Wat? Jawel! Ik had gisteravond een blind date!

Na mijn verjaardagsfeestje had ik een mailtje gekregen van de violist van een van de bands die was komen optreden:

Ik heb een ontzettend leuke muzikale collega, genaamd Flip, die ik graag aan je voor zou willen stellen via een blind-date. Ik weet niet of je daar voor open staat en ik ken je natuurlijk niet goed genoeg, maar zou jullie wel aan elkaar aanraden.

Bij voorbaat excuses voor mijn vrijpostigheid.

Whahaha!! Ik had in mijn hele leven uberhaupt nog nooit een date gehad, laat staat een blind date… XD ‘In mijn tijd’ ging je gewoon stappen en daar liep je dan iemand tegen het lijf, of je ontmoette iemand via je studie of vereniging ofzo. Wist ik veel hoe dat daten ging – het klonk vooral erg Amerikaans en gekunsteld.

Bovendien: ik zit nou niet bepaald te wachten op een relatie. Laat mij voorlopig maar lekker single blijven.

Desondanks vond ik het hele concept wel intrigerend. Hoe vaak regelt iemand nou een blind date voor je? Bovendien was ik natuurlijk stiknieuwsgierig geworden over wie hij dan bij mij vond passen. Dus mailde ik terug dat ik niet op zoek was naar een relatie, maar dat ik wel op het aanbod in wilde gaan als het mocht in het kader van ‘leuke nieuwe mensen ontmoeten’. Dat mocht; leuke muzikale collega Flip bleek daar gelukkig ook voor in te zijn.

Dus werd de date voor ons geregeld. (Wist ik veel… ik had verwacht dat ik zijn telefoonnummer zou krijgen en dat we dan samen een datum en locatie zouden prikken. Maar nee, ook dat werd ons uit handen genomen!). Gelukkig werd het ‘gewoon’ een restaurantje en wist ik dat van tevoren (ik moet natuurlijk wel weten of killerheels of juist wandelschoenen gepast zijn), dus mocht het nou écht niks zijn dan kon ik het toetje gewoon overslaan en op tijd weer naar huis.

Wat er níet voor ons was geregeld, was een manier om elkaar te herkennen. Dat had de koppelaar dan weer bewust weggelaten. Wel kregen we elkaars telefoonnummer.

Twee uur voor de afspraak ontving ik een hint van mijn date via WhatsApp:

Oeh, een instagrammer wellicht? Mijn fotoskillz zijn ondanks een cursus niet echt ontwikkeld en ik heb in heel mijn leven misschien tweemaal ergens een filter overheen gegooid, dus ik antwoordde maar gewoon op de Lenny-manier:

Zowat precies op het moment dat ik bij het restaurant arriveerde, arriveerde leuke muzikant Flip ook. We herkenden elkaar gelijk. En twee seconden later wist ik eigenlijk al: nope, dit wordt ‘m niet…

We hebben op zich best een gezellig etentje gehad hoor, en er zijn niet eens pijnlijke stiltes gevallen. Maar we matchen gewoon voor geen meter. Jawel, we maken beiden muziek, maar ik folk- en middeleeuwse muziek, hij klassieke muziek in een symfonieorkest. Ik ben een ochtendmens, hij een avondmens. Hij heeft kinderen, ik een kat. Hij werkt al 15 jaar bij hetzelfde bedrijf, ik heb met mijn 5 jaar bij de universiteit een record gebroken. En zo ging het de hele avond door.

Bij het afscheid nemen deed hij geen poging iets nieuws af te spreken. Ik zei dat ik het gezellig had gevonden, maar dat we ook behoorlijk verschillend waren. Hij was het daar mee eens. Dus we zijn weer ieder ons weegs gegaan.

En ik heb er niet eens een hilarisch rampverhaal aan overgehouden om aan mijn vrienden te vertellen en er achteraf nog eens hartelijk om te kunnen lachen! Eigenlijk is dat nog wel de grootste teleurstelling.