Gisteravond was het nieuwjaarsdiner van mijn werk. Dresscode: “feestelijk”.
De dag ervoor dus goed geshopt en een geweldig jurkje gescoord! (blogpost over de aanwinsten volgt).
Kom ik op kantoor, zie ik een mailtje dat de dag ervoor (op mijn vrije dag) verstuurd is: “Oh ja, we eten in de Domtoren, dus kleed je niet te koud aan want het is er erg fris. En we gaan de toren beklimmen, dus laat je killer heels thuis!”.
Drie keer raden wat ik bij me had… :-S
Nou ja, dat werd dan maar bikkelen.
Sowieso was ik behoorlijk overdressed, want de gemiddelde developper neemt het niet zo nauw met dresscodes. Als zijn normale outfit uit een verwassen grauw slobbervestje bestaat dat ik zelfs alleen thuis niet meer zou durven dragen, dan kun je niet verwachten dat hij zich optut voor zo’n gelegenheid.
Ach ja, ik kreeg veel complimentjes over mijn jurkje en je kunt beter overdressed dan underdressed zijn, toch?
Een aantal jaren geleden was ons bedrijf blijkbaar ook al naar de Domtoren geweest als uitje. Destijds was er alleen geen rondleiding door de toren ingepland. Maar na enkele alcoholische versnaperingen besloot men zich daar niets van aan te trekken, hebben ze kaarsen gepakt (het licht was uit) en zijn ze met hun dronken hoofd alsnog naar boven gestommeld.
Resultaat: kaarsvet overal op de muren en trappen. Daarna is te kennen gegeven dat ons bedrijf er niet meer welkom was… :-X
Toch hebben ze de beheerder blijkbaar weten om te praten. En wijselijk voorafgaand aan het diner & drank een rondleiding ingepland, waarbij iedereen alle tassen verplicht beneden moest laten – een regel die sinds ons eerste bezoek voor alle bezoekers is ingesteld 
De rondleiding was optioneel, maar ik besloot ondanks mijn pumps, toch mee te gaan. Hee, hoe vaak krijg je nu de kans om de Dom van Utrecht te beklimmen?
En wat viel dat mee. Mijn collega’s zuchtten en steunden al halverwege, maar hee, ik heb conditie! En als je de trap oploopt, gebruik je toch alleen je tenen en niet je hakken! Dus toen de meesten het op de één na hoogste verdieping wel mooi geweest vonden, ging ik met een klein clubje nog wat verder naar het topje. Super uitzicht!!
De terugweg was iets meer opletten, met al die scheve stenen traptreden, maar het was ook geen enkel probleem.
Daarna lekker gegeten: smakelijke zalm, supermals rund en een chocoladetaartje na. Het had iets meer mogen zijn (als Mark erbij was geweest had hij vast honger geleden), maar goed.
Collega’s trokken tijdens het eten nog even een vestje aan, maar ik had voldoende aan een sjaaltje om mijn blote schouders. Blijkbaar was ik voldoende warm geworden van het trappen lopen. Of misschien was het de welkomstchampagne, witte wijn bij het voorgerecht en rode wijn bij het hoofdgerecht…? 
Na het toetje volgde er een optreden van een violiste. Erg sfeervol, in zo’n grote open kerkruimte!
We konden nog een uurtje blijven en daarna gingen er mensen stappen. Maar ik en een andere Nijmeegse collega besloten dat het nog lang genoeg duurde voordat we thuis waren en we vooral niet de laatste trein wilden missen, dus zijn we op tijd vertrokken. Niet zo erg, want ik heb het gevoel dat ik ziek aan het worden ben, dus veel slaap kan ik wel gebruiken.
Ben benieuwd of er a.s. maandag roddels & ranzige stapverhalen te vertellen zijn 
