Pfff, wat een weekend!

Maanden geleden had ik me in een vlaag van enthousiasme opgegeven voor het project ‘Nobudgetfilm‘: een initiatief van twee mensen om zonder budget een film op te nemen. Alle benodigde middelen en mankracht proberen ze op vrijwillige basis en donaties te regelen.

De film moet een middeleeuws sprookje worden. En ze zochten nog acteurs en figuranten, waaronder muzikanten. Dus had ik ons met Tweedledum & Tweedledee opgegeven om mee te doen. Leuk om zoiets eens mee te maken, een manier om weer een ander type speel-ervaring op te doen, en wellicht een kans om ons als muzikanten in de kijker te spelen.

Het duurde even voordat de opnamedata bekend waren, maar afgelopen weekend was het dan eindelijk zo ver: de scènes voor de middeleeuwse jaarmarkt, waar wij als muzikanten onderdeel van zijn, zouden worden opgenomen.

Helaas liep alles niet geheel van een leien dakje…

Zo hadden we te horen gekregen dat we die zaterdag en zondag vrij moesten houden. Pas even daarvoor werd uit de context duidelijk dat het ook de bedoeling was dat we vrijdagavond al aanwezig waren en opbouwden. En dat ik mijn middeleeuwse tent moest meenemen, aangezien ze te weinig tenten hadden. Daar hadden we helemaal niet op gerekend; Ernic kwam vrijdagavond laat pas terug van vakantie en ik was eigenlijk niet van plan om daar twee keer te blijven overnachten; ik wilde op en neer rijden voor de momenten dat we nodig waren. Maar er was vooraf niet te zeggen wanneer we nodig waren, dus het kwam er op neer dat ik alsnog een volledige auto aan zooi moest inladen en, alsof het een re-enactmentevenement was, het hele weekend daar ging kamperen. Ernic zou later nakomen met het OV. Niet helemaal hoe ik bedacht had de allerlaatste dagen van mijn vakantie te besteden, maar vooruit dan maar.

Bij aankomst wachtte de volgende nare verrassing: het was geen grasveld, maar een stenen plein waarop de jaarmarkt werd gehouden. Ai… waarom had niemand mij dat vooraf verteld?? Sta je daar, met je 2cm dikke tentharingen…

Dat werd dus bedelen bij mede-deelnemers om alle dunne harinkjes die ze over hadden. Ik wist er gelukkig genoeg bij elkaar te sprokkelen om de tent overeind te houden, maar kon niet alle lusjes bevestigen. Plus, je bent beperkt wat betreft de plekken waar een haring de grond in kan (het was een zeer dicht bestraat pleintje), dus echt strak kon ik het doek ook niet spannen. Heel fijn, aangezien ze voor de zaterdag storm hadden voorspeld. Not!

Dan was er nog de briefing op vrijdagavond. Pas daar kregen we te horen dat het de bedoeling was dat we meer waren dan acteurs/figuranten en dat we een handje moesten helpen met alle voorkomende werkzaamheden. En dat, aangezien er zaterdag zo’n slecht weer was voorspeld dat we waarschijnlijk niets konden opnemen, we zondag heel vroeg zouden beginnen en ‘s avonds wellicht tot 10 uur door zouden gaan. Wut??

Ik heb helemaal niets tegen mijn steentje bijdragen en flexibel zijn; zeker als het om vrijwilligersprojecten gaat. Bij re-enactment en LARP is het ook gebruikelijk dat je je handen uit je mouwen steekt en accepteert dat niet alles te plannen valt. Maar ik had het fijn gevonden als deze verwachtingen vooraf aan ons gecommuniceerd waren. Dan had ik namelijk de voorwaarden kunnen scheppen om die gevraagde flexibiliteit te kunnen opbrengen. Want Mark had mij op het hart gedrukt om zondagavond op tijd thuis te zijn: die moest die avond namelijk de auto inpakken voor Drachenfest en moest voldoende slaap krijgen. En omdat ik eerder te horen had gekregen dat we ‘s avonds sowieso niet zouden filmen, vanwege het verminderde licht, was ik er vanuit gegaan dat dat geen probleem zou zijn. Wel dus.

En toen zat ik dus tussen twee vuren in: of een boze echtgenoot, of een vrijwilligersproject in de steek laten. Want eerder weggaan was geen optie: je kunt niet ineens een tent uit het decor verwijderen terwijl de opnames nog bezig zijn. En dit dilemma heeft er voor gezorgd dat ik het hele weekend in de stress heb gezeten of we wel op tijd klaar zouden zijn.

En dan was er natuurlijk nog de storm. Iets waar de organisatie helemaal niets aan kon doen uiteraard, maar wat wel een flinke domper op het weekend was. Het heeft bijna de hele zaterdag geregend, waardoor we maar één scène hebben kunnen opnemen. En iedereen die wel eens kampeert, weet dat het echt niet leuk is om schuilend onder een luifel te moeten afwachten totdat de dag voorbij is. Al helemaal niet als het zo hard waait dat je tenten en luifels weg dreigen te waaien. Gezellig ‘s avonds met z’n allen om het kampvuur zitten en zingen zat er dan ook niet in. (Mijn liederenboek kwam desondanks van pas, omdat een boek dat als requisiet had moeten dienen, was vergeten, en mijn bundel als alternatief door de acteur werd gebruikt )

De Vikingtent, die niet aan de grond vastzat, is dan ook regelmatig enige meters verder gewaaid. De partytent waar de crew in zat, is de lucht in gegaan en kon vanwege kromme stokken niet meer opnieuw opgezet worden. En de grote groepsluifel is zo vaak omgewaaid dat we ‘m op een gegeven moment maar niet meer opnieuw overeind hebben gezet. Wonder boven wonder heeft mijn eigen tent het uitstekend doorstaan, ook al stond hij niet strak genoeg volgens mijn eigen normen. Ik ben zo blij met die tent!! En met mijn outdoorkleding, die me uitstekend warm en droog heeft gehouden! Alleen het grondzeil trok het op een gegeven moment niet helemaal, waardoor er water doorheen sijpelde. Gelukkig hebben we onze instrumenten, slaapzak en kleren wel hoog en droog weten op te bergen en enigszins om de natte plekken heen kunnen slapen, en is het niet Hernen all over again geworden.

Wat dat betreft kon je merken dat lang niet iedereen een ervaren kampeerder was. Ik was een van de weinigen die weersbestendige kleding bij me had. En stoelen had meegenomen om op te zitten. En snacks voor tussendoor / om uit te delen. Want tsja, het is no-budget, dus je kunt niet verwachten dat er catering is of meubilair of wat dan ook; je moet zelfvoorzienend zijn. Mijn middeleeuwse klapstoel is dan ook door vele aanwezigen ombeurts geclaimd om even op uit te rusten. 

Gelukkig waren er ook nog positieve dingen aan het weekend.

Zo hebben we veel complimentjes gehad over onze muziek en ik ook over mijn kleding. Volgens één van de acteurs was ik “de enige persoon op de set die eruit ziet alsof ze rechtstreeks vanuit de middeleeuwen hierheen is geteleporteerd”. Awww. De insteek van de film was dan ook niet om historisch correct te zijn, het ging om het neerzetten van een middeleeuws sfeertje. De meeste kostuums waren daarom slechts ‘middeleeuws geïnspireerd’.

Ook heel blij was ik met de beslissing om zaterdagavond, toen we er allemaal doorheen zaten, te gaan uit eten in de stad. Ik twijfelde of ik wel mee moest gaan omdat ik mijn tent in de gaten wilde kunnen houden – stel dat hij omging door de storm, dan wil je ten eerste niet dat je doek helemaal uitscheurt en ten tweede niet dat al je spullen natregenen. En mijn auto stond niet op de parkeerplaats (die was vol) maar op een grasveld, waardoor ik twijfelde of ik uberhaupt weg kon komen. Maar omdat de tent zich de rest van de dag prima had gehouden en de auto van zijn plek bleek te komen (en ondanks wat glibberpartijen net niet naast het bospad belandde), ging ik toch mee naar het Argentijnse steakhouse. Ow, wat hebben we daar heerlijk gegeten! Het is lang geleden dat ik zulk lekker vlees heb gehad! Bovendien was het superfijn om even in de warmte te kunnen zitten en bij te kunnen komen. En een gewoon toilet te hebben in plaats van Dixies. Daarna waren we weer helemaal opgeladen en zijn we lekker warm onze slaapzak in gekropen.

Gelukkig zijn ook mijn zorgen omtrent de planning voor niets gebleken. Ondanks dat bijna alle scènes op zondag opgenomen moesten worden, hoorden we rond een uur of zes onverwachts “it’s a wrap!” en bleek alles opgenomen te zijn!

Dus toen heb ik heel snel mijn tent ingepakt (in de regen, die zowat twee minuten na “it’s a wrap” begon, waardoor mijn die zondag perfect opgedroogde tentdoek alsnog weer nat is geregend…) en ben ik naar huis gesjeesd om Ernic af te zetten en Mark de auto te brengen.
Uiteraard voel ik me nu schuldig dat ik niet ben gebleven voor de evaluatie en om de rest te helpen opruimen. Maar het is niet anders.

Ik had sowieso veel meer kunnen helpen, wanneer er voldoende gedelegeerd was. Het was overduidelijk dat de crew te veel op hun bordje had liggen, maar iedere keer wanneer ik vroeg wat ik kon doen, kreeg ik geen antwoord, of een opdracht waar ik niks mee kon (“Mensen moeten hun eigen niet-middeleeuwse spullen uit het zicht halen”) of werd de opdracht halverwege weer ingetrokken en stond ik weer werkloos. Zo blijkt maar weer dat het heel belangrijk is dat degenen die de visie hebben over wat en hoe het moet worden, dat kunnen communiceren aan de anderen en niet zelf alles uitvoeren, maar vooral bezig zijn met delegeren. Want ik vermoed dat er nu bij de crew een hoop frustratie is ontstaan over niet voldoende initiatief bij de vrijwilligers. Tsja, we wilden echt wel, maar als je niet weet wat het overkoepelende plan is, kun je nu eenmaal weinig zelfstandig oppakken.

Ik vind het ook vervelend dat deze blogpost nogal een klaagpost is geworden, want ik vind het project nog steeds een leuk initiatief en de crew heeft echt heel hard gewerkt. Het waren ook allemaal leuke mensen op de set, zowel crew als acteurs als figuranten.
Aangezien dit de allereerste opnamedagen waren, kan er hopelijk geleerd worden van de problemen, die wat mij betreft allemaal terug te voeren zijn op communicatie vooraf en delegeren op het moment zelf. (De weergoden blijven nu eenmaal onbeïnvloedbaar )

En ik ben echt heel erg benieuwd naar het uiteindelijke resultaat! Waarschijnlijk zullen we niet veel langer dan 2 seconden in beeld zijn, maar toch.