Ik wilde al een hele tijd een paspop hebben. Om verschillende redenen.

Tot nu toe moest ik altijd iemand anders vragen om een shirtje goed af te spelden, of moest ik zelf voor de spiegel staan hannessen in een onhandige houding. De onderkant van een jurk of rok recht afspelden is sowieso niet in je eentje te doen.

Daarnaast maak ik vaak foto’s van mijn naaisels en kledingaankopen voor op mijn blog. Uiteraard wil ik in de meeste gevallen de boel showen terwijl ik het aan heb, maar er zijn ook gevallen waarin dat minder relevant is (of ik geen zin heb om me helemaal om te kleden). Tot nu toe legde ik de kleding dan maar op de grond, of fotografeerde ik het op een hanger. Dat geeft natuurlijk niet het beste beeld ervan.

Ten derde is het soms fijn om kleding te kunnen ontwerpen door het te draperen op een model, in plaats van een patroon op papier uit te werken. Dit is helemaal fijn bij aparte fantasykostuums, zoals ik bijvoorbeeld voor figuranten voor Charm moet maken.

En dan hebben we natuurlijk nog het feit dat, als ik kostuums voor anderen maak, ik die niet zelf kan passen om te kijken of de maten goed zijn.

Maar paspoppen zijn duur en zo hard had ik ze ook weer niet nodig. Totdat ik me een tijdje geleden realiseerde dat ik de figurantenkostuums die ik momenteel voor Charm aan het maken ben, moet fotograferen, zodat de figuranten weten hoe ze ze moeten aantrekken en combineren. Ik kan Mark echter niet meer om hulp vragen, want die is nu speler geworden en mag de kostuums niet vooraf zien. Oftewel: een goed excuus om er alsnog eentje in huis te halen.

Maar ja, toen ging ik me verdiepen in die dingen en bleken er ook een hoop nadelen aan te zitten.

Ten eerste zijn er geen paspoppen die je op iedereen zijn maten af kunt stellen. Uiteraard heb je al een vormverschil tussen mannen en vrouwen, dus kan ik er alleen vrouwenkleding op afmeten. En toen bleken ze ook nog eens in verschillende formaten (small/medium/large/extra large) te komen, dus als ik er eentje bestel die op mijn maat in te stellen is, kan ik ze nog steeds niet gebruiken voor kleding voor dames met een grote maat.
Verder zijn ze niet volledig op je eigen lichaam in te stellen. Heupbreedte, taille en buste zijn instelbaar, de ruglengte alleen bij sommige modellen. Maar met een holle rug zoals de mijne houden die dingen geen rekening. Hmm… in hoeverre heb ik er dan wel wat aan?

En dan komt er ook nog eens bij dat de gedetailleerd instelbare exemplaren doorgaans ook de lelijkste zijn: van die felrode of felblauwe bustes op metalen of kunststof voet, met plastic draaiknoppen. Yuk. Ik zit er namelijk wel continu tegenaan te kijken in mijn werkkamer. Doe mij maar eentje met een schattig ouderwets bloemenstofje op zo’n mooie houten voet! Maar die zijn dan weer niet flexibel instelbaar.
Zucht… het blijft toch altijd een zoektocht om spullen te vinden die zowel mooi als functioneel zijn.

Uiteindelijk was mijn conclusie dat ik een aantal eisen en doelen weg moest gaan strepen. De eis ‘ook af te stemmen op de maten van anderen’ sneuvelde. Als ik dat wilde, moest ik gewoon een complete poppenkast met alle mogelijke varianten gaan aanschaffen. En ach, aangezien ik zelf niet zo groot en breed ben, past de meeste kleding van anderen (zoals figurantenkleding) ook wel op mijn pop, dus fotograferen en recht afspelden van zomen is dan nog steeds mogelijk.

En toen realiseerde ik me, dat een paspop op maat eigenlijk de ideale overgebleven oplossing was. Als hij toch niet voor anderen ingesteld hoefde te worden, dan wilde ik er uiteraard wel eentje die óók rekening houdt met mijn persoonlijke afwijkingen! En die kon dan vast ook wel in de kleuren en materialen worden gemaakt die ik mooi vind.

Helaas bleken paspoppen op maat al snel zo’n €500,- te kosten. Slik… dat had ik er nou ook weer niet voor over.

Dus nam ik mijn toevlucht tot mijn gebruikelijke oplossing als ik in de winkel niet kan vinden wat ik wil, of als het me te veel kost: zelf maken! Er zijn namelijk op internet diverse voorbeelden te vinden van mensen die zelf een paspop hebben gemaakt, door middel van ducttape. En waarom zou ik dat dan niet kunnen?

Dus ging ik aan de slag. Bij de Gamma kocht ik papieren verpakkingstape (in plaats van ducttape, want ik had ergens de tip gelezen dat je daardoor beter op je pop kunt spelden – je kopspelden worden er minder snel bot en minder plakkerig door) en op de rommelmarkt scoorde ik een oude kapstok, die als standaard kon dienen.

Stap 1: het ondershirt
Van een stretchend reststofje naaide ik een hooggesloten shirtje. Een oud shirt gebruiken dat tot op je heupen komt en dan de halslijn bedekken met losse stof kan ook, maar ik ben niet iemand die oude kleding bewaart.

Hoe nauwer aansluitend het shirt, hoe beter, want dan krijg je bij het intapen minder plooien en dus minder bobbels in je pop.

Stap 2: inwikkelen met tape
Gelukkig wilde Mark wel helpen bij deze stap, want jezelf mummificeren met tape kun je nu eenmaal niet alleen.

Ook hier is het weer belangrijk dat er zo weinig mogelijk bobbels in je lagen komen. <insert diverse uitroepen van frustratie door Mark>
(Maar hee, ik heb 1 uur en een kwartier in dezelfde houding stil moeten staan, da’s ook geen pretje kan ik je vertellen! :-S )

Ik had drie rollen tape van 38 meter per stuk gekocht en die hebben we volledig gebruikt. We hebben er twee lagen mee aan kunnen brengen. Achteraf gezien had ik liever nog een derde laag er overheen gedaan voor de stevigheid, maar we zullen zien in hoeverre dit houdt.

Stap 3: er weer uit komen…
Dat viel me gelukkig niet tegen. Mark knipte het geheel op de rug open, van kont tot nek (even opletten dat je ondergoed niet mee wordt geknipt…), waardoor ik me er uit kon wurmen. Die opening tapete ik daarna weer dicht. (Let er dus even op dat je niet ál je tape gebruikt voor het inwikkelen, want hiervoor, en voor het afsluiten van de openingen, heb je ook nog diverse repen nodig!)

En dan heb je een levensechte torso op je tafel staan. Best eng…

Stap 4: de ophangconstructie maken
Ik had echt mazzel met de gevonden kapstok! Ik hoefde er alleen maar het deel met de haken op een esthetisch prettige plek af te zagen en toen had hij al min of meer de juiste hoogte.

 

Ik boorde er vervolgens twee dwarsgaten in, waar ik houten stokjes door stak. Op de bovenste hangen straks de schouders, de onderste ondersteunt de torso van onderop.

Gelukkig dacht ik er aan om éérst het stukje in vorm geknipt karton, dat de pop moest gaan afsluiten, over de stok te rijgen voordat ik de rest erop bevestigde.

Wel moest ik nog even de torso bij een armgat openpulken om het schouderstokje opnieuw door de paal heen te kunnen schuiven nadat ik de torso er overheen had getild, aangezien de taille van het ding uiteraard te smal is om langs het stokje te schuiven.

Stap 5: opvullen
Lang leve onze twee oude hoofdkussens die ik ooit had bewaard. Met de vulling ervan heb ik de torso opgevuld, zodat hij wat steviger werd.

Van onderaf opvullen bood de meeste ruimte, dus heb ik eerst de nek afgesloten met een stuk karton (met gat voor de paal in het midden).

Stap 6: afsluiten en afronden
En daarna was het een kwestie van de al klaarhangende kartonnen onderkant er tegenaan tapen, zodat ik de boel kon omdraaien zonder dat er een fluff-explosie in mijn werkkamer plaats zou vinden.

En omdat het oog ook wat wil, zaagde ik het mooie topje van het restant kapstok en lijmde ik dat op het uiteinde van de standaard.

Stap 7: aankleden
Een unit van papiertape is natuurlijk nog steeds niet zo mooi om tegenaan te kijken, dus naaide ik van een tweede reststofje ook nog een strak shirtje ter afwerking.

Door hem eerst binnenstebuiten over je pop heen te spelden en dan strak langs de randen dicht te rijgen, krijg je de beste pasvorm.

Het dichten van de mouwgaten was wat improviseren, maar is best goed gelukt.

Het eindresultaat:

 

(Wel even slikken om zo met je eigen buikje geconfronteerd te worden hoor! )

Totale kosten: slechts €26,15!
Dat was dus €10 voor de kapstok en €16,15 voor de tape (ducttape was ws. nog veel goedkoper geweest). De stof, vulling en dwarshoutjes had ik nog liggen. Het karton is van een doos die ik uit het oud-papier viste.
Toch heel wat goedkoper dan er voor €500,- eentje op maat laten maken.

Hoe duurzaam hij is, moet ik uiteraard wel even afwachten. Ik denk niet dat hij snel uitzakt, maar het is wel mogelijk om de buste in te deuken, dus ik moet er voorzichting mee omgaan. En zware jonkvrouwenjurken kan ik er waarschijnlijk beter niet op hangen.

Mocht de paspop niet in vorm blijven, dan kan ik ook nog de vulling eruit halen en de binnenkant volspuiten met purschuim. En hopen dat bij het uitzetten de overtollige pur gewoon aan de bovenkant eruit komt, in plaats dat het de buste uitdeukt. Het is wel de vraag in hoeverre ik er dan nog spelden in kan prikken.

Ook is de verpakkingstape bij nader inzien wellicht niet helemaal ideaal gekozen: de uiteinden laten snel los en krullen dan omhoog. Misschien had ik beter een andere variant kunnen gebruiken. Je kunt blijkbaar bij hobbyzaken ook papiertape krijgen die je nat moet maken. Misschien dat je dan meer één klevend geheel krijgt.

En achteraf realiseer ik me dat de meeste paspoppen ook een nek hebben. Die zijn wij vergeten in te tapen. Is dat erg…?

Nou ja, we gaan het zien. Hij ziet er in ieder geval heel mooi uit! Dus vooralsnog ben ik er erg trots op en blij mee!