Geïnspireerd geraakt door Eurosing, wilde ik graag ‘The greatest showman’ zien. Het zou namelijk een soort ‘Moulin Rouge’ zijn: een film over showbusiness, gevuld met musicalliedjes. Yay! Rinske wilde en kon wel mee, dus gingen we er gisteravond heen.

De film was niet zo indrukwekkend als ik had gehoopt, maar hij was zeker mooi en onderhoudend. Het plot is zo plat als een dubbeltje en hij druipt van de zoete moraal (het draait om klasseverschillen en er niet bij horen), maar dat hoort bij zo’n film.

De film speelt halverwege de 19e eeuw (maar verwacht geen historisch correcte kostuums) en gaat over een man uit een lage klasse die ervan droomt om iets te bereiken en een visie heeft van een grote show. Daarvoor vraagt hij allemaal ‘freaks’, waar de bezoekers zich aan kunnen vergapen. Zoals een siamese tweeling en mensen met overmatige haargroei. Opvallend: er was ook een stel dat een trapeze-act deed en pas halverwege de film besefte ik waarom ook zij outcasts waren: ze waren namelijk zwart. Wat is er toch veel veranderd in de afgelopen decennia… je kunt het je bijna niet meer voorstellen.

Het duurde even voordat ik in de film kwam, want in het begin was het vooral hoofdrolspeler Hugh Jackman die zong. En hoewel hij verbazend goed blijkt te kunnen zingen, doet zijn stem me niet zo veel. Pas toen Zac Efron erbij kwam en duetjes met hem en een vrouwelijke hoofdrolspeelster ging zingen, werd het echt interessant! Met als absolute hoogtepunt het nummer ‘Never Enough‘ (dat blijkbaar niet door de actrice in kwestie is ingezongen, maar dat is vergeeflijk omdat het zó mooi gezongen is!). En ook ‘de vrouw met het enorme decolleté de baard’ maakte indruk.

Toch kwam ik niet dansend de bioscoop uit zoals ik had gehoopt. De nummers waren mooi, maar bleven niet zo goed hangen. Maar het is wel een film die je eigenlijk in de bios moet zien, want zo’n geluidskwaliteit kan je natuurlijk niet thuis evenaren!