Omen is voorbij, dus nu mag iedereen zien waar ik de afgelopen periode al mijn vrije tijd in heb gestoken. Na bloed, zweet en tranen (alledrie letterlijk), presenteer ik dan eindelijk: mijn nieuwe kostuum!

Op het vorige evenement ontmoette ik een hertog, die nog beschikbaar bleek én bleek te beschikken over land en bezittingen. Waar vind je dat nog na een jarenlange ondodenoorlog? Precies. Deze moest en zou dus van mij worden.

Aldus ontstond project ‘Laat-zien-dat-je-een-goede-partij-bent-om-hertog-van-Zwanenstein-te-huwen-zodat-je-eindelijk-aan-de-man-komt-voordat-je-compleet-oud-en-verschrompeld-bent-en-voordat-hij-erachter-komt-dat-je-eigenlijk-een-onwijze-bitch-bent-en-net-als-alle-anderen-gillend-van-je-wegrent-om-nooit-wedergezien-te-worden’.
Ook wel voor het gemak afkort tot project ‘Verleid Arto’

Het bleek alleen absoluut geen kwestie te zijn van “drie dagen hard doornaaien en dan is ‘ie af”. Dit kostuum kostte me 2 maanden van mijn leven. Maar het resultaat mag er zijn, al zeg ik het zelf:

Alleen de gouden veter aan de voorkant heeft een beetje jammer uitgepakt vind ik, maar voor de rest ben ik er erg blij mee.

De hoed is de minst debiele variant die Aimée tot nu toe heeft. Eigenlijk had ik iets anders in mijn hoofd, maar vanwege tijdgebrek moest ik iets maken dat ik in één dag af kon krijgen.
Arto suggereerde nog dat ik wellicht iets met veren kon doen, wat ik een heel leuk idee vond (en wat geheid tot hilarische bijnamen voor het ding vanuit mijn medespelers had geleid). Maar het was te moeilijk om matchende veren te vinden. Goud/geel was nog wel te doen, maar deze kleur paars luistert erg nauw. De meeste veren waren te klein en/of alleen in van die zwartepietenkleuren verkrijgbaar. Fel paars, dat gecombineerd met mijn ‘royal purple’ stof staat als een vlag op een modderschip. Dat idee gaat dus in de ijskast voor bij een volgende outfit.

Zelfs dit “simpele’ model hoed viel nog niet mee, zonder patroon en met als enige houvast een paar afbeeldingen van internet…
Ik begon dus maar met papier, plakband en een schaar voor de spiegel, om ongeveer de basisvorm te krijgen. Dat knip-en-plaksel maakte ik vervolgens van een proefstofje en die paste ik aan totdat ik er voldoende vertrouwen in had dat ik met de definitieve stof kon gaan werken…

Stiekem zit er in de jurk ook een hoop meer werk dan je wellicht op het eerste oog zou zeggen.

Wat veel tijd kostte, was de decoratie. Oorspronkelijk had ik alleen een geel paspelbandje dat ik er tussen wilde naaien, maar ik bedacht me dat het nog mooier zou worden als ik er een gouden koordje langs naaide. Met de hand dus.

Natuurlijk had ik te weinig paspelband gekocht om er ook de overmouwen mee te kunnen afzetten. En bleek het spul niet meer te krijgen te zijn bij de kraam waar ik ‘m oorspronkelijk had gekocht. Dus investeerde ik nog meer tijd om mijn eigen paspelband te maken van het goudkleurige zijde dat ik al in de jurk had verwerkt.

Uiteindelijk denk ik dat deze variant mooier staat in de mouwen dan wanneer ik er het gele spul in had verwerkt, dus ik ben er niet rouwig om.

Ach ja, de mouwen… hét grote struikelblok van dit project.

Initieel had ik gouden voeringstof gekocht voor de binnenkant van de overmouwen. Het matchte mooi met de voering die in de rest van de jurk zit. Maar toen ik het eenmaal in elkaar had gezet, bleek het veel te veel bling te zijn. Niet alleen leidde het stofje af van de mooie zijde met patroontje, wat de blikvanger zou moeten zijn, maar het gaf het geheel ook een nogal carnavaleske uitstraling. Dus tornde ik het er weer uit.
Gelukkig vond ik een mooie goudgetinte taftzijde, die veel neutraler, maar toch chiquer was. En waardoor ik alleen zijde en velours combineerde, in plaats van drie verschillende typen stofjes, wat te veel van het goede was.

Maar de mouwen waren nog niet klaar.
Het patroon dat ik als uitgangspunt had genomen (alle vier mijn jurken hebben hetzelfde patroon als basis, zodat er een duidelijke Aimée-stijl ontstaat), heeft voor mij veel te krappe armopeningen. Maar dat was ik even vergeten. Met als gevolg dat ik amper de jurk meer in kwam…
Paniek! Ik had namelijk wel nog zijde over om de binnenmouw opnieuw te doen, maar geen velours en taft meer om nog twee van die bijna tot op de grond komende overmouwen te maken.
Uiteindelijk bedacht ik me, dat deze overmouwen taps uitlopen (in tegenstelling tot de binnenmouw, die taps toeloopt), waardoor ik ze een paar centimeter hoger in het mouwgat kon plaatsen en op die manier wat centimeters in de breedte zou winnen. Toen mijn naaijuf ook nog eens constateerde dat mijn binnenmouw te strak was ingezet, kon ik die correct opnieuw maken.
Dus al met al pas ik er toch nog in en hoefde het project niet in de prullenbak te eindigen.
Okee, ik kan mijn armen nog steeds niet hoger optillen dan schouderhoogte, maar dit soort jurken hoort ook niet praktisch, noch comfortabel te zijn

Hieronder nog een close-up van de corsetsluiting aan de achterkant, ook afgewerkt met paspelband en koord:

Bewonder ook vooral hoe mooi ik aan de binnenkant het beleg aan de voering van de jurk heb gezet!
Weer zo’n dingetje waar ik tijd in heb gestopt, terwijl helemaal niemand het ziet als ik de outfit aan heb… Ach ja, dat krijg je als je perfectionist bent. Maar jurken met voering vallen volgens mij echt mooier.

En toen moest er nog een hoepelrok onder komen. Daar moest ik realistisch in zijn: ik had echt geen tijd meer om ook die zelf te maken. Dus bestelde ik er een via eBay.

Maar het was natuurlijk een vergissing om te denken dat ik het ding zo kant-en-klaar vanuit de verpakking aan kon trekken.
Niet alleen moesten de hoepels in de juiste breedte worden gezet zodat het mooi onder mijn jurk paste (wat NIET kan terwijl je de boel aan hebt – dus steeds alles aan/uit trekken tot het goed is), maar Chineesjes blijken ook extreem smalle tailles te hebben. Nou ben ik echt niet dik, maar ik moest maar liefst twaalf (!) centimeter elastiek (!) in de band zetten om er in te kunnen. :-S

Toch geeft een hoepel zo’n jurk een hele hoop extra flair en ben ik blij dat ik ‘m niet heb weggelaten.

Uiteindelijk heb ik de outfit amper een half uurtje aangehad tijdens het weekend. En nog in het donker ook. Maar dat gaf niet; mijn doel is bereikt, en op volgende evenementen kan ik ‘m gewoon weer aan als feestjurk.

Hoe Omen precies was, lees je in mijn volgende blogje. Maar nu eerst crashen in bed en slaap inhalen!