Category: Werk

Viral marketing voor mannen: zo moet het

Ongelooflijk, hoe iets zo simpels, zo goed kan werken.

Ik heb het over de nieuwe viral marketing campagne van Old Spice. Heel doelgroepgericht. En supereffectief.

Ik zag het ‘spelletje’ (voor zover je het dat kunt noemen) op Facebook langskomen en één voor één vielen alle mannen die het lazen, ten prooi aan het ‘must blow stuff up’-virus.
En alle mannen reageren er ook precies hetzelfde op:

*Klik*
“Hehehehe…”
*Klik*
“Hehehehe…”
*Klik*
“Hehehehe… Argh, must keep clicking!!”
*Klik*
“Hehehehe…”
(etc.)

Zo ook mijn man.

Als vrouw zijnde heb ik echt geen idee wat hier nou zo leuk aan is, maar dat geeft niet, want ik ben ook niet de doelgroep.

Echt, complimenten aan de marketeers die dit bedacht hebben. Viral marketing op z’n best! Het enige jammere is, dat de merknaam alleen in de paginatitel terugkomt. Ergens in een hoekje het Old Spice logo zetten, zou wellicht nog beter gewerkt hebben wat betreft branding.

En voor wie wil weten waar het over gaat: http://www.devastatingexplosions.com/

Murphey’s Law of Non-Progress

Het is weer eens zo’n dag.

Tot nu toe had ik nog nooit echt problemen gehad op het traject Nijmegen-Utrecht. Maar uitgerekend op die éne dag dat ik op tijd op kantoor moet zijn, besluiten de bovenleidingen er mee op te houden. Prognose: geen treinverkeer tot 1 uur vanmiddag.
Omreizen via Den Bosch dus, en de klant een half uur op mij laten wachten.

Eenmaal aangekomen meteen het overleg in. De receptioniste zou me een kopje thee brengen, maar is dat blijkbaar vergeten, en ik blijk ook vergeten te zijn fruit mee te nemen. Tot overmaat van ramp loopt de vergadering uit, waardoor ik amper eet en drink tot lunchtijd. Gromgromgrom, heel slecht voor mijn humeur.

En dan valt ‘s middags ineens de stroom uit. Mijn laptop werkt in eerste instantie wel door, maar het netwerk niet. Het probleem blijkt groter dan ons kantoor, als ik merk dat ik via mijn smartphone ook geen internetconnectie meer heb.

De apparatuur heeft blijkbaar een flinke opdoffer gehad, want ook nadat het licht weer aan is gegaan en de koffieautomaat weer gebruikt kan worden, blijven er problemen met het netwerk. Geen internet. Geen e-mail. Geen sharepointomgeving om bij m’n documenten te komen. Geen toegang tot mijn persoonlijke schijf.

Na een uurtje duimen draaien, voetballende collega’s aanschouwd te hebben en mijn postbakje te hebben uitgemest, ben ik er klaar mee. Niemand heeft op het moment iets aan me en aangezien ik vorige week een keer tot ‘s avonds laat ben gebleven, vind ik dat ik best eerder naar huis mag gaan. Dus ik trek mijn jas aan en verlaat chagrijnig het pand.

Wat blijkt op het station: de treinstoring van vanochtend is nog steeds niet opgelost. Kan ik wéér omreizen via Den Bosch.

Bah bah en nog eens bah. Ik had vandaag beter thuis in bed kunnen blijven.

Promogirl

Vanmiddag mocht ik promogirl spelen op een beurs in het Gelredome. Lekker dicht bij huis :-) Mensen konden bij onze stand een gratis quickscan van hun site laten uitvoeren door mij, in de hoop hun interesse te wekken voor een complete betaalde sitescan.

image

We wisten van tevoren al dat de MKB’ers niet echt onze doelgroep waren. Maar we hoopten wel een paar losse scans te verkopen, zodat we wat cases kunnen verzamelen waardoor we weer andere business kunnen binnenhalen.

Maar het niveau was echt dramatisch. Veel bedrijfjes hadden niet eens een site. Ik heb ook iemand aan mijn tafel gehad die heel trots vertelde een site te hebben, waarbij het om welgeteld één pagina met foto en adresgegevens bleek te gaan…

Er waren uiteindelijk maar twee bedrijven die enigszins interessant voor ons waren. Maar ach, het is weer eens iets anders dan op kantoor zitten.

Learn with Google

Zo makkelijk, om in Utrecht te werken! Want de Jaarbeurs ligt tegenover het station, dus kon ik vanochtend even het ‘Learn with Google’ evenement meepikken.

Ik weet veel over online marketing, maar adverteren binnen Adwords is niet mijn specialisatie. En tijdens deze ochtend zouden hier een paar workshops over gegeven worden. Ik was in het begin erg bang dat ik het grootste gedeelte dat verteld zou worden, al zou weten, en ik er mijn tijd zou zitten te verdoen. Maar ik ben erg blij dat ik ben gegaan! Het was een superinhoudelijke ochtend en ze lieten ook veel recente features zien – features die er nog niet waren toen ik 5 jaar geleden mijn (inmiddels verlopen) AdWords-certificering behaalde. Aangezien er inmiddels een hoop is veranderd (denk aan specifiek wel/niet adverteren op mobiele websites), was het zeker wel nuttig.

Al was het alleen maar omdat ik een al weken slepend probleem heb kunnen oplossen doordat er ook Google specialisten rondliepen die je tussen de sessies door kon aanspreken. Want ons AdWords account en Analytics account waren op andere e-mail adressen aangemaakt, en het lukte me maar niet om ze alsnog aan elkaar te koppelen.
Wat bleek: in 2007 (!) heeft iemand bij mijn bedrijf het AdWords account al aan een ander Analytics account gekoppeld. Geen idee wat dat voor account was, en het is ook niet meer toegankelijk omdat die collega hier al lang niet meer werkt. Maar daardoor kon het dus niet meer aan ons andere account gekoppeld worden. Dat wist ik allemaal niet, want ik kreeg alleen een generieke foutmelding tijdens mijn poging tot koppelen. De Google medewerkers konden echter in hun systeem kijken wat er aan de hand was en hebben het account handmatig voor mij ontkoppeld.
Hoera, ik kan weer verder met het orde scheppen in de chaos aan accounts die hier heerst!

Het evenement was verder gaaf doordat Google zo goed is in het neerzetten van een complete Googlesfeer. De hal van Mediaplaza zag er prachtig uit: overal zones met computers, goodies en brandingstellages. Ook toen ik bij Google in Amerika was voor een evenement, ademde het hele complex echt ‘Google’, van de hoofdingang tot de toiletten.

En natuurlijk ontmoette ik weer een paar oud-collegas. De wereld is klein…
En dankzij hen weet ik ook weet dat de visjes nog leven ;-)

Mijn nieuwe baan

Wellicht vragen jullie je af waarom ik nog niet over mijn nieuwe baan heb geblogd. Nou, omdat er eigenlijk nog niet heel veel blogwaardigs te melden is.

Na 20 dagen kan ik vertellen dat de sfeer super is en de collega’s heel leuk. Het scheelt echt dat ik al gelijk 2 uitjes heb gehad, want zo hebben heel veel mensen mij al direct leren kennen en heb ik meer context om zo snel mogelijk iedereen zijn naam te onthouden.

Inhoudelijk is het nog een beetje zoeken, omdat het een nieuwe functie is. Maar ik houd me prima bezig. Niet alleen weet ik zelf genoeg dingen te verzinnen om me nuttig te kunnen maken (kennismakingsgesprekken met collega’s voeren, richtlijnen schrijven, online marketing dienstenaanbod uitwerken), zij weten mij ook al heel goed te vinden voor diverse klantklussen en andere dingen.

Wat ik heel erg positief vind. Want het had ook zo kunnen zijn dat ik mijn plekje actief had moeten bemachtigen. Maar collega’s zien me niet als een betweter die wel even komt vertellen wat ze moeten doen, maar als iemand van wie ze kunnen leren en waar ze mee kunnen sparren. En dus komen ze nu al uit zichzelf naar me toe met vragen over online marketing dingen.

En doordat ik gevraagd word mee te helpen, krijg ik ook de kans om te laten zien wat ik inhoudelijk kan.

Zoals ik al meldde, werd ik al de derde dag naar een klant gestuurd om daar een workshop Google Analytics te geven. Dat ging gelukkig prima.

Vandaag was een lange dag, want ‘s ochtends zat vol met afspraken, ‘s middags ging ik naar een congres (lekker makkelijk in de Jaarbeurs, die nu maar 10 minuten fietsen van kantoor is), waarna ik ‘s avonds weer terug moest naar kantoor om een sessie te geven voor een vereniging voor vrouwen in marketing en communicatie. Er is zeker geen sprake van een rustige inwerktijd hier!

Maar eigenlijk hoef ik ook niet echt ingewerkt te worden. De werkwijze van de organisatie krijg ik beetje bij beetje automatisch mee, en de inhoudelijke kennis heb ik al.
In het begin was ik een beetje bang dat ze veel meer van mij verwachtten qua kennis dan ik had, maar dat is niet zo. Er is veel basiskennis aanwezig, maar ze kunnen me desondanks goed gebruiken.

Over de sessie van zojuist heb ik erg veel complimentjes gehad, zowel van de deelnemers als van mijn directeur. Het blijft leuk om met enkele kritische vragen, mensen aan het denken te zetten!

En zo laat ik steeds beter zien wat ik in huis heb en waar ik voor inzetbaar ben.

De reistijd is wel lang, maar is niet zo erg als ik vreesde. Het scheelt dat ik al redelijk lang onderweg was naar mijn vorige baan, dan valt het nu niet ineens zo rauw op m’n dak. Maar ik ben wel blij dat ik op de vrijdagen nu vrij ben…

Ja, ik denk dat ik wel de juiste keus heb gemaakt door deze baan aan te nemen. En ik heb zo het vermoeden dat ik ook wel door mijn proeftijd heen ga komen :-)

Mijn eerste werkdag: waterskieën!

Mijn eerste werkdag was erg bijzonder. Normaal gesproken besteed je de eerste dagen vooral aan dingen lezen, maar daar had ik amper de tijd voor.

Meteen ‘s ochtends namen we de nieuwe online marketing strategie door. Daarna kon ik beginnen met het voorbereiden van een workshop die ik volgende week bij een klant moet geven. En halverwege de middag was het tijd voor een uitje!

Ja, ik was pas al met ze op uitje geweest, maar dat was een bedrijfsuitje en dit was een uitje van mijn afdeling :-)

Wederom was het waterpret: we konden kiezen tussen waterskieën of wakeboarden. Aangezien ik 1x eerder had gewaterskied, wist ik dat dat nog best moeilijk was, dus begon ik al helemaal niet aan wakeboarden. Bovendien was het jaren geleden dat ik het had gedaan (eind middelbareschooltijd), dus ik rekende er niet op dat er iets was blijven hangen.

Destijds wist ik de eerste keer al overeind te blijven en klapte ik pas bij de eerste bocht omver. Nu ook weer :-) Maar ik had de bochten al snel door en binnen afzienbare tijd racete ik meer dan een rondje achter elkaar.

Ik had het herhaaldelijk nog veel langer kunnen volhouden, ware het niet voor een stilvallende kabel, een in de weg zwemmende mede-skieër en een recht in mijn vaarlijn opdoemende, niet meer te ontwijken schans (toen liet ik de lijn toch maar even los – mijn leven is mij lief).

Het was erg leuk om te doen en ook wederom heel gezellig met mijn nieuwe collega’s (en ik bleek nog behoorlijk wat namen onthouden te hebben).

Maar morgen heb ik geheid spierpijn… ik voel nu al dat mijn handen en onderarmen verkrampt zijn. Want je bent in je concentratie de hele tijd alles aan het aanspannen en continu aan het corrigeren. En ik verwacht mijn bovenbeenspieren ook wel te gaan voelen.

Aan het eind van de dag hebben we nog gezamenlijk gegeten en daarna werd het wel frisjes, dus zijn we naar huis gegaan. Een erg leuke dag!

(On a sidenote: MANNEN!!! Ongelooflijk. Loop je daar in je veel te grote lubberende wetsuit, met een gigantisch knaloranje zwemvest om je heen, je haren in een staart en plakkend om je gezicht, met je niet-waterproof make-up over je gezicht uitgesmeerd – heb je nog sjans!)

Goodbye & good riddance

Vandaag was mijn laatste werkdag.

Ik had verwacht dat afgelopen woensdag mijn ‘officiële’ afscheid zou zijn, tijdens de maandelijkse bedrijfsbrede lunchpresentatie zoals gebruikelijk is, maar deze werd verzet naar volgende week en ik werd verzocht vandaag op kantoor te blijven tot het begin van de borrel om 5 uur.

Maar ja, net als ik willen de meeste mensen na het werk gewoon naar huis. En op een vrijdag in de vakantieperiode zijn er al weinig mensen aanwezig.

Dus misschien moest ik nog dankbaar zijn voor de maar liefst 19 personen die op waren komen dagen (waarvan zo’n 75% tot de standaard borrelkliek behoort die sowieso wel komt om te zuipen).

Waaronder overigens niet mijn manager. Die had blijkbaar betere dingen te doen dan een afscheidspraatje houden voor een van haar medewerkers.

(Terwijl op mijn zelfgeorganiseerde afscheidsetentje zelfs een van mijn oud-directeuren was verschenen, die eigenlijk helemaal niet kon, maar er toch zo graag bij wilde zijn dat hij met zijn net-terug-uit-amerika-jetlag even alleen een voorgerechtje kwam eten)

Uit de conversatie maakte ik op dat er onduidelijkheid was geweest over wie dan wél het afscheidspraatje op zich zou nemen. Het was de nieuwe HR-medewerkster in de maag gesplitst, maar die wist van niets, dus heeft een van onze huidige directeuren blijkbaar op het laatste moment wat in elkaar geflanst.

Je zou zeggen dat er na een dienstverband van 5 jaar, toch behoorlijk wat over iemand te vertellen zou moeten zijn. Maar blijkbaar ben ik niet blijven hangen en moest hij teruggrijpen op mijn sollicitatiebrief en cv van 5 jaar geleden… wat voor het grootste deel natuurlijk niet meer relevant is en niets zegt over mijn tijd bij het bedrijf.

Terwijl er ook gewoon een smoelenboek was dat hij had kunnen raadplegen om iets over mij te weten te komen, als hij echt niets wist.

Het verhaaltje eindigde met de mededeling dat normaal gesproken het MT een cadeau geeft en daarnaast de collega’s bij elkaar leggen om iets te kopen, maar in mijn geval was besloten om beide bedragen bij elkaar te leggen voor één cadeau.
Te weten… een generieke cadeaubon.
Goh. Bedankt. Wat persoonlijk…

Na deze aanfluiting heb ik dan ook gelijk mijn spullen gepakt, heb ik iedereen gedag gezegd en ben ik met tranen in mijn ogen naar huis gefietst.

Daar heb je je dan 5 jaar voor ingezet.

Het doet best wel pijn.