Na mijn frustratie over het niet lukkende kaartweven, kreeg ik een goede tip van Janou: met gewichtjes werken.

In mijn huidige kaartweefgetouw zat alles met één grote knoop aan elkaar vast en dan is het echt heel moeilijk om alle touwen op spanning te houden. Dat is met gewichtjes veel makkelijker, aangezien je die aan ieder setje draadjes afzonderlijk kunt bevestigen en ze dus niet meer van elkaar afhankelijk zijn. Dan is het ook minder erg als niet alle draadjes precies even lang zijn geknipt.

Dus naaide ik een aantal linnen zakjes waarin ik stenen stopte (dat is het enige voordeel van die tuingrond van ons – we hadden nog een hele emmer vol stenen in de schuur staan, die we in de aarde tegenkwamen tijdens de laatste tuinierbeurt…).
Omdat ik niet zeker wist of dit ging werken, heb ik er maar 7 in plaats van 14 (het aantal kaartjes in mijn weefsel) gemaakt, met het idee om twee draadgroepen aan één gewicht te hangen. En als het werkte, kon ik er alsnog meer maken.
De zakjes wegen zo’n 400 gram per stuk en dat blijkt prima te zijn.

Ik moest alleen nog even bedenken waar ik de draaduiteinden met gewichtjes overheen kon hangen. Hee… we hebben nog zo’n houten semi-middeleeuwse stoel…

Tadaa:

Het is geen historisch correcte opstelling ben ik bang. Ja, kaartweven werd o.a. gedaan door het ene uiteinde aan een riem en het andere uiteinde aan iets statisch vast te maken. Maar niet met gewichtjes erachter. Ja, weefgetouwen hadden gewichtjes, maar die werden gebruikt voor het weven van stoffen, niet kaartweven.
De specifieke kaartweefgetouwen die ik op Middeleeuwse afbeeldingen heb gevonden, waren feitelijk twee rechtopstaande palen met twee steunplanken ertussen, waar de boel tussen geknoopt werd. Maar dan heb je hetzelfde probleem als ik had met mijn zelfgemaakte weefgetouw: geen goede spanning.
Ach, misschien waren er wel meer Middeleeuwers die deze tussenvorm gebruikten, maar dat dat gewoon nooit geschilderd is…

Het werkt behoorlijk goed moet ik zeggen! Je kunt ook gelijk zien dat het nieuwe deel van het weefsel veel strakker is dan het stuk dat ik  op het bandweefgetouw had gespannen, waardoor het patroon beter tot zijn recht komt. Yay!

De draden openen nog steeds niet goed helaas, maar ik vermoed dat dat komt doordat ik ben overgestapt van strak katoen naar pluizige wol, én ook nog eens gelijk de kartonnen kaartjes heb verruild voor zelfgemaakte houten kaartjes. Wat dat betreft heb ik het mezelf ook niet makkelijk gemaakt.

Helaas kan ik de kaartjes nu niet meer aanpassen, maar als dit afgeweven is kan ik de boel nog eens extra gladschuren. Of ik ga de kaartjes van leer maken.

Wat wel veel beter is aan deze houten kaartjes ten opzichte van de kartonnen is, dat ik ze duidelijk kan markeren op de smalle kanten, zodat ik weet waar ik ben gebleven en of ik niet per ongeluk een kaartje ben vergeten te draaien. Want bij het inrijgen zie je wel de nummering van je gaten, maar als je eenmaal aan het weven bent zie je de kaartjes alleen van boven.

De opstelling zat ook nog eens behoorlijk comfortabel, wat erg belangrijk is om RSI-klachten te voorkomen. Helaas zal ik op het re-enactmentweekend geen bureaustoel hebben, maar alleen een driepootkrukje zonder rugleuning. Maar wellicht kan ik gewoon op die houten stoel gaan zitten en de draden over iets anders hangen.
Het voordeel van de draden naast elkaar over een balk hangen, in plaats van samengepropt in de openingen van de stoel zoals ik nu heb, zal zijn dat de spanning nog beter wordt, omdat de draden niet meer tegen elkaar aan schuren en ze soepeler glijden.

En ik moet nog even bedenken hoe ik het weefsel op een enigszins historisch uitziende manier aan mijn riem ga bevestigen, wanneer het langer is dan nu. Want nu kom ik nog weg met de riem gewoon door de onderste losse draden te steken, maar als ik verder gevorderd ben, kom ik niet meer bij de kaartjes en zal ik de boel naar me toe moeten trekken. Alleen ziet een stevige metalen klem of knijper niet bepaald authentiek uit. Tips zijn dus wederom welkom!