Afgelopen vrijdag toog ik wederom met volgestouwde auto op weg naar een re-enactmentweekend. Ditmaal stonden we bij kasteel Cannenburch in Vaassen.

Van het kasteel zelf heb ik zo goed als niets gezien. Ik was zo druk bezig dat het er domweg niet van gekomen is! Want wat was het een fijn weekend met leuke mensen. Zowel onze eigen groep als de andere groepen op het terrein. Leuk om oude bekenden weer te zien, maar ik heb ook diverse nieuwe mensen leren kennen.

Voornamelijk muzikanten, want die waren er in overvloed! Niet alleen trof ik Dirk en Tillie van de Ontfanc Gheselle, die muzikale aanhang bij zich hadden die ik nog niet kende, maar de buren bleken ook flink wat instrumenten meegesleept te hebben, waaronder doedelzakken. Daar moest dus uiteraard even kennis mee gemaakt worden en een potje mee gemusiceerd worden! Gelukkig hadden we wel iets van gezamenlijk repertoire, maar we hebben ook contactgegevens uitgewisseld om elkaar wat door te kunnen sturen.

Omdat er al zoveel muzikale klanken op het terrein te horen waren en omdat er recht tegenover ons kamp continu shows (met versterkt geluid) gegeven werden, heb ik overdag nauwelijks op mijn doedelzak gespeeld. Ik heb me bijna full-time beziggehouden met kaartweven.

Bij het opzetten van mijn weefgetouw vreesde ik in het ergste: er brak een hoekje van een van mijn weefkaartjes af! Vervangen was geen optie, want ik had een patroon voorbereid waarbij ik al mijn 36 kaartjes nodig had… Wat achteraf gezien sowieso niet had gewerkt, want die hoeveelheid bleek helemaal niet op mijn weefgetouw te passen. Tijd voor aanpassing van het getouw dus.

Gelukkig had ik wederom een back-uppatroon voorbereid. Nadat ik dat had ingeregen en ermee was gestart, bleek ik een foutje in de posities van de kaartjes te hebben gemaakt: er kwam een heel ander patroon uit dan ik had bedoeld! En nog op z’n kop ook… Argh. Maar dat andere patroon was eigenlijk ook heel mooi… Niks meer aan doen dus

We hebben flink wat aanloop gehad van bezoekers en heel veel leuke reacties gehad. In tegenstelling tot Arcen durfden veel meer mensen naar binnen te lopen. Dat lag voor een deel aan onze andere kampopstelling (en de bordjes?), maar het publiek was ook veel opener.

Hoewel we helemaal aan het einde van het terrein, aan het eind van een looppad stonden, kwamen er toch genoeg mensen langs. Dat was vooral te danken aan het toernooiveld recht tegenover ons: voor iedere show verzamelden de bezoekers zich daar 3 rijen dik. Na afloop van de show draaide men zich om en zag dan… ons kampement!
Een prima plek dus.

De organisatie was ook blij: er waren veel meer bezoekers gekomen dan ze hadden verwacht. Waardoor op zondag op een gegeven moment de entreekaartjes op waren.

(Nog meer vrolijke gezichten veroorzaakte ik hoogstpersoonlijk door ‘s ochtends in knalroze Cheshire Cat-pyjama over het terrein naar de Dixi’s te lopen – hilariteit gegarandeerd )

Van Marion mocht ik haar epische Koningsdag-loot in mijn tent ophangen: een handgeknoopt(!) vaandel waarop de bekende minnezanger Konrad von Altstetten is afgebeeld. Het is een authentieke middeleeuwse afbeelding uit de Codex Manesse. En dat voor €4,- op de rommelmarkt… dit kwalificeert wel als de Vondst van het Jaar! *jaloers*

Verder heb ik maar liefst 9 cd’s verkocht! Niet alleen aan mijn groepsgenoten, maar ook aan andere muzikanten. En zelfs eentje aan een willekeurige bezoeker! Ik had namelijk een stapeltje in onze marktkraam gelegd en er is daadwerkelijk iemand geweest die een exemplaar heeft gekocht, nog zonder mij te hebben zien/horen spelen. (Zwusje: het komt vast door jouw mooie hoesontwerp! ) Dat is natuurlijk veelbelovend.

Het enige minpuntje van het weekend was het weer op zondag. Zaterdag had de zon heerlijk geschenen, maar op zondag vielen er diverse buien. Tijdens de openingstijden hebben we er nauwelijks last van gehad, maar het is jammer dat we onze tenten zeiknat moesten inpakken. Hopelijk wordt het deze week goed weer zodat we ze thuis alsnog ergens kunnen drogen.