Na al het geteken op 1/4e schaal was het eindelijk tijd om een kledingstuk op werkelijk formaat te tekenen voor mijn coupeuse-opleiding. Want deze rok moest daadwerkelijk gemaakt gaan worden!

Mijn mede-studente en ik mochten elkaar opmeten (met gedesinfecteerde handen en mondkapje op) zodat we konden oefenen met maatnemen, en vervolgens mochten we bedenken wat voor soort model rokje we wilden hebben. De volgende stap was het ding op schaal tekenen, goedkeuring aan de juf vragen, en hem in het echie uitwerken!

Het model rok dat ik in gedachten had bleek qua patroontekening een van de meest simpele modellen te zijn. Niks geen uitgebreide lijnen op basis van andere lijnen, of figuurnaden; gewoon één strookje tekenen en dat x16 doen. Maar hee, de meeste rokken die we hebben leren tekenen zijn nu eenmaal ouderwetse truttenrokken, en als ik iets voor mezelf moet maken, ga ik echt geen kokerrok of plooirok ontwerpen. (Ja, ik weet dat lange plooirokken inmiddels weer helemaal hip zijn, maar ik associeer ze met mijn oma.)

Ik heb ook besloten dat ik tijdens deze opleiding zo veel mogelijk mijn stoffenvoorraad wil opgebruiken. Mijn kast met reststofjes groeit namelijk echt uit de klauwen. Het is natuurlijk wel de vraag in hoeverre ik geschikte stof heb voor het betreffende project. Dat was voor dit rokje al een uitdaging. Ik vond welgeteld één set stofjes die én met elkaar matchten qua kleur, patroon en materiaalsoort, én geschikt waren voor een rok, én waar ik genoeg van op voorraad had. Maar dat ene setje was voldoende.

Alleen de blinde rits heb ik nog even snel moeten bestellen, want zoiets had ik niet in mijn stash liggen.

Ook al was het mijn enige optie, ik vind dat de stofcombinatie echt superleuk heeft uitgepakt! Ook al zou ik de volgende keer het rokje nog iets wijder maken onderaan (inschatten hoe breed je zoom moet zijn is een vaardigheid op zich) en ik de tailleband ook wat breder zou maken, was ik oprecht blij met het resultaat.

Trots toonde ik hem de volgende les dus aan de juf. Haar opbeurende reactie: “Daar ga je bij een examen op zakken.” Oh.

Ik had inderdaad al het vermoeden dat ik die blinde rits niet op de juiste manier in had genaaid. Het was echt járen geleden dat ik voor het laatst een blinde rits in een kledingstuk had gezet en ik wist domweg niet meer hoe het moest (en dat daar een apart ritsvoetje voor is – oh ja, dáár is dat rare ding in mijn laatje ook alweer voor… :-X ). Tsja, in middeleeuwse en Victoriaanse kleding ga je nu eenmaal geen ritsen naaien, want die dingen waren destijds nog niet uitgevonden. En in fantasy-outfits vind ik ze gevoelsmatig dus ook niet thuishoren.

Anyway, dat ding moest er tijdens de les dus weer uitgerost worden en op de correcte wijze gestikt worden. En ja, hij ziet er nu inderdaad veel beter uit (oftewel: je ziet hem op het lipje na nu helemaal niet meer). Weer wat geleerd.

Wat jammer is, is dat als ik het rokje aan heb, je helaas niet ziet dat de onderkanten van alle strookjes een ronding hebben, en de zoom dus niet horizontaal loopt maar in golfjes. Frustrerend, want het heeft een hoop geduld gekost om die zoom met de rondingen mee te laten lopen! Volgens de juf was mijn aanpak daarvan ook al niet in orde, want het is gewoon bijna niet netjes te krijgen, zeker niet bij de iets stuggere bruine stof. De volgende keer moet ik het randje aflocken en één keer omslaan. Okee dan.

Een hoop leerpunten dus, maar: het rokje paste wel in één keer perfect! Dat krijg je als je fatsoenlijk leert patroontekenen, dan ben je achteraf niet teleurgesteld dat het toch nét niet lekker zit. (En nu kom ik er ook achter dat mijn paspop op maat qua buikomvang inmiddels iets achterloopt ten opzichte van mijn huidige afmeting. :-S )

De vraag is wel hoe vaak ik dit rokje ga dragen. Ik vind rokjes op zich heel leuk, maar draag ze bijna nooit omdat ik amper dingen heb die er leuk mee combineren. Truitjes zijn altijd net te lang of net te kort voor mijn gevoel en dan vind ik het niet charmant staan. Ik heb in verhouding een erg kort bovenlijf ten opzichte van mijn benen (de reden waarom ik al snel met mijn benen knel kom te zitten onder mijn bureau als ik zowel mijn stoel als tafel ergonomisch instel) en dus moet de ‘breeklijn’ tussen bovenkleding en rok op een perfecte plek komen, wil ik het niet raar uit vinden zien. Maar misschien zit het ook wel in mijn hoofd.

In de toekomst moet ik waarschijnlijk een hoop dingen gaan naaien als oefenopdracht die ik zelf niet ga dragen. Voor het onderdeel ‘kinderkleding’ kan ik mijn nichtje wel als model inschakelen, maar ik zat te denken dat ik voor volwassenenkleding wellicht vrienden kan vragen of zij een kledingstuk op maat willen, tegen vergoeding van materiaalkosten. Dan kan ik oefenen zonder dat ik geld moet uitgeven aan dingen die ik niet draag, en maak ik iemand blij met maatkleding voor weinig geld. Dus houd dit blogje in de gaten, want misschien verschijnt er af en toe een oproepje voor modellen.