Zo af en toe verlaat ik mijn Facebookbubble en kom ik in aanraking met de gemiddelde Nederlander. Meestal loopt dat niet zo goed af.

Op naailes zitten zulke typische gemiddelde mensen, die het alleen maar hebben over B-sterren in tv-programma’s, de kinderen, en ‘guttegut, het is toch weer wat’-actualiteiten. Afgelopen woensdagavond werd er eerst gediscussieerd over het feit dat Gerda Havertong haar huis te koop had gezet en waarom dat dan het geval zou zijn. Daarna ging het over het geboortekaartje dat de juf had ontvangen.

Wat was nou het probleem? De naam op het kaartje was ‘Morris’. Het was niet helemaal duidelijk of dat nou een jongensnaam of meisjesnaam was, maar het leek toch meer een jongensnaam te zijn. Maar het kaartje was roze! Dus wat nu? Moest ze nu een roze of een blauw kaartje terugsturen??

Dit dilemma werd maar liefst 20 minuten lang besproken. Er werd gegoogled of ‘Morris’ een jongens- of meisjesnaam was. Er werd gesuggereerd dat de kleur van het kaartje misschien toch meer ‘oudroze’ was in plaats van ‘babyroze’ en dat dat daarom misschien niet telde. De algehele conclusie was dat het toch echt wel zeer onhandig van deze ouders was geweest dat ze het zo hadden gebracht!

Ik suggereerde dat ze natuurlijk ook een kaartje in een andere kleur dan roze of blauw kon sturen. Maar dat was geen optie; ze had alleen deze in huis. Mijn voorstel om gewoon ‘gefeliciteerd met jullie kleine’ of ‘gefeliciteerd met de geboorte van Morris’ erop te zetten, werd zuchtend ontvangen. Dat moest dan maar… het was de énige optie in deze dramatisch verwarrende situatie! :’-)

Vandaag stond ik in de Primera om een cadeaubon voor een vriendin te kopen. “Is het een cadeautje?”, vroeg de kassamedewerkster. Ik slikte het antwoord “Nee, ik vind het gewoon heerlijk onpraktisch om eerst een bon voor mezelf te kopen en zo te betalen, in plaats van direct met pin” in en knikte vriendelijk. De medewerkster deed een mooi kartonnen doosje om de kaart heen.

“Is het voor een man of een vrouw?”, vroeg ze vervolgens.
“Euh…”, aarzelde ik: “Is dat relevant?”
“Ja natuurlijk!”, antwoordde ze: “Ik moet toch weten of ik een roze of blauw lintje erop moet doen?”
Ik zei dat ik niet helemaal inzag wat dat uitmaakte. De medewerkster keek me ongelovig aan. “Denk je dat een man blij zal zijn als ik er een roze lintje op doe??”
Ik besloot maar niet verder in discussie te gaan. “Doe maar gewoon beide kleuren erop”.
“Ah,” concludeerde ze: “het is dus voor een man én een vrouw!” En tevreden rondde ze de decoratie af.

Zucht. Ik weet dat veel mensen lacherig doen om de trend rondom genderneutraal opvoeden. Maar ik ben er voorstander van. Natuurlijk zijn mannen en vrouwen niet hetzelfde en moet je op sommige punten rekening houden met verschillen. Maar zeg nou zelf, dit slaat toch hélemaal nergens meer op??