Ik had zin om weer eens te gaan kajakken. En aangezien we op vaderdag wat gezelligs met de familie wilden gaan doen, stelde ik dit voor als activiteit. Ma was enthousiast en haalde pa over om ook enthousiast te zijn, dus de plannen werden gesmeed! En aangezien de Belgische Ardennen bij pa & ma in de buurt liggen en je daar veel mooier kunt kajakken dan op de Maas of elders in Nederland, reden we gisteren 2 uur en een kwartier zuidwaards.

Helaas bleek dat door de enorme regenval van de afgelopen weken, het water veel te hoog stond om te mogen kajakken. Ik wist uit ervaring wel dat water te láág kon staan om er overheen te kunnen peddelen, maar waarom zou het te hoog staan?

Maar goed, raften bleek wel te kunnen, dus propten we ons met z’n allen in zo’n mega rubberen boot. Manlief en schoonbroer werden gebombardeerd tot stuurlui, omdat zij de langste armen hadden (keuze van het verhuurbedrijf, niet de onze) en mochten achterop. Het verhuurbedrijf plantte ook nog twee nietsvermoedende andere toeristen bij ons erbij, die later wensten dat ze toch maar voor het sight seeing-treintje hadden gekozen.

De tocht begon en we dobberden kalm en ontspannen langs idyllische landschapjes:

Maar het schoot totaal niet op! Ondanks mijn verwoede instructies om naar links of rechts bij te sturen, bleven we maar rondjes draaien op het water. Dus ik wierp maar eens een blik achterom naar onze stuurlui en zag….

Ah.

De godganse route (9 kilometer) hebben de heren ons rondjes laten draaien, onder laaghangende takken laten doorvaren en bijna tegen de kanten laten botsen. ‘Slechts’ tweemaal liepen we muurvast op grote stenen in het water. En een lol dat ze hadden!

Mijn enige troost was, dat het meeste water dat we maakten, direct naar achterin de boot liep. Waardoor de heren tot boven hun enkels in het water stonden.

Niet dat we zelf helemaal droog zijn gebleven hoor – ook mijn schoenen en sokken kon ik achteraf uitwringen.

Eerst zijn we dus maar even gaan opdrogen op een terrasje, onder het genot van een welverdiend kopje thee en gebak, kaasplankje, ijs, of andere snaai. Ter compensatie van het feit dat we niet onderweg ergens hadden mogen aanmeren om onze geplande picknick te verorberen. *burp*

De middag was nog lang niet voorbij, dus werd de volgende activiteit gekozen. Zwus en schoonbroer hadden lucht gekregen van een cowboyfestival in de buurt, en hadden ons de week van tevoren al gespamd met de poster (hint hint!). Dus wij waren goed voorbereid en hadden preventief onze cowboyhoeden meegenomen. Die kwamen dus inderdaad goed van pas!

Nou was cowboyfestival een groot woord – het was een soort dorpsfeest in cowboythema, waarbij op de drankstandjes het bordje ‘Saloon’ was geplakt. Maar ze hadden dan wel weer veel leuke kinderactiviteiten, zoals koemelken, hoefijzer werpen en: rodeostier rijden! En hee: dat er alleen maar kinderen in de rij stonden, betekende toch niet dat je als volwassene niet mee zou mogen doen??

Uiteraard hield ik het niet lang vol, maar puh, ik deed het wel maar mooi met één hand!

Nadat zowel Mark, Jeroen als ik genadeloos tegen de opblaasmat waren geslingerd, togen we naar het terras van een Italiaans restaurant, waar we genietend van een pizza of pasta, goed zicht hadden op het hoofdpodium met, jawel, The Cockroach Killers! Want ik kan het niet ontkennen: ma heeft een voorliefde voor country & westernmuziek met de paplepel bij mij ingegoten. Dat was dus lekker meeblèren met nummers zoals ‘Ring of fire’, ‘Jolene’ en ‘Applejack’.

En zo eindigde weer een fantastische familiedag. Wel nog even dik 2 uur naar huis rijden. De volgende keer kiezen we een activiteit die iets dichter bij huis ligt.