Blijkbaar heeft mijn blog een disclaimer nodig.

Ik merk regelmatig dat mensen zich enigszins gekwetst voelen door mijn posts. Terwijl ik het helemaal niet zo bedoeld heb.

Dan gebruik ik bijvoorbeeld het mijns inziens heel normale werkwoord ‘kankeren‘ en dan blijk ik iets heel ergs te hebben gezegd.
Of dan denk ik een weldoordacht relaas neer te pennen over je inleven in anderen, en blijk ik de gevoelens van cartoonisten te ontkennen.
En neem die post van gisteren over naaien met een beperkt budget: blijkbaar kun je die ook lezen als kritiek op wat de kostuumcommissie tot nu toe heeft gemaakt. Alsof hun kostuums niet mooi waren, omdat zij wel goedkope stoffen hebben gebruikt.

En dat vind ik echt ontzettend vervelend. Ten eerste omdat ik er helemaal niet op uit ben om anderen te kwetsen. Ten tweede omdat dit soort posts, waaronder laatstgenoemde, vaak juist over míj gaan. Frustraties over mezelf, al dan niet overgoten met een sausje van zelfspot zodat het hopelijk ook nog leuk blijft om te lezen. Ik beschrijf hier, waar iedereen het kan zien, mijn eigen zwakheden en onvolkomenheden, niet die van anderen!

Ja, ik ben een kritisch persoon. Maar weet je waar ik de allermeeste kritiek op heb? Op mezelf. En als ik toegeef dat ik weer eens een beperking bij mezelf heb geconstateerd, is het extra pijnlijk als ik dan ook nog eens van anderen de kritiek er overheen krijg dat ik ongevoelig of kwetsend ben.

Sorry, blijkbaar heb je weer een zwakte van me ontdekt: ik ben heel direct. Ik formuleer mijn zinnen niet met verborgen boodschappen, in de hoop dat iemand erachter komt wat ik eigenlijk bedoel, ik zeg gewoon wat ik vind. En dat zou juist heel makkelijk moeten zijn: als het er niet staat, dan bedoel ik het ook niet.

Dus laat ik vanaf nu maar duidelijk stellen: dit blog lezen is op eigen risico. Ik kan geen rekening houden met al die mensen die wat ik schrijf, op zichzelf betrekken. Zeker niet aangezien online teksten altijd anders overkomen dan wanneer je iemand face-to-face iets zegt. Als ik mijn teksten zo moet schrijven dat helemaal niemand er aanstoot aan zou kunnen nemen, dan kan ik beter ophouden met bloggen.

Als jij iemand bent die onzeker over zichzelf is, zodat je je bij het lezen van een tekst steeds afvraagt: “Zou dit over mij gaan? Zou ze mij / wat ik doe stom vinden?”, dan ligt het echt niet alléén aan mij. Dan ligt het ook voor een deel aan jezelf dat je je gefrustreerd of gekwetst voelt.

Tip: als je iets dat ik schrijf op meerdere manieren kunt interpreteren, ga er dan vanuit dat ik het altijd op de voor jou meest positieve manier bedoel.