Een tijd geleden gingen we op bezoek bij Mark’s oma. Ik weet niet meer waarom, maar ze liet me toen een zelfgemaakt dinges zien dat me intrigeerde. Het dinges bestond uit 8 kubusjes, bekleed met verschillende stofjes. En je kon ‘m op verschillende manieren in elkaar vouwen, waardoor steeds een ander stofpatroontje boven kwam te liggen.

Ik bleef me het dinges herinneren en bij een volgend bezoek vroeg ik er weer naar, om ‘m nader te kunnen bestuderen, maar ze had hem helaas niet meer. Dus ging ik maar eens googlen.

Het dinges blijkt een ‘magische kubus’ genoemd te worden en was vroeger een populair ding om te maken voor heel kleine kinderen. Geen idee waarom, want wat moet een peuter of kleuter er nou mee?

Nou heb ik geen kinderen, maar ik vond het wel een leuk project om er eentje te maken. En dan geen exemplaar met gewoon 6 verschillende soorten stofjes, maar eentje met afbeeldingen, zodat je steeds wat anders te zien krijgt. Dat lijkt me namelijk veel leuker voor een (iets ouder) kind.

Ik herinner me nog dat we vroeger een doos met blokken hadden. Op iedere zijde van zo’n blok stond een afbeelding en als je alle blokken op de juiste manier naast elkaar legde, zag je een compleet plaatje van een sprookje. En als je ze draaide, weer een ander sprookje. Enzovoorts.
Uiteraard ging het me er destijds niet om om het juiste sprookje te creëren. Het leuke was juist, om bepaalde blokjes met een ander sprookje boven te leggen zonder dat dat opviel, zodat je een grappige combinatie kreeg.
Dat zou toch ook min of meer moeten kunnen met zo’n magische kubus…? Als ik de juiste stofjes met elkaar combineerde, kon ik bij een bepaalde vouwwijze vast iets grappigs laten ontstaan.

Sowieso leek dit me een mooie uitdaging voor mijn ruimtelijk inzicht. Want als je met afbeeldingen gaat werken, moet alles natuurlijk exact op de juiste manier tegen elkaar genaaid worden. Dus ging ik aan de slag.

Uitdaging 1 was om geschikte stofjes te vinden. Want het is heel leuk bedacht dat je van tevoren uitdenkt welke gekke combinaties te maken zijn, maar in praktijk is het verdomd moeilijk om stofjes met tekeningen te vinden die precies op elkaar aansluiten!
Uiteindelijk moest ik settelen voor twee stofjes met lijntjes erop – eentje waar vogeltjes op zitten, een ander waar vlaggetjes aan hangen. Hopelijk kon ik die dan op een bepaalde manier in elkaar laten overlopen.
Voor de andere vier zijden recyclede ik stof die ik nog over had van het schortje dat ik ooit voor mijn nichtje maakte.

Ik vond online een patroon van Wilma Karels, waarin onder andere stond uitgelegd welke vakken er zijn en hoe ze aan elkaar zitten:

Omdat haar kubus weliswaar bestaat uit patroonstofjes, maar ze niet mooi in elkaar doorlopen als je de kubus correct vouwt, wilde ik wel zeker weten dat in mijn versie alles goed uit zou komen. Dus maakte ik met behulp van Mark’s dobbelstenen en plakband een proof of concept, waarmee ik veel duidelijker kon zien hoe de verschillende vlakken met elkaar samenhangen bij verschillende vouwwijzen (want sommige vlakken komen soms ondersteboven tegen een andere aan en dat zie je niet in bovenstaand patroon), en tekende ik de verschillende mogelijkheden uit:

Daarna kwam de grootste uitdaging: het knippen van de stofjes. Want laat ik je even uit de droom helpen: het is dus niet een kwestie van 6 rechthoeken uit stof knippen, en die weer in kleinere stukjes knippen! Als je dat doet, dan heb je namelijk geen naad aan je stofjes zitten en dus geen speelruimte om ze aan elkaar vast te naaien.

Oftewel: je moet voldoende stof hebben, waarop het gewenste tekeningetje meerdere malen terugkomt. En dan moet je er dus ook voor zorgen dat je de tekeningetjes op exact de juiste plek uitknipt, want anders sluiten ze later niet precies op elkaar aan… Argh!

Als je 4 kleine rechthoeken nodig hebt voor één grote rechthoek, krijg je dus dit:

En als je uit één stofje vier verschillende motiefjes gaat gebruiken, krijg je een gatenkaas
(maar de stof is dan in ieder geval wel effectief opgebruikt)

Na het uitknippen van een stukje stof, span je het over een kartonnetje van (ook alweer exact) de juiste hoogte en breedte. Je zet de randjes tijdelijk vast met een paperclip. Zo kun je goed controleren of je stofdeeltjes wel netjes op elkaar aansluiten. En je ziet gelijk waar je het volgende stukje moet uitknippen.

Vervolgens rijg je de naadtoeslag aan de achterkant aan elkaar. De paperclips kun je er daarna afhalen.
Strijk de randjes.

Dan haal je het kartonnetje eruit en stijk je de stofjes voor de zekerheid nogmaals. Zo blijft de vouw er goed in zitten.

Eigenlijk is dat gedoe met stofjes uitknippen, om kartonnetjes rijgen en vaststikken gewoon quilten. Wat een rotwerk… :-S
Ik heb al eerder gequilt, toen ik onze trouwquilt maakte, maar dat deed ik zonder geregen kartonnetjes omdat het minder precies kwam. Dus Annet: je mag deze hobby voor jezelf houden wat mij betreft

Maar goed. Nu kun je de stofjes, zoals vooraf gepland, op de 8 kubussen leggen.
Deze schuimrubberen kubussen, in mijn versie zijn ze 5 x 5 cm, kun je gewoon kopen bij een hobbywinkel.
Uiteraard had ik eerst overwogen om ze zelf te knippen uit een groot stuk schuimrubber. Maar nadat ik dit schots-en-scheve voorbeeld zag, besloot ik toch maar van dat plan af te stappen. Ook dit komt namelijk héél precies. Als je kubus niet op de milimeter gelijk is, sluit hij straks niet meer goed op elkaar aan.

Door wat spelden in het schuimrubber te prikken, blijft de stof zitten:

Daarna is het een kwestie van alle stukjes met de hand aan elkaar naaien.
Dat viel stiekem tegen: 8 kubussen maal 12 randjes = best wel veel randjes… :-S

Ik hoopte het in Lapland af te kunnen krijgen, als we ‘s avonds uit zaten te rusten in ons huisje, maar dat is niet gelukt. Mede doordat ik er niet in het vliegtuig aan mocht werken. Spelden en naalden zijn immers levensgevaarlijke terroristische wapens die, net als mijn breinaalden, ab-so-luut niet in mijn handbagage mochten!! (Serieus, kunnen we een keer ophouden met die onzin?)

Maar inmiddels is het gelukt en zit alles netjes aan elkaar:

Door hem op verschillende manieren te vouwen, kun je de volgende plaatjes maken:

     

Hij is niet zo precies passend geworden als ik wilde, maar wel beter dan ik vreesde

Vooral bij de vlaggetjes sluit hij rechts in het midden niet helemaal mooi aan. Jammer.
Oma naaide ze bovendien toch net iets netter. Maar ja, daar zijn het ook oma’s voor…

Het ‘grapje’ met het doorlopen van het lijntje met vlaggetjes / vogeltjes is ook niet 100% gelukt. Ik ben er in geslaagd om ze op één lijn te krijgen, maar de patroontjes op de stofjes leenden zich er niet voor om ze zo te knippen dat er zowel geen afgekapt stukje vlag als afgekapt stukje vogel aan de zijkant te zien was.

 

Het is misschien moeilijk voor te stellen waarom dit niet lukte, maar je merkt het vanzelf als je het gaat proberen – je zit namelijk vast aan de totaalbreedte van het grote plaatje en dat plaatje moet op zich natuurlijk ook goed gepositioneerd worden zodat er iets leuks uit komt. Er zijn dus heel veel onderlinge afhankelijkheden.

Van de andere kant sluiten de lijntjes op sommige plaatsen geheel toevallig op elkaar aan, waardoor je toch nog wat maffe combinaties krijgt:

Conclusie: mijn proof of concept is geslaagd en mijn ruimtelijk inzicht doet het nog

Tsja, wat ga ik er nu mee doen? Ik denk dat ik het ding maar in de bak met speelgoed gooi, die we momenteel bij elkaar aan het verzamelen zijn. Want steeds meer vrienden krijgen kinderen, en die koters gaan straks allemaal bij ons over de vloer komen en dan moet je iets hebben om ze mee bezig te houden.
Kan ik straks zeggen: “Kijk, dit heeft tante Lenny zelf gemaakt!”. Wie weet, stimuleert het een nieuwe generatie wel tot zelf naaien…

Misschien dat ik ooit nog een tweede ga maken. Maar dan wil ik wel op mijn gemak de perfecte stofjes bij elkaar sparen.