Vorig jaar zag ik via Anne-Marieke’s Facebookpagina fantastische foto’s langskomen van een evenement. Het bleek een kruising tussen LARP en re-enactment te zijn: rollenspel, maar dan in een (zo veel mogelijk) historisch correct middeleeuws kamp met bijbehorende kleding. Wauw… dat moest ik proberen! Want ik houd van dat authentieke middeleeuwse sfeertje, maar vond re-enactment altijd wat saai en miste daar het rollenspel in.

Dus schreef ik me in voor het tweede evenement van Cry Havoc, ook al moest ik er helemaal voor naar Engeland: eerst met de auto naar Hoek van Holland, daar met meuk en al op de boot naar Harwich, om van daaruit nog eens dik 4,5 uur te rijden naar de locatie.

De rit in de UK zelf zou eigenlijk nog geen 4 uur moeten duren, maar rondom Londen was er zowel op de heen- als terugweg continu file. Ook een stuk verder naar het westen was er ineens veel langzaamrijdend verkeer. Waarom zou… oh hee! Stonehenge!

Het evenemententerrein was helemaal fantastisch: een aantal grote grasvelden met daarop supersfeervolle gebouwen. Zo hadden we een prachtige middeleeuwse taveerne en een heus fort! Met overal wapperende vlaggen.

En iedereen had erg zijn best gedaan om zijn ‘kit’ er zo goed mogelijk uit te laten zien. Her en der zag je nog wel wat mensen in standaard LARP-blouses en broeken lopen, maar de meesten hadden kleding van re-enactmentkwaliteit aan en alles vormde een prachtig plaatje. (Wel heel raar om die mensen dan latexwapens te zien dragen in plaats van echt staal. )

Ik was benieuwd of het voor mij leuk ging worden, want de nadruk lag bij dit evenement wel op het vechten. En er was wat rondlopende adel, met bijbehorende politieke intriges. Beide niet helemaal mijn ding.

Omdat de reis al duur genoeg was en ik al genoeg kostuums voor andere evenementen moest maken, had ik besloten het te doen met wat ik nog had liggen en wilde ik mijn personage ook aan laten sluiten bij wat ik al kende, zodat daar niet te veel energie in ging zitten. Dus speelde ik een naaister/kaartweefster, die er ook van hield om ‘s avonds plezier te maken in de bar en doedelzak te spelen. Maar ik wilde er wel een twist in gooien. Dus sleepte ik ook de trouwjurk die ik voor Omen had genaaid mee en startte ik het spel zogenaamd als adelvrouw.

Mijn achtergrond was dat ik gevangen was genomen door Edmund, de tegenstander van Lady Ann, heerseres van het kamp waar we in speelden. Een adeldame had me geholpen te ontsnappen door me voor mezelf een adelijke jurk te laten naaien, zodat ik me voor kon doen als haar dochter, om me zo het vijandelijke kamp uit te helpen. Onderweg naar veiligheid werd ik echter opgemerkt door bandieten, die dachten losgeld voor me te kunnen eisen (want: adel, dus rijke familieleden). Aldus begon ik het spel als gegijzelde.

De andere spelers hebben me uiteindelijk weten te bevrijden en denkende dat ik inderdaad een adelijke dame was, werd ik gelijk naar Lady Ann getransporteerd, die me hartelijk welkom heette en me bij haar aan tafel plantte. Argh! Paniek! Hoe ga ik me hier uit redden? Hoe moet ik me gedragen?? De hele avond heb ik min of meer als een bang zeehondje achter alle adel aan gehobbeld, biddend naar de heiligen dat ik niet ontdekt zou worden, want je voordoen als adel kan je je leven kosten!

Uiteraard was het mijn bedoeling dat ik uiteindelijk ontmaskerd zou worden, dus ik heb een hoop ‘oepsjes’ veroorzaakt als hint. Maar het probleem met LARP is dat je vaak te snel wordt vergeven voor oepsjes, aangezien het ook kan zijn dat je OC gewoon niet helemaal goed weet hoe je je hoort te gedragen en niemand je daar op wil afrekenen. Het gaf wel veel lol, bijvoorbeeld met het samen zingen met anderen en dan heel hard mijn best doen om niet te laten merken dat ik niet kon lezen – de teksten moest ik dus leren door te luisteren naar wat de anderen zongen, of ik verzon smoesjes zoals ‘de letters zijn wel erg klein om te lezen bij dit kaarslicht’.
Heerlijk ook de reactie van Lady Cecily toen ik eruit flapte dat ik doedelzak speelde. “You play the bagpipes? How very… novel.” XD

Vrijdagavond wist ik te overleven. Op zaterdagochtend besloot ik een andere ‘commoner’ in vertrouwen te nemen, in de hoop dat de roddel zich in de loop van de dag tot de bovenste regionen zou verspreiden. Ik had er niet op gerekend dat deze persoon vervolgens direct naar Lady Cecily zou stappen, die het op haar beurt weer direct aan Lady Ann doorbriefte, waardoor alles diezelfde ochtend nog open op tafel lag! :-O

Toen ik haar tent binnen werd geroepen, ging dat dus met knikkende knietjes. Zou dit het einde van mijn personage zijn…? Zou er een zware rechtzaak volgen? Zou ik publiekelijk geslagen worden?

Maar niets van dit alles. Lady Cecily was min op meer op dezelfde wijze aan de vijand ontsnapt en begreep mijn situatie helemaal, dus ze bleek er een heroïsch, zwaar geromantiseerd verhaal van te hebben gemaakt waardoor Lady Ann me vergaf.

Euh… oh?

Ja, en er zou een toneelstuk van mijn verhaal worden gemaakt. Of ik mee wilde doen en mezelf wilde spelen?

Wait, wut?? XD

Natuurlijk was het fijn om te overleven, maar eigenlijk ben ik er veel te makkelijk vanaf gekomen. Ik had het niet erg gevonden als me het vuur heel na aan de schenen was gelegd, maar ja, soms lopen dingen anders omdat er nu eenmaal geen script is.

Dat toneelstuk was wel de beste ‘straf’ ooit, want het was echt hilarisch! Aangezien het de middeleeuwen waren, was het niet zo gepast om allemaal vrouwen mee te laten doen, dus al mijn medespelers waren mannen – voornamelijk lompe huurlingen. De ene was zo dronken dat hij niet in staat was om ook maar één zin te onthouden, degene die Lady Ann moest spelen verloor steeds zijn neptieten en bleef maar aan zijn kruis krabben, en alles was één grote puinhoop. Ik heb me werkelijk sláp gelachen tijdens de repetities!

Na mijn ontmaskering heb ik mijn gewone middeleeuwse kloffie aangetrokken en ben ik me anders gaan gedragen. Ik had niet meer echt een doel, maar ik heb veel lol gehad met de ‘officiële’ muzikanten die door de organisatie waren gevraagd om daar sfeer te maken. We hebben lekker samen gespeeld, vooral ‘s avonds in de taveerne. Er werd gemusiceerd, gezongen, gedanst, gedronken, gelachen en gevochten – precies zoals een middeleeuwse taveerne zou moeten zijn! Ik wou dat ieder LARP-evenement zoiets had want het was enorm sfeervol. Er waren echt een hoop mensen die konden zingen en/of een instrument konden bespelen, dus we konden elkaar goed afwisselen. En gelukkig werd mijn doedelzakmuziek erg gewaardeerd, in plaats van irritant gevonden.

Verder heb ik me o.a. beziggehouden met het leren mesvechten en samen met een bediende verlekkerd kijken naar mooie mannen in harnas die aan het trainen waren.

Eigenlijk heb ik dus bijna alles gedaan wat ik OC leuk vind: roleplayen, re-enacten, doedelzak spelen en dansen. Een ideale combinatie! Toch was het niet het beste weekend ooit voor mij. Ik kan er niet helemaal de vinger op leggen, maar ik denk dat ik de intensiteit van het rollenspel te laag vond. Toen ik nog adeldame speelde zat ik echt in mijn rol – eigenlijk speelde ik zelfs een rol waarin ik een rol speelde. Maar in ‘fase twee’ voelde het minder alsof ik een rol speelde – eigenlijk was ik in mijn doen en laten voor een groot deel mezelf. Het hielp ook niet dat mijn ‘commoners’ outfit de kleding was die ik ook tijdens re-enactment en optredens met Tweedledum & Tweedledee heb gedragen, waardoor het inmiddels meer als gewone kleding dan als een kostuum voelt (een kostuum helpt mij altijd in mijn rol te komen). Dat gecombineerd met het gebrek aan flinke afstraffing of intensief plot op zaterdag, deed het allemaal wat ‘licht’ overkomen.

En omdat ik een nieuwe speler was en de andere groepen nog niet zo goed kende, vond ik het ook erg moeilijk om spel te creëren voor anderen. Ik voelde me vooral een consument van spel, terwijl ik het tijdens een LARP-evenement ook belangrijk vind om door mijn eigen spel leuke situaties voor anderen te creëren. Maar goed, ik heb toch wel bijgedragen, alleen dan vooral door sfeer te maken in plaats van spel.

En gelukkig compenseerde de zondag, want tijdens de eindbuts (die de hele zondagochtend- en middag duurde, met alleen een lunchpauze er tussendoor!) heb ik me nuttig gemaakt als waterdrager. Dat gevecht kwam heel goed over, want we hadden ons verschanst in het fort dat van alle kanten werd aangevallen. Ik moest dus echt van links naar rechts rennen om iedereen gehydrateerd te houden, met het risco geraakt te worden door een verdwaalde pijl. Een erg mooie, immersieve situatie.

Het water rondbrengen naar de vechters werd overigens zowel IC als OC erg gewaardeerd, want wat hadden we een goed weer! Er is geen spatje regen gevallen en de zon scheen rijkelijk. Ondanks de zonnebrandcrème ben ik best wel rood in mijn gezicht en hals geworden, want op het open veld schroei je hoe dan ook weg.

Dat het een Engels evenement was, wat overigens geen enkel probleem. Wel had ik af en toe wat moeite om alle gesprekken te verstaan. Je kunt nog zo’n breed vocabulaire hebben; als ze in hun lokale tongval gaan mompelen, dan volg ik dat echt niet meer hoor…

En de thee is wennen. De eerste keer dat ik een kopje kreeg dacht ik dat het koffie was. Want oh ja, die rare Engelsen gooien er melk in… gatver!

Links rijden was ook geen enkel probleem. Ik had het sowieso al eens eerder gedaan in Schotland. Toen hadden we een huurauto, maar met je eigen auto gaan is makkelijker omdat je dan niet ook nog eens na hoeft te denken over met de andere hand schakelen. Alleen de rotondes blijven een uitdaging…

De terugreis was wel behoorlijk vermoeiend, want na een LARP-weekend met weinig slaap ben ik altijd al bek-af, en nu moest ik dus ook nog eens snel inpakken om de boot terug niet te missen en 4,5 uur rijden. Officieel hoor je na 2 uur een pauze te nemen, maar ik stond toen midden in een drie kwartier durende file en er was geen rustplaats te bekennen. Uiteindelijk heb ik de hele rit in 1x doorgetrokken, mede omdat ik vermoedde dat rustpauze nemen alleen maar een negatief effect zou hebben. Op de heenweg had ik na 3 uur pauze genomen, terwijl ik me niet echt moe voelde, maar daarna was ik wél veel vermoeider. Ik denk dat ik beter bezig kan blijven, want tijdens het rijden moet je toch alert blijven. En als ik pauze neem, ga ik in sluimermodus en kom daar vervolgens niet meer uit. Als ik had gemerkt dat ik weg was gaan trekken was ik uiteraard wel gestopt, maar ik denk dat ik er goed aan heb gedaan om door te rijden totdat ik op de boot was (en ook niet meer hoefde te stressen om op tijd te komen) en daar pas te crashen.

Voor volgend jaar moet ik me nog even bezinnen of ik weer wil gaan. Als het evenement in Nederland was geweest had ik me zeker weer ingeschreven, maar het is toch wel een hoop gedoe én behoorlijk prijzig…

Al kan ik er natuurlijk ook een vakantie aan vastplakken (wat nu niet goed uitkwam i.v.m. mijn verhuizing). En een van de organisatoren, die in de buurt van Harwich woont, heeft me zelfs al aangeboden dat ik wel een nachtje bij hem kan logeren voordat ik de boot pak naar Nederland. Opties genoeg dus.

Maar goed, dat zien we t.z.t. wel. Nu eerst afwachten totdat de foto’s klaar zijn, want te zien aan de plaatjes die vorig jaar zijn gemaakt, gaan die fantastisch worden!