Nou, de kogel is door de kerk: ik heb de samenwerking met mijn uitgever stopgezet. De communicatie was gewoon te slecht. Ik heb tijdens het gehele proces geen idee gehad waar ik aan toe was en het zag er ook niet naar uit dat daar verandering in ging komen.

Een dikke week geleden besloot ik mijn uitgever voor het blok te zetten en me eindelijk duidelijkheid te gegeven met de vraag: was hij bereid mijn verhaal te publiceren, ook al deed ik niet precies wat hij wilde, of moest ik voldoen aan zijn eisen omdat hij anders de stekker uit de publicatie zou trekken?
In plaats van een duidelijke ‘ja’ of ‘nee’, kreeg ik wederom een onconcreet antwoord: “Why do you think I spent 7 hours working on the cover?”. Daar maakte ik maar van dat het een ‘ja’ was – hij zou niet zo veel tijd in het omslagontwerp hebben gestopt als hij niet van plan was het boek te publiceren, toch?

Okee, mooi! Dus maakte ik de laatste keuzes in het verhaal en meldde ik de uitgever dat dit de definitieve tekst moest worden, en dat we nu door konden met de rest van het publicatieproces. Dezelfde dag bestelde ik enthousiast alvast verzenddozen voor boeken en liet ik kaartjes drukken voor begeleidend schrijven. Hoppa, voortgang!

De volgende dag ontving ik een lange brief van de uitgever. Daarin zei hij het tegenovergestelde: als ik bepaalde scènes niet aanpaste, zou hij wel degelijk de publicatie weigeren!

Ik was uiteraard flink gefrustreerd. Dat liet ik hem ook weten. Niet alleen over deze schijnbare plotselinge switch in standpunt, maar ook in de feedback die hij mij inhoudelijk had gegeven. Hij wilde mijn testresultaten met de doelgroep niet accepteren, maar had in de tussentijd wel zelf getest met een alternatieve scène die hij zelf had bedacht. En in plaats van een neutrale test te doen, bleek hij zijn mening over mijn koppigheid tegelijkertijd met die test gedeeld te hebben met de testers, die daardoor natuurlijk gestuurd werden richting de kant van zijn oplossing, en hij had zelfs de betreffende brief die hij aan mij had gestuurd, aan hen voorgelegd voor hun mening. Zonder mijn kant van het verhaal te vertellen, waardoor zij in hun reacties het hadden over mij als o.a. een ‘stubborn diva’. Hoewel hij zijn eigen tekst vriendelijk had verwoord, had hij die reacties letterlijk in de brief naar mij geplakt. Het is een understatement als ik zeg dat ik dat niet zo kon waarderen, natuurlijk… En ook dat heb ik hem verteld.

Ondanks mijn boosheid over die brief, heb ik alsnog de scènes herschreven en een nieuwe versie toegestuurd. Maar ik kreeg dagenlang geen reactie meer. Ook niet na een herinnering, met een verzoek om alles via een Zoommeeting uit te praten.

Pas na de tweede herinnering, met wederom een uitnodiging om met elkaar in gesprek te gaan in plaats van maar te blijven heen-en-weer typen, kreeg ik een zeer korte reactie met een niet geheel geloofwaardige reden voor zijn niet reageren en verder de opmerking “I suppose I must prepare another document.” Dat was alles.

En toen was ik er echt klaar mee. De opmerking was wederom vaag. Mijn interpretatie ervan zou zijn, dat hij mijn alternatieve scènes accepteerde en die in het ontwerp voor het binnenwerk zou gaan opnemen, oftewel dat we wél met elkaar door zouden kunnen. Maar ik realiseerde me ook dat het de zoveelste onduidelijke reactie was, die niet alleen helemaal niet hoefde te betekenen wat ik dacht, maar ook nog eens wederom op geen enkele manier de emoties achter onze conversatie adresseerde. Ik had aangegeven dat ik gefrustreerd en beledigd was, en dat alles was genegeerd. Net zoals mijn herhaalde vragen om een publicatiedatum, of ook maar enige indicatie van een periode wanneer hij tijd voor me zou hebben, in de afgelopen 10 maanden waren genegeerd. Net zoals mijn tot wel 4x herhaalde vraag over op welke manier ik de illustraties moest inscannen, was genegeerd. Net zoals mijn bijna smeekbedes om me te laten weten wat hij uberhaupt van mijn verhaal vond, waren genegeerd.

Want pas op het allerlaatste moment, ten tijde van die lange brief, heeft hij aangegeven dat hij mijn verhaal erg goed vindt, hij het een eer vond om er aan mee te mogen werken, en er plezier aan had gehad: “Apart from the items under dispute, I think your book is truly one of the best of the sequels I have read.”. Dat is natuurlijk een enorm compliment. Maar het kwam pas na 10 maanden ploeteren. Na een maand lang alleen maar te hebben gehoord wat er níét goed was aan het verhaal. Ik was er op een gegeven moment volledig van overtuigd dat hij het een flutverhaal vond, en dat het daarom allemaal niet opschoot! En wat hij van de illustraties vindt, weet ik op dit moment zelfs nog niet. Van één illustratie heeft hij aangegeven dat hij hem niet zo goed vond, van een andere dat hij er blij mee was, maar van de 40 andere…? Ondanks dat ik ook daar meermaals concreet naar heb gevraagd.

Hoewel zo’n compliment over mijn boek en zijn opmerking over hoe graag hij dit zou willen publiceren natuurlijk erg fijn was om (eindelijk) te horen, en dit het proces eigenlijk juist zou hebben moeten verbeteren, merkte ik dat het domweg te laat was. Ik had 10 maanden lang berichten naar een soort zwart gat gestuurd, waar maar af en toe iets uit terugkwam, en dan ook nog eens onduidelijk. Ik had een heel negatief gevoel gekregen, dat helaas niet meer ongedaan te maken was. En ik realiseerde me dat ik nog stééds geen contract had gekregen, ook al had ik daar al 3x om gevraagd.

Ik had daarom niet het idee dat het hierna wel beter zou gaan. Ook al waren we het (denk ik?) eindelijk (min of meer, met tegenzin en enigszins spijt van enkele van mijn concessies) eens over de tekst, de communicatie zou slecht blijven en ik wist nog steeds niet waar ik aan toe was wat betreft afspraken: wat kon ik van hem verwachten en wanneer, en wat verwachtte hij van mij? Hoe lang kreeg hij bijvoorbeeld het recht om mijn boek uit te geven, in welke vormen, wie zou het copyright krijgen, etc. etc. etc. Ik zag weer een hoge berg van onduidelijkheid opdoemen. En ik had er gewoon de puf niet meer voor.

Toen ik contact opnam met de uitgever, was ik bereid diverse concessies te doen aan bijvoorbeeld tekst en opmaak van het boek, en te accepteren dat het grootste deel van de al zeer geringe marge naar hem zou gaan. Ik wilde gewoon een leuk boek uitgeven. Het liefst via een uitgever in plaats van self-publishing, want uitgevers hebben connecties met boekhandels en media, en als self-publisher word je in het wereldje niet serieus genomen. En het allerliefste specifiek bij hem, want hij heeft veel verstand van Alice in Wonderland-verhalen. Maar tijdens het proces bleek dat hij geen connecties met boekhandels heeft, en ik zelf de promotie moest doen. Dat ik veel meer concessies moest doen dan ik had verwacht, op meer gebieden. Ook daarvan was ik nog bereid het te accepteren, maar nu ook nog eens de samenwerking zo slecht verloopt zonder uitzicht op verbetering, zie ik geen meerwaarde meer in de samenwerking. Het had leuk moeten zijn, maar het was zo frustrerend geworden, dat ik er zelfs fysieke klachten van had gekregen. Dus waarom ging ik hier eigenlijk mee door??

Hij had het proeflezen gedaan en mijn verhaal flink verbeterd (dat heeft hij écht goed gedaan), en daar kan en wil ik hem ook gewoon voor betalen. (Dat had ik zelfs willen aanbieden als hij degene was geweest die de stekker eruit had getrokken). Maar de rest van het publicatieproces kan ik echt veel beter via self-publishing doen, want dan heb ik ook nog eens invloed op de lay-out van het boek en kan ik diverse ideeën die waren afgeschoten omdat ze niet bij zijn huisstijl passen, alsnog toepassen. En natuurlijk houd ik er zo ook nog meer aan over (wat wel nodig gaat zijn om uit de kosten te komen.) En dan kan ik alsnog enkele concessies terugdraaien.

Want ja, ik ben zo’n stereotype eigenwijze auteur. Ik accepteer volledig dat ik als non-native speaker hulp nodig heb bij het controleren van mijn spelling en grammatica, en dat ik lang niet alle nuances van de Engelse taal inzie en iemand nodig heb die mij vertelt dat bepaalde dingen niet gaan werken. Maar ik ben ook van mening dat sommige dingen gewoon een creatieve keuze zijn. Wat dat betreft is mijn verhaal ook deels KUNST. Je gaat een schilder toch ook niet verplichten om nog een klodder rood in de bovenhoek toe te voegen, voordat je akkoord gaat om zijn schilderijen tentoon te stellen of te verkopen?? En als je mijn grapjes niet snapt, dan is dat jammer – veel creatieve geesten worden pas na hun dood begrepen en gewaardeerd. Ben ik dan arrogant? Vast, maar dat is dan maar zo. Ik geloof in mijn werk. Af en toe moet je meegaan met anderen en concessies doen (en geloof me, dat heb ik véélvuldig gedaan – ik denk dat ik 97% van zijn feedback heb geaccepteerd!), maar andere keren moet je staan voor wat je hebt gemaakt. En ik heb eindelijk bepaald waar voor mij die grens ligt.

Dus afgelopen dagen ben ik hard bezig geweest met het zelf opmaken van het binnenwerk. Vanochtend heb ik een gesprek gehad met een print-on-demand-bedrijf voor de mogelijkheden, heb ik accounts aangemaakt en een ISBN aangevraagd.

Overigens heeft de uitgever nog in het geheel niet gereageerd op mijn mededeling dat ik het verder zelf ga doen en mijn verzoek om een factuur voor het proeflezen. Ook weer typisch. Wie weet hoe dat gaat aflopen.

Ik baal er echt oprecht van dat het zo is gelopen, al helemaal omdat het een mede-LewisCarrollliefhebber is en het wereldje klein is. We gaan elkaar vast nog vaker tegenkomen. (Ik vind het ook heel lastig om dit blog te schrijven, omdat gemeenschappelijke kennissen dit vast ook lezen. Maar ten eerste moet dit er even uit, en ik wil jullie ook op de hoogte stellen van de stand van zaken – verschillende mensen hebben mij, heel lief, in de afgelopen dagen gevraagd hoe het nou ging.) Ik wil dan ook absoluut niet beweren dat hij een slecht persoon is! Hij is heel goed in wat hij doet. Maar in de communicatie miste ik structureel het besef dat hij met een mens communiceerde, die gevoelens en behoeftes heeft. En ik ben natuurlijk ook niet de makkelijkste, dat weet ik heus wel – het is ook voor een deel aan mij te wijten dat het is geknald. Hij heeft bij mij gewoon precies op de verkeerde knoppen gedrukt. Wij zijn gewoon niet geschikt om met elkaar samen te werken vrees ik (waarschijnlijk lijken we te veel op elkaar…). Echt zonde.

Maar ja. Ik had het vooraf natuurlijk al moeten weten. Ook dit is gewoon weer iets in de categorie zelluf doen!!