Nu de corona-isolatie in volle gang is, staat mijn Facebooktijdlijn vol met berichten van wanhopige ouders die gek worden van hun kinderen. Mijn collega’s organiseren digitale borrels via Zoom om toch maar iets van sociale contacten te onderhouden. En ondertussen zit ik heerlijk thuis en voel ik me een beetje raar.

Toen ik net hoorde dat we twee weken binnen zouden moeten blijven, zag ik daar helemaal niet tegenop. Want hoewel ik een hoop sociale hobbies heb en regelmatig van huis ben om iets leuks te doen, ben ik een echte introvert. Met mijn grote hoeveelheid hobbies blijft er ook genoeg leuks over om thuis te doen. Ik heb een baan waarmee ik prima thuis kan werken, en bij gebrek aan partner en kinderen lukt dat ook nog daadwerkelijk zonder volledig geschift te worden. De sociale interactie, knuffels en liefde krijg ik van mijn kat!

En inderdaad, we zijn inmiddels 3,5 week verder en ik vind het prima te doen, in tegenstelling tot de rest van de wereld geloof ik. Maar ik loop weer tegen iets heel anders aan.

Jullie kennen me allemaal wel als een enorm productief persoon. En die persoonlijkheidstrek van me ging een beetje in overdrive. Toen ik hoorde dat we binnen moesten blijven, ging er in mijn hoofd iets los: ‘Okee, nu moet je je kans grijpen en ALLES op je to-do-lijst wegwerken!’ Wat natuurlijk godsonmogelijk is. (Enig idee wat ik nog allemaal zou willen doen? Het leven is te kort!)

Maar ja, ik vind op de een of andere manier dat ik moreel verplicht ben om deze tijd zo effectief mogelijk te benutten. Aan wie ik dat verplicht ben, geen idee. Het lijkt gewoon zo zonde om nu een beetje te gaan vegeteren op de bank. Ik kan ook niet full-time werken (er is wel werk, maar iedereen is veel trager dan normaal dus ik zit vooral op input van collega’s te wachten), dus hoor ik dan niet op een andere manier nuttig te zijn ter compensatie?

Aldus heb ik de afgelopen periode gedaan:

• Banieren voor stichting Draailier & Doedelzak genaaid;
• Offertes voor zonnepanelen opgevraagd en een leverancier uitgekozen;
• De tuin verzorgd;
• Mijn Alice in Wonderland-website bijgewerkt;
• Nieuwe lichteffecten in de Androneda backdrop geprogrammeerd;
• Een petticoat genaaid en de bijbehorende Victoriaanse outfit afgemaakt;
• Haarbloemen geknutseld;
• De grote lenteschoonmaak in huis gedaan;
• Mijn doedelzak een onderhoudsbeurt gegeven;
• De garage geschilderd;
• De terrasoverkapping opnieuw in de lijnolie gezet.

En daarnaast nog een hoop kleine dingetjes plus het werken aan continu lopende zaken, zoals het schrijven aan mijn boek, muziek maken en het dagelijks bijhouden van Spaanse les via Duolingo.

De lijst lijkt voor jullie misschien lang, maar het voelt voor mij nog als te weinig. Ik blijf maar nieuwe dingen erbij bedenken die ik óók nog zou kunnen (moeten) doen.

Zo legde ik behoorlijk veel druk op mezelf. Ik moet bekennen dat ik daardoor daadwerkelijk opgelucht was toen Rutte bekendmaakte dat we nogmaals 3 weken thuis moesten blijven. Want dat maakte alles doen een stukje haalbaarder en gaf me eindelijk wat rust in mijn hoofd.

Zucht. Ben ik raar? Ik weet rationeel gezien heus wel dat ik dit niet allemaal per sé hoef te doen. Maar ik voel me er nu eenmaal ook goed bij om dingen gedaan te krijgen. Volgens mij word ik depressief van niks doen en is dit mijn (iets op hol geslagen) coping-mechanisme t.a.v. de corona-situatie. En zeg nou zelf: de hele avond onproductief Netflixen op de bank (wat ik ook structureel doe!*) is toch véél ontspannender als je het gevoel hebt dat je dat verdiend hebt, dan wanneer je jezelf er schuldig om voelt?

(*Hoewel ik moet bekennen dat ik zaterdagavond al om kwart voor 9 lag te snurken op de bank en daardoor het einde van de film heb gemist, zo moe was ik van het schilderen. Misschien toch ook maar iets meer beweging op de to-do-lijst zetten? Dat dagelijks van en naar mijn werk fietsen mis ik namelijk wel!)