Omdat ik nu weer in de kostuumcommissie van Charm zit, was ik ingeschakeld voor het naaien van ‘het spoilerkostuum’. De andere leden van de kostuumcommissie zijn namelijk allemaal spelers en de verhaalschrijvers wilden hen niet laten weten dat er Seelie (een bepaald ras) in het spel zouden komen. Dus of ik een generieke Seelie-outfit wilde maken zonder medeweten van de anderen?

In het verleden waren er al meerdere Seelie in het spel geweest, maar ze hadden nooit een fatsoenlijk kostuum gehad. Hun outfits waren meestal lange broeken of rokken van velours de panne, en verder zo weinig mogelijk andere kleding, maar wel een dikke laag kleurige schmink. Omdat het wezens uit een droomwereld betreft, werden de NPC’s (figuranten) behangen met lapjes organza, zodat ze een doorschijnend effect kregen en mooie kleurschakeringen door veranderende lichtval. Maar nu moesten er wat meer ‘echte kostuums’ voor gaan komen in plaats van het geïmproviseerd omknopen van lapjes. Aan mij dus de taak om die kostuums te maken.

Ik moest uiteraard wel de herkenbaarheid van het ras behouden en kon niet ineens iets geheel anders gaan doen. Het uitgangspunt van weinig kleding, velours de panne, organza en de kleurtinten moest daarom blijven. Een lastige, want ik weet dat niet iedereen velours de panne kan waarderen. Sterker nog: toen ik bij de ex-figurantenleiders informeerde hoeveel van die voorheen gebruikte rokken en wikkelbroeken er nog aanwezig waren, meldden zij me dat ze die allemaal hadden weggegooid. Want: van velours de panne en dus lelijk.

Argh… niet alleen moest ik nu meer kleding bijmaken, maar nu durfde ik dus helemaal geen velours de panne meer te gebruiken. Maar… maar… wat nu??

Overleggen met mijn mede-kostuumcommissieleden was geen optie; vanwege de spoilers moest ik het echt zelf uitzoeken.

Na veel wikken en wegen besloot ik toch iets te gaan maken van een nieuw soort stof, en slechts elementen van velours de panne in de kleding terug te laten komen. Ik vond een mooie ‘flowy’, licht transparante stof in precies de juiste kleuren. Die was alleen nogal duur… zeker in vergelijking tot dat goedkope velours. Maar ik kon geen alternatieven vinden die hetzelfde effect zouden geven, wat resulteerde in behoorlijke stofkeuzestress en waardoor ik ging twijfelen aan mijn vermogen een goede bijdrage aan de kostuumcommissie te kunnen leveren.
(Overleggen met de penningmeester was ook al lastig, want ook die is speler. Zucht.)

Om niet al te veel over het budget te gaan, heb ik de nieuwe stof enkel gebruikt voor de broeken, zodat er minder meters van aangeschaft hoefden te worden. Op een haltertopje na, maakte ik de tops voor de dames alsnog van velours de panne, aangevuld met organza. De velours (en een deel van de organza) doneerde ik vanuit mijn eigen stoffenvoorraad, om nog meer kosten te voorkomen. Bovendien stretcht velours de panne ontzettend goed, in tegenstelling tot de andere stof, waardoor het makkelijker werd om de topjes one-size-fits-all te maken (ook een van mijn frustratiepunten).

Uiteindelijk was ik er dus in geslaagd om een set acceptabel uitziende, door NPC’s van verschillende formaten te dragen, niet al te budgetoverschrijdende kostuums voor de Seelie te maken. (Hoewel er voor dit evenement maar één outfit nodig was, had ik vast wat vooruit gewerkt omdat er in de toekomst vast nog meer Seelie nodig gaan zijn. Iets met Muze, die mij dwong om een complete kledinglijn uit te schetsen, en iets met angst om voor volgende kostuums nooit meer dezelfde stof te kunnen vinden, waardoor ik al een aantal meters extra had ingekocht.)

Ik postte de foto’s van de kostuums op een besloten subforum van het Charm-forum.
De NPC die de rol van Seelie zou gaan spelen, zag de foto’s, raakte geïnspireerd en naaide vervolgens zélf een outfit. Of ze die misschien mocht dragen, in plaats van wat ik had gemaakt? Euh… wut?

Bij nadere navraag vernam ik dat ze liever geen velours de panne wilde dragen. Dat was namelijk nare stof en die probeerde ze al haar hele LARP-carrière te vermijden.

Argh, argh & argh!

De haltertop die ik had gemaakt van de andere stof, bleek ook geen alternatief, want ze was ook geen fan van haltertopjes omdat ze vond dat die haar niet stonden.

Je begrijpt wel dat ik er toen wel een beetje klaar mee was.

Maar na een dag gefrustreerd te zijn geweest, probeerde ik het van een andere kant te zien. Ik ben zelf immers ook iemand met een Mening over kleding. Ik neem zelf ook zo veel mogelijk eigen kleding mee voor mijn NPC-rollen, omdat ik weet dat ik er niet uit zie in een one-size-fits-all-outfit, en struikel over de te lange broekspijpen. Ik wil me prettig voelen in de kleding die ik draag, en uiteraard geldt dat ook voor andere NPC’s. Wie ben ik om iemand te dwingen iets aan te trekken waar hij of zij zich niet prettig in voelt, alleen vanwege mijn eigen ego?

Natuurlijk is het lullig om tijd en moeite te stoppen in iets dat niet gedragen wordt, maar uiteindelijk besefte ik wel dat het doel van het kostuum niet was om mij blij te maken, maar om een bijdrage te leveren aan het succes van een evenement. Of dat nou met mijn kostuum was of eentje dat door de NPC zelf was gemaakt, was niet relevant.
Sowieso heb ik de outfits niet voor niets gemaakt; in de toekomst kunnen ze alsnog gedragen worden (vandaar nog even geen foto’s ervan op mijn blog).

Dus slikte ik 3x en mailde ik met de NPC over aanpassing van de door haar gemaakte outfit, zodat die beter aansloot bij de visie die ik had op de Seelie. Gelukkig was ze daar toe bereid, en op basis van mijn richtlijnen heeft ze de top (de rok en haardecoratie vond ik sowieso al goed) vervangen door een ander exemplaar.

Naast de bereidheid om haar maaksels aan te passen, was de NPC in kwestie bovendien steeds heel begripvol richting mij en mijn gevoelens erover, omdat ze zich ook in mijn situatie kon inleven, aangezien ze zelf ook NPC-kostuums heeft genaaid voor andere evenementen en weet hoe vervelend het is als daar over gezeurd wordt. Ze heeft me op het evenement zelfs nog een stuk chocolade gegeven als goedmakertje. Heel lief.

Uiteindelijk is het kostuum hartstikke mooi geworden en in combinatie met de schmink was het een supergoed plaatje, dat prima aansloot bij de kledinglijn die ik had bedacht. Van de spelers heeft ze ook veel complimenten gehad over haar outfit. Zij blij, ik blij, vereniging blij.

Ik vind het heel fijn dat we er samen uit zijn gekomen. Dit is een heel mooi voorbeeld van hoe een situatie, die makkelijk had kunnen ontploffen, is opgelost door begrip voor elkaars standpunten te tonen, dit ook expliciet uit te spreken, en aan beide zijden enkele concessies te doen.

Hopelijk lukt het me vaker om potentiële conflicten op zo’n manier op te lossen. Hoewel ik moet zeggen dat het makkelijker is om je in elkaar in te leven, als je behoorlijk op elkaar lijkt…