Zulay kwam met haar 14 jaren oud nog prima over onze schutting. Half zo oude Sammy leek het, ondanks zijn gewicht, in eerste instantie ook te lukken, ware het niet van harte.

Maar vanmiddag hoorde ik een hoop gekrijs – Sammy bleek weer eens in gevecht met de rooie buurtkater. En liet daarna in huis bloederige voetsporen achter…
Bij nadere inspectie bleek zijn duimnageltje gescheurd te zijn. Arm beest.

Mark had hem toevallig buiten gespot toen hij na het gevecht de schutting op probeerde te komen – zonder succes (let ook op de initieel nog dikke staart):

Het is de vraag of hij niet over de schutting heen kon omdat hij gewond was geraakt tijdens het gevecht, of dat hij het nageltje tijdens zijn eerste klimpoging heeft gescheurd. Of misschien heeft hij gewoon wel vaker moeite om er in één keer overheen te komen.

Hoe dan ook; het idee dat Sammy mogelijk soms niet zelfstandig binnen kan komen, is niet zo prettig. Zeker niet aangezien we binnenkort beiden een paar dagen niet thuis zijn. Dus dat moest uiteraard snel opgelost worden.

There, I fixed it.

Al snel nadat Sammy bij ons was gekomen, constateerden we zwarte korstjes op zijn kin. Af en toe verdwenen de korstjes, maar later zaten ze er weer. Alsof hij ergens zijn kin steeds aan open haalde.

We observeerden of hij wellicht onhandig terechtkwam bij het van de schutting afspringen, maar nee. En vlooien leek ons ook niet het geval, want we zagen hem er nauwelijks aan krabben.

Toch werd het steeds erger en zagen we het af en toe bloeden. En begonnen we hem inderdaad op krabben te betrappen. Dus toch maar (voor het eerst) naar de dierenarts.

Die moest behoorlijk lachen om zijn flinke gestalte met kleine koppie, en adviseerde gelijk om hem niet alleen minder eten te geven, zoals we nu deden, maar over te stappen op officieel dieetvoer.

Wat betreft de kin was de verrassende diagnose: acné. Gewoon domweg puistjes, wat nog best vaak voor schijnt te komen bij katten. Maar bij Sammy was het wel veel erger dan hij doorgaans zag – meestal waren het niet meer dan wat zwarte korreltjes op de kin. En hij krabt het dus open, waardoor het problematisch wordt.

Het advies: Clearasil gebruiken! Mensenspul werkt blijkbaar net zo goed op katten.

Dus nu mogen we tweemaaldaags zijn kinnetje deppen en dan maar hopen dat het tijdelijk is, en hij niet de rest van zijn leven een puistenpoes blijft. Maar ach, gelukkig is Clearasil een stuk betaalbaarder dan het gemiddelde medicijn…

Ai, ik ben dit blogje een beetje aan het verwaarlozen merk ik. Er was afgelopen week dan ook weinig interessants te melden, want momenteel ben ik vooral druk met werk en structureel verschuivende deadlines voor livegang van de nieuwe site :-S

Maar op internet is er gelukkig altijd ruimte voor meer kattenplaatjes. Dus bij dezen enkele Sammy shots!

Wat we in de afgelopen drie weken wel geconstateerd hebben, is dat onze Sammy ont-zet-tend veel energie heeft. Terwijl hij toch al bijna 8 is en wel wat vetrolletjes in de weg heeft zitten.

Hij houdt van zaken slopen, maar gelukkig sloopt hij alleen de dingen waarvan we het niet erg vinden dat hij ze sloopt. Nou ja, dat van die vuilniszak moeten we hem misschien nog even afleren….

Absolute favoriet om te slopen is zijn doos, die tevens fungeert als kattenmand.

Met als gevolg dat kartonsnippers tegenwoordig de permanente bodembedekking van onze woonkamer vormen. We hebben hem inmiddels een kartonnen krabplank gegeven (sisal is niet voldoende interessant blijkbaar), die hij ook enthousiast gebruikt, maar het effect is hetzelfde.

De doos wordt ook gebruikt als lair, om zijn buit (veter aan een hengel, die moet meerdere keren per dag heel erg DED gemaakt worden) naartoe te slepen.

Ook heel leuk: capriolen uithalen terwijl je in de doos ligt:

Hoewel de kartonnen doos favoriet is, doen de oud-papierdozen op onze kamers ook uitstekend dienst als kattenmand.

Van de zachte ronde kattenmandjes waar Zulay graag in lag, moet hij juist helemaal niets hebben. Gek beest.

Oh ja, en de kattenbak wordt ook goed gebruikt. Bij voorkeur nét nadat ik hem heb schoongemaakt en bijgevuld, maar nog vóórdat ik het grit in de kast en de bak met deksel erop, op zijn normale plek terug heb kunnen zetten. Dus dan draai je je om en zie je… :-S

Het kleed in de woonkamer blijkt verder een uitstekend accessoire in het spel. D’r op, d’r onder of d’r tegenaan, het maakt niet uit. Maar absoluut verboden is het kleed zonder bobbels achter te laten.

Nog anderhalve week en dan mag hij naar buiten. Hopelijk kan hij zich daar lekker uitleven. Al vrezen we voor de prooien die hij ongetwijfeld mee naar binnen gaat slepen….

Maar na al dat harde slopen is het wel goed rusten. Bij voorkeur op de meest onhandige plekjes.

Maar ook weer op zó’n schattige manier dat je hem onmogelijk weg kunt duwen <3

Het was echt even wennen aan elkaar. Maar nu is hij gewoon ons derde gezinslid. En met de allergie valt het de laatste dagen gelukkig heel erg mee!

Ik had nog een afspraak bij de dokter gepland, maar die belden ze af omdat hij op vakantie ging. Bovendien zei de assistente dat de uitslag hoogstwaarschijnlijk ‘een lichte kattenallergie’ zou zijn, en dan zou ik nog steeds niet weten of ik voor alle katten een beetje allergisch ben, of specifiek voor Sammy heel erg. Nou ja, ik leg me er gewoon bij neer.

We hebben er in ieder geval een nieuwe hobby bij: bijnamen bedenken voor onze Sammy! Van ‘blob’ tot ‘kilokater’ tot ‘tijger’ – hij leent zich voor heel veel. Maar mijn favoriet is ‘Prins Wammes de Eerste’, vanwege zijn prinselijke kraag en zitwijze.

Meer plaatjes volgen geheid

Gisteren ging ik op bezoek bij Alice, voor een ‘cat sniffing’ sessie

Omdat ik dus niet zeker weet of ik spontaan allergisch ben geworden voor katten, of dat het alleen aan Sammy ligt, wilde ik op bezoek bij iemand met (liefst meerdere) katten, om te kijken of ik daar ook allergische reacties zou krijgen. Aangezien Alice er maar liefst drie heeft rondlopen in een kleine ruimte, en ze gisteren ook nog eens jarig was, was 1 + 1 gelijk aan 2.

Dus aten we gezellig chinees en babbelden we bij, terwijl er een poezebeest heerlijk op schoot lag te ronken.

Helaas bracht de sniffing sessie geen definitief uitsluitsel. Vanwege het mooie weer had ik behoorlijk last van hooikoorts, dus ik was al aan het snuffen toen ik binnenkwam. Tijdens het bezoek is het wel wat erger geworden, inclusief tranend oog. Maar dat kon zowel van de katten komen, als van het openstaande raam…

Van de andere kant: hooikoorts komt bij mij doorgaans in vlagen. Dus eigenlijk zou het die avond ook even minder moeten zijn geworden. Zou dan de conclusie toch zijn dat ik ineens op alle katten ben gaan reageren?

Tijd voor een vervolgexperiment. Er zijn nog meer mensen in mijn vriendenkring met (meerdere) katten, dus da’s mooi te combineren met het ophalen van de sociale contacten

We zijn inmiddels bijna een week samen met onze kilokater. Tijd voor weer een update!

Sammy blijkt in ieder geval een echte kerel: hij snurkt en laat scheten… En man o man, wat komt me toch een meurlucht uit die kattenbak! Terwijl het dezelfde bak met hetzelfde grit is die Zulay gebruikte, en zij at ooit ook hetzelfde voer. Alleen dan wel in wat kleinere hoeveelheden.

Hij mag van ons ‘s ochtends en ‘s avonds een zakje natvoer. Tussendoor moet hij het doen met een afgewogen hoeveelheid brokjes. Probleem: een uur of wat na het voeren, zijn ook de brokjes al op. Dus dan moet hij het de rest van de dag of nacht zonder eten doen. Zielig… en niet zo gezond, want katten moeten continu kleine beetjes kunnen eten. Maar ja, een kat met overgewicht is óók zielig en ongezond, dus we zijn streng.

Als alternatief hebben we inmiddels voerspeeltjes aangeschaft, zodat hij moeite moet doen voor zijn eten en zichzelf een beetje kan bezighouden. Want wat een energie!

Hij heeft nu een voerbal, waar eten uit valt als hij er tegenaan tikt. Dat concept begreep hij gelukkig meteen.
En hij heeft een soort buizenconstructie waar vanaf nu al zijn overige brokjes in zullen worden geserveerd. Hij moet met zijn pootjes de brokjes uit de buizen hengelen, zodat hij niet alles achter elkaar kan opschranzen. Hij heeft de dichtbij liggende brokjes inmiddels verorberd, dus wat de rest betreft is het nu afwachten wat sterker is: luiheid of vraatzucht

Veel met hem spelen voor de beweging is dan ook het devies. Zijn favoriete speelgoed: een schoenveter aan een stok. Want kattenspeelgoed hoeft uiteraard niet duur te zijn

Inmiddels beginnen we ook achter zijn vreemdere gewoontes te komen: zodra je uit de douche komt, gaat hij je voeten en scheenbenen droog likken!

Krabpalen blijken dan weer niet zijn ding. De plank, mat en ton worden volledig genegeerd, net als Zulay destijds deed. Zucht. De bodem van de doos waar hij graag in ligt, wordt echter volledig stukgekrabt. Ik heb dus maar een kartonnen krabmat voor hem gekocht.

Het zal me benieuwen hoe lang het duurt voordat ons huis officieel tot kattenslagveld benoemd kan worden, met al die rondslingerende, voedsel achterlatende speeltjes, verscheurde krabkartonsnippers, uitgelopen kattengrit, en kattenbakmeur…

We waren dan ook bang dat onze huishoudelijke hulp gillend weg zou rennen zodra ze de kat zag (ze was destijds niet zo blij met Zulay, vanwege al het haar), maar ze was gelukkig op slag verliefd. Nu noemt ze hem ‘George Clooney-kat’, aangezien ze een crush op die man heeft

Hij heeft dan ook een prachtige, pluizige witte kraag, en kan heel prinselijk gaan zitten als hij aais verwacht. Gezien zijn bouw en lengte, vermoed ik dat hij niet volledig Europese Korthaar is, maar een beetje Maine Coon of iets dergelijks in zich heeft.

Wat betreft mijn allergie: in eerste instantie leek het alleen maar slechter te gaan. Naast niezen, snotteren, kriebelende keel en jeukende huid kreeg ik ook last van lichte kortademigheid. Maar de afgelopen twee dagen lijkt het juist wat beter te gaan. Wellicht ook omdat ik een groot deel van de dag op mijn werk ben en er alert op ben mijn handen regelmatig te wassen en er na het aaien niet mee door mijn gezicht te wrijven.

Hij mag bovendien niet meer in de slaapkamer, wat hij uiteraard totáál niet leuk vindt (lees: meerdere complete nachten mauwen en krabben aan de deur).

Volgens het asiel kan de allergie bovendien minder worden zodra hij naar buiten mag, omdat hij dan een deel van zijn haren en cellen buiten verliest.

We zullen het zien. Vooralsnog vind ik het niet erg genoeg om hem terug te sturen naar het asiel, dus we kijken het nog even aan. (Maar stiekem is hij al lang opgenomen in ons gezin)

Sammy is nu iets meer dan een dag bij ons. Hoewel hij direct actief het huis ging verkennen, besloot hij daarna dat de strijkplank boven op zolder een prima plek was om te blijven liggen. Blijkbaar de hoogste comfortabele plek in het huis

Als we naar hem toe gingen om te aaien, was dat allemaal prima – er werd luid gepurrd – en kwam hij helemaal niet nerveus over. Maar naar beneden kwam hij niet.

Die avond moesten we nog naar de bruiloft van Rob en Wendy en we waren een beetje in dubio of het goed of gemeen was om een nieuwe kat meteen enkele uren alleen te laten. Maar aangezien hij zich zo op zolder terug had getrokken, was het misschien fijn als hij de gelegenheid had om in zijn eentje het huis te verkennen. Toch zijn we voor de zekerheid maar niet tot het einde gebleven.

Na afloop van het feest verwachtten we bij thuiskomst óf een volledig vernield en ondergepoept huis, óf een kat die niet van zijn plek was geweest.
Het bleek het laatste te zijn.

Dat impliceerde echter ook dat hij die dag nog niets had gegeten en nog niet op de kattenbak was geweest.

Het voerprobleem was snel genoeg verholpen: toen we de speciale pasta die we van het asiel mee hadden gekregen, niet meer door het eten mengden, ging het erin als koek.
De behoefte bleek een groter punt van zorg, maar gelukkig heeft hij zojuist flink staan graven en begint een niet al te frisse geur zich nu van de huiskamer meester te maken…

De afgelopen nacht heeft hij de hele tijd bij ons op bed gelegen.
Vandaag trok hij zich initieel weer op zolder terug, maar nadat we hem actief hadden uitgenodigd om beneden te komen, ging hij verder met het huis te onderzoeken – onder het slaken van zachte mauwtjes.

Hoewel het een flink bakbeest is, is hij gelukkig niet lomp. Hij heeft nog helemaal niets in huis omgegooid, hing niet in de gordijnen en heeft nog niet gepoogd aan de bank te krabben.

De krabton, krabpaal en krabplank heeft hij echter ook nog niet aangeraakt. Maar toen we een doos voor hem neerzetten, sprong hij er gelijk in en krabde hij enthousiast de bodem open. Wellicht moeten we dus van die kartonnen krabdingessen voor ‘m gaan kopen in plaats van spul van sisal.

Maar yay, een kat die dozen leuk vindt! Een hele nieuwe gewaarwording

De speeltjes vond hij helaas niet interessant. Hij heeft wat lusteloos tegen een hengel gemept, de laserpointer met zijn ogen gevolgd en de muisjes en bewegende/rammelende spiraal volledig genegeerd. Wat dat betreft is het dus Zulay de tweede.

Zulay’s mandjes (uitgezogen en gewassen) heeft hij ook nog niet gebruikt. Aangezien hij al diverse malen languit op de grond en op tafel is gaan liggen, vermoed ik dat hij geen kat is die zich in een bolletje wil oprollen, maar zich liever uitstrekt en dus beter een groot plat kussen of deken kan hebben dan een rond mandje met randjes. En gezien zijn strijkplankvoorkeur moeten we wellicht wat hoge plekjes voor ‘m gaan creëren in de woonkamer – iets waar Zulay ook totaal niet om gaf.

Nu is het de uitdaging om niet meteen de dierenwinkel leeg te shoppen, maar eerst maar eens even af te wachten wat hij straks nog steeds wel en nier doet als hij eenmaal wat meer gesettled is.

Waar ik me wel echt zorgen om maak, is mijn gesnuf en genies en jeukende huid. Het is weliswaar hooikoortsseizoen, maar dit lijkt toch meer op overgevoeligheid voor katten. Ik dacht dat het gisteren kwam doordat ik een overdosis haar had gehad in het asiel, maar vanochtend traanden mijn ogen ontzettend en ik zit nog steeds de hele dag te snotteren. Hoe kan dat nou ineens?

Ik hoop tegen beter weten in dat ik gewoon een beetje ziek ben, en lage weerstand heb vanwege het feestje gisteren. Of dat het komt doordat ik 4 maanden geen kat meer in huis heb gehad en nu weer gewoon even moet wennen. Maar ik ben bang dat ik misschien echt allergisch voor deze kat ben.

Na wat googlen blijkt dat je inderdaad voor de ene kat wel en voor de andere kat niet allergisch kunt zijn. Aangezien Sammy zowat 2x de afmeting van Zulay is, scheidt hij natuurlijk veel meer haren en huidschilfers af. Of hij heeft gewoon een ander type schilfers waar ik minder goed tegen kan. Of het is het speeksel – Sammy kwijlt een stuk meer dan Zulay en wast zich veel beter.

Ik hoop echt dat het binnenkort vanzelf over gaat, want ik moet er niet aan denken om deze lieve kat terug te moeten brengen naar het asiel! Het is zo’n lief knuffelbeest. Meer een grote theemuts dan een dominante tijger, zoals zijn uiterlijk misschien doet vermoeden.

Eens kijken of het helpt om hem uit de slaapkamer te houden. Mits hij dat nog accepteert na vannacht…

De voorlopige status is dus:
– Karakter: top!
– Klik tussen mens en dier: succes!
– Woonomgeving: interessant doch nog een beetje eng
– Gezondheid baasje: zorgwekkend…

Het is inmiddels dik vier maanden geleden dat we onze lieve Zulay in hebben moeten laten slapen. Daar hebben we nog steeds verdriet om. En we missen haar nog steeds. Maar daarnaast misten we ook gewoon een kat in huis. En omdat ik besefte dat Zulay nooit vervangen zal worden, ook al komt er een andere kat in huis, gingen we vandaag naar het asiel.

Ik was eerlijk gezegd best wel een beetje nerveus. Hoe konden we zeker weten dat we een lieve kat uitkozen die bij ons past? Wat als ik de nieuwe kat minder leuk zou vinden dan Zulay en hem of haar dat ging verwijten?

Mark stelde voor dat we een kat kozen die totaal niet op Zulay lijkt, om ook niet de schijn te hebben dat we haar vervangen. Dat leek me op zich wel een goed idee.

De vorige keer dat we naar het asiel gingen, klikte het met zo’n twee katten. Maar ditmaal waren er behoorlijk wat die in aanmerking kwamen! Een groot deel sprong gelijk bij ons op schoot! Uiteraard waren er ook enkele die hoog en droog bleven zitten. Tsja, dan kan het nog zo’n leuke geschikte kat zijn, maar als ‘ie niet tevoorschijn komt kunnen we dat nooit beoordelen.

En dan was er nog de Evil Overcat. Die overkwam als een beest dat in eerste instantie deed alsof je mocht aaien, om dan ineens uit te halen. Zo eentje met een ‘I am plotting to kill you in your sleep’-blik. Hij bleef ons ook de hele tijd aanstaren. Nou… doe ons toch maar een andere.

Uiteindelijk besloten we te kiezen uit vier katten. Eentje bleek al 11 en licht dementerend, en bovendien niet zo goed in staat om eens een weekendje alleen te blijven. Dat laatste is uiteraard een probleem met LARPs en dergelijke, het eerste omdat het verlies van Zulay ons nog te vers in het geheugen staat en we het niet aankunnen om binnenkort alweer zo’n aftakeling te moeten meemaken. Wel zielig, want ze zat al een jaar in het asiel.
De andere kat was een dametje met volgens ons een heel interessant karakter, maar ze kwam niet heel actief naar ons toe.
De derde was zeker een goede optie geweest, maar deze leek behoorlijk op Zulay: zwart, met wit befje en witte pootjes. En hij heette Stitch, net als de kat van mijn schoonzusje.
Dus….

…mag ik jullie voorstellen aan: Sammy!!

Sammy is een flinke kater van 7 jaar oud. Met zijn bijna 7 kilo is het a whole lotta cat, zeker als je bedenkt dat we een poes van amper 3 kilo gewend waren!

Hij zat in het asiel omdat hij sproeide bij zijn vorige baasje wanneer zij aandacht gaf aan haar andere katten. Vandaar dat hij wel alleen moet blijven. In het asiel heeft hij nooit gesproeid; nu maar hopen dat dat zo blijft…

Onderweg naar huis heeft hij uiteraard de hele weg gemauwd. De dame van het asiel waarschuwde dat hij waarschijnlijk behoorlijk boos zou zijn als hij thuis uit het mandje mocht. Maar dat bleek gelukkig helemaal niet het geval te zijn. Hij stapte het mandje uit en ging direct het hele huis verkennen! Met zwiepende staart, oortjes naar voren en snuffelende neus, een voor een alle kamers onderzoekend. Als eerste met de pootjes tegen de achterdeur aan, om naar buiten te kijken.

Toen we op bed gingen liggen, kwam hij daar gezellig bij. Meteen lekker geknor en kopjes. En kwijl. Véél kwijl. Het is een echte kwijlebal vrees ik. Maar wel ontzettend lief.

Ik ben benieuwd hoe lang het duurt voordat hij op schoot komt liggen (in het asiel heeft hij dat zowel bij Mark als mij al gedaan) en hij hier zijn draai en vaste ligplekjes heeft gevonden.

We hebben weer een kat!!

Het is nu anderhalve week geleden dat we onze lieve Zulay hebben moeten laten inslapen. Met alle activiteiten die in de tussentijd hebben plaatsgevonden lijkt het al veel langer geleden. Maar ik mis haar er niet minder om.

Echt huilen, zoals in het begin, doe ik niet meer. De dagen erna stonden gelijk de tranen in mijn ogen toen ik bijvoorbeeld op haar dekentje had geknoeid, waardoor het in de was moest (en haar geur en haren er dus af zouden gaan). Dat dekentje, waar ik zelf ook onder zit op de bank, moest de eerste dagen ook nog steeds plat liggen als het niet werd gebruikt, in plaats van in een prop. Ook al was Zulay er niet meer om er op te gaan liggen. Zo hóórde het nu eenmaal te liggen, uit respect voor poezie.

Momenteel mis ik vooral de gebruikelijke dingen: Mark en Zulay die mij samen bij de achterdeur staan op te wachten als ik thuis kom, haar staartje dat onder de gordijnen uitzwiept als ze op de vensterbank zit, haar typische mauwtjes en prr’tjes en uiteraard haar warme zachte lijfje op schoot.
Iedere keer als ik de woonkamer binnenloop heb ik toch onwillekeurig de neiging om even een blik op de poes te werpen of om haar even een aai te geven. Oh nee, ze is er niet meer…
Het huis voelt zo behoorlijk leeg.

Is het stom dat ik, om eerlijk te zijn, meer verdriet heb over de dood van mijn kat dan bijvoorbeeld destijds bij het overlijden van mijn opa’s en oma’s? Maar ja, dat krijg je nu eenmaal als je dik 4 jaar lang, dag in, dag uit voor een beestje zorgt. Ze was echt een lid van ons gezinnetje. “Wat hebben we het toch fijn hè, met ons drietjes?”, zeiden Mark en ik regelmatig tegen elkaar.

Gelukkig leven veel mensen oprecht met ons mee, waarschijnlijk omdat een hoop vrienden van ons zelf ook huisdieren hebben (gehad) en weten hoe het voelt. Van enkelen hebben we zelfs lieve kaartjes gekregen. Zelfs de dierenarts stuurde een kaartje, handgeschreven en met Zulay’s naam erop. Fijn, dat ons verdriet niet wordt weggewuifd omdat het ‘maar een kat’ is.

Het is vooral heel raar dat ze er écht niet meer is. Van de ene op de andere dag. Weg, die unieke persoonlijkheid, om nooit meer terug te komen.

Best wel symbolisch: ze heeft twee keer meegereden in de auto; toen we haar uit het asiel mee naar huis namen, en toen we haar wegbrachten naar de weekend-dierenarts om haar in te laten slapen. Onze eigen dierenarts zit namelijk op loopafstand.

Nog steeds heb ik spijt dat we haar niet thuis hebben kunnen laten inslapen. Naast alle goede herinneringen, zie ik ook nog steeds haar grote ogen vol onbegrip en hulpeloosheid, toen ze in haar reismandje lag terwijl we naar de arts reden. Je weet rationeel dat het de diervriendelijkste beslissing is, maar je kunt het zo’n beestje niet uitleggen. Het blijft gewoon een rotgevoel :’-(

Dat lieve katje. Altijd blij om op schoot te mogen. Zo vergevingsgezind: ook al stopte ik haar in een reismand en moest ze naar de dierenarts voor vervelende onderzoeken, of waren we een week op vakantie gegaan – nooit was ze daarna boos op me. Ik mocht ook bijna overal aankomen: haar voorpoten, haar buikje… alleen niet haar achterpootjes. Ze vond het weliswaar niet fijn als ik klitten uit haar vacht pulkte, maar als ze er op een gegeven moment écht genoeg van had, tikte ze subtiel met haar pootje tegen mijn hand. Zonder nagels uiteraard.
Ze hield ook even veel van Mark en mij. Als we samen op de bank zaten, liep ze af en toe heen en weer tussen ons, om om beurten bij ons op schoot te komen liggen of een aai te halen. Alsof ze niemand wilde benadelen.

‘Dog whisperer’ Cesar Millan zegt altijd: “You don’t get the dog you want, you get the dog you need”. En dat geldt volgens mij net zo hard voor katten.
Zulay heeft mij geholpen om tot rust te komen. Voorheen was ik altijd ‘s avonds onrustig en met vanalles en nog wat bezig. Dankzij haar ben ik veel vaker gewoon rustig op de bank gaan zitten om bij te komen (weliswaar nog steeds met een fröbelwerkje ofzo, maar toch).
En ze heeft Mark en mij ook dichter bij elkaar gebracht. Zoals gezegd voelden we ons echt een gezinnetje. Ik ben heel dankbaar dat hij net zo veel van het beestje hield als ik en we samen en op dezelfde manier om haar kunnen rouwen. Dat schept ook weer een hechtere band.

Nogmaals dankjewel lieve poezie. Voor alles.

 

Vanochtend hebben we, met heel veel pijn in ons hart, onze lieve Zulay laten inslapen. :’-(

De afgelopen weken ging het steeds slechter met haar. Een grote eter is ze nooit geweest en ze was altijd al een mager poesje, maar steeds vaker liet ze ook haar kleine porties staan en ze viel ineens best hard af.

De dierenarts deed bloedonderzoek en constateerde afwijkende waarden van de rode en witte bloedlichaampjes, maar kon niet vertellen wat dat precies betekende. Behalve “meestal veel narigheid”. Ze kreeg een injectie met antibioticum en als het twee weken later, op 30 december, niet beter ging, dan wist hij het ook niet. Een optie was een aantal onderzoeken laten uitvoeren, maar die kon hij niet zelf doen, daarvoor zou ze naar de universiteit moeten. Wat niet ging tijdens de kerstperiode. En aan de manier waarop hij het bracht, konden we wel afleiden dat het niet een optie was die hij aanraadde. Waarschijnlijk omdat het vinden van een oorzaak, niet ook betekent dat er een oplossing voor is. Bovendien was ze al wat ouder, en had ze al een nieraandoening, staar, en was ze inmiddels ook een beetje doof.

We hebben sindsdien op alle mogelijke manieren geprobeerd haar weer aan het eten te krijgen. Zoals verschillende soorten voer aanbieden. Maar na één a twee keer smullen van bijvoorbeeld een blikje zalm, liet ze dat daarna weer links liggen.
Ze had van de dierenarts al een paar keer pilletjes tegen de misselijkheid gehad, maar die hielpen niets. Het leek erop dat eten op zich gewoon moeizaam ging.
Alles wat niet direct oplikbaar was, liet ze staan. Dus stapten we over op kattenmelk en Hills A/D, wat dermate zachte paté is dat ze het gewoon kon oplikken zonder kauwen. Dat at ze wel, alleen nog steeds in onvoldoende hoeveelheden.

Door het weinig eten verzwakte ze steeds verder en verloor ze ook veel spierweefsel. Lopen werd steeds meer wankelen, en ze viel regelmatig gewoon om.

Uiteindelijk kwam ze nauwelijks meer van haar plekje. We brachten haar voerbakjes regelmatig naar haar toe, want anders at ze nog minder. Maar op een gegeven moment wilde ze ook niet meer uit gebrachte bakjes eten.
Afgelopen weekend zijn we zowat ieder uur naast haar gaan zitten en hebben we haar vanaf een theelepeltje wat gevoerd, zodat ze toch iets binnenkreeg. Maar het mocht niet baten. Na twee of drie hapjes hield ze er weer mee op.
We hebben zelfs geprobeerd te dwangvoederen, door het eten met een spuit naar binnen te spuiten. De eerste twee keren leek dat aardig te gaan, maar de derde keer ging ze gelijk erna plat op de mat liggen en begon ze heel eng te hijgen, met haar tongetje uit haar bekje.

Ze leek sowieso heel weinig lucht te krijgen, want ademen ging sinds dit weekend heel schokkerig en haar neusgaten opende ze wijd bij iedere ademhaling.

Vrijdagavond is ze voor het laatst bij mij op schoot komen liggen. Toen we haar zaterdag zelf op haar vertrouwde, favoriete plekje legden, wankelde ze er steeds weer vanaf om in haar mandje of gewoon op de mat te gaan liggen. Dat was een duidelijk teken dat ze het écht niet meer fijn had.

Vanochtend was ze zó’n zielig hoopje ellende, dat we het niet meer konden aanzien. Als we haar niet voerden, zou ze dood gaan. Maar als we haar wel voerden, hoe weinig ook, leek ze gelijk daarna veel pijn te hebben. En ze mauwde er nu ook heel zielig en klaaglijk bij. Vooral die mauwtjes raakten ons diep in ons hart.
Daarom wilden we haar niet langer laten lijden en hebben we de spoeddienst gebeld om haar te laten inslapen. Want wachten tot maandag, wat oorspronkelijk de bedoeling was, wilden we haar niet aandoen.

Het inslapen was heel raar. Want je merkt niet vanaf wanneer de narcose werkt, aangezien haar oogjes open blijven. En nadat haar ademhaling en hartje waren gestopt, bleef ze nog minuten lang spiertrekkinkjes hebben, precies zoals ze thuis had als ze aan het dromen was. Dus het voelde helemaal niet alsof ze er niet meer was, toen we haar achterlieten. En dat is heel naar.
Ik had haar ook veel liever thuis willen laten inslapen. Want nu moest ze in het reismandje, wat ze associeert met iets naars. Terwijl ze zich al zo rot voelde, en niet meer de kracht had om zich te verweren, moest ze daar dus toch in. Ze was zo angstig dat ze haar plas liet lopen. Arm beestje, dan voel je je zo schuldig… :’-(

En nu mis ik haar zo! Ook al hebben we ruim de tijd gehad om afscheid van haar te nemen, ik zou zo graag nog even met haar willen knuffelen en haar op schoot willen hebben!
Ik voel haar zachte vachtje nog, haar gewicht op schoot en haar kopje in mijn handen. Als we ‘s ochtends beneden komen of na het werk thuiskomen, zal ze nooit meer op ons liggen te wachten. Ik zal haar nooit meer op het puntje van haar staartje zien staan, ze zal nooit meer haar “mrw?”-geluidje maken, of ‘s avonds mee naar boven lopen om (heel onhandig tussen ons in) op bed te komen liggen.

Natuurlijk kunnen we op termijn een andere kat nemen, en dat zullen we ook wel doen. Maar alle katten zijn uniek en we zullen nooit meer een Zulay hebben. Ons lieve poezebeest, onze meurkat, mepkat en nepkat.

Want Zulay was de meest on-katse kat die ik heb gekend. Ging niet in dozen liggen, wilde (tot enkele maanden geleden) niet op bed liggen en speelde nauwelijks tot niet.
Ze kon wel naar buiten via het kattenluikje, maar als ze 5 minuten per dag buiten was (om in onze border te schijten, dat was toch veel lekkerder dan op de kattenbak), was het al veel. Liever liet ze ons de voordeur openen, zodat ze haar snuitje naar buiten kon steken en een paar seconden kon rondkijken, om daarna met een rilling om te draaien en weer snel naar haar warme mandje te kunnen rennen.

Maar ze was wel een superlief beestje. Toen we haar in het asiel zagen, liep ze gelijk naar ons toe om te kroelen. Eenmaal thuis liep ze zonder vrees uit haar reismandje en ging ze meteen het huis verkennen. Waar andere katten de eerste week onder de bank doorbrengen, zat zij binnen 10 minuten al bij mij op schoot. En dat is haar favoriete plekje gebleven. Ook al stond ik ‘s avonds 4x op van de bank om drinken te halen of naar de wc te gaan, zodra ik terug was klom ze er gewoon weer op zonder het moe te worden. En als we bezoek kregen, stoof ze niet naar zolder maar ging ze gelijk de nieuwe schoot uitproberen. Wat zal het dekentje nu leeg voelen…

Hoe oud ze precies is geworden, weten we niet. De dierenarts schatte haar een jaar of 14. Waarvan ze maar dik 4 jaar bij ons heeft mogen doorbrengen. Veel te weinig. Ik hoop dat we haar laatste jaren van haar leven fijn hebben gemaakt. Want zij heeft ons leven zeker weten ontzettend verrijkt.

Dag lieve Zulay… het gaat je goed in de poezenhemel. Dankjewel voor alle liefde en vreugde die je ons hebt gegeven. We zullen je nooit vergeten.