen jassen, dat die van gasten er nauwelijk meer bij zouden kunnen…
Een snelle telling wees uit dat ik maar liefst 10 (!) jassen aan de haakjes had hangen. Die van Mark dus niet meegeteld. Ai… (het zijn zowel zomer- als winter- als herfst/lente-jassen, maar dan nog).

Met pijn in het hart heb ik er ook weer twee uitgekozen om weg te doen. Waarvan er al eentje daadwerkelijk in de prullenbak ligt. De andere… euh… komt binnenkort. Ik moet er nog even emotioneel afstand van doen (stel nou dat ik een keer een oude jas nodig heb die kapot / vies mag? Dan is het toch heel handig als ik deze bewaar…? Toch??).

Zucht. Een fashionista zal ik nooit worden – daarvoor zou ik alleen moeten dragen wat nieuw en hip is, en alles dat meer dan driekwart jaar geleden ‘in’ was, naar de derdewereldkledingbak moeten verwijzen. Maar ik houd het bij wat ik zelf leuk vind, hip of niet hip (wie heeft in godesnaam bedacht dat we skinnyjeans over onze kont moeten wrikken en dat Uggs, Crocs en Birkenstocks mooie schoenen zijn??) . En dat spul draag ik dan tot het écht niet meer kan.
Dus dan moet ik maar accepteren dat een uitpuilende kast en kapstok bij mijn leven horen, toch?