Mijn mammie had me een behoorlijke tijd geleden, volgens mij toen ik net begon met mijn coupeuse-opleiding, een plaatje gegeven van een rok die ze mooi vond. Ze had het plaatje ergens op internet gevonden, maar wist niet of en zo ja waar die te koop was. Of ik die niet voor haar kon maken? Vast wel, alleen was dit niet echt het type rok dat ik leerde tekenen op mijn opleiding. Zo te zien was dit vooral een drapeer-uitdaging, oftewel: hang stof aan een paspop en speld de boel vast totdat het gewenste model is bereikt. Dus zei ik dat ik de rok zeker wel een keer voor haar wilde maken, maar dat rokken die ik voor mijn opleiding kon gebruiken, voor gingen.

En toen werd het druk met naaien en kwam ik er steeds maar niet aan toe.

Afgelopen dinsdag was mammie jarig. Die rok zou natuurlijk een prima verjaardagscadeau zijn, had ik bedacht. Maar dan moest ‘ie wel op tijd af zijn, anders zou er weer een jaar overheen gaan voordat ik hem kon geven. (Zo onhandig dat ma’s verjaardag zo dicht op moederdag valt! En met kerst trekken we lootjes.)

Zucht. Dat kwam natuurlijk voor geen meter uit. Ik had het loeidruk op mijn werk vanwege een groot project met mega-deadline. Ik was al gestresst vanwege alle praktijkopdrachten ter voorbereiding van mijn coupeuse-examen. De festivalperiode was begonnen, dus ik was weer hele weekenden weg vanwege optredens met De Soete Inval. En daarnaast had ik nog een aantal privé-projectjes die tijd kostten. Maar ja, het was wel voor mijn mammie. En familie is belangrijk. En ik had nu eenmaal gezegd dat ik dit voor haar ging doen. En als ik eenmaal iets in mijn hoofd heb, dan moet en zal ik dat doen natuurlijk…

Dus probeerde ik tussen alle activiteiten door toch ma’s maten op te meten (meermaals, ik moet nog veel leren… :-X ), te bedenken hoe die rok precies in elkaar zou zitten, en stof te kopen.

Ik had de perfecte stof nog in mijn kast liggen, maar omdat ik vermoedde dat dit een cirkelrok was, had ik daar niet genoeg (4 meter!) voor in huis  en moest ik toch iets nieuws kopen. Leer had ik wel nog: ooit kreeg ik van mijn doedelzakbouwer wat reststukken, die hier prima voor geschikt waren. Ook vond ik in mijn ‘je weet nooit waar dit handig voor is’-doos twee karabijnhaakjes in de juiste kleur. Ma leverde zelf wat van een handtas afgeknipte stukken leer aan – die bleken te kort en niet de juiste bruintint te hebben om in de rok te verwerken, maar ik kon er wel de metalen stukjes vanaf slopen en recyclen.

Ik vermoed dat in de originele rok, de leren bandjes tussen de benen door lopen. Dat lijkt me super oncomfortabel, dus deed ik het anders. Ik heb twee losse bandjes gemaakt, die ik beide met hun achterkanten aan de binnenkant van de band vaststikte. Dat betekende wel dat het leer niet te stug mocht zijn, want dan zou de band onderaan niet scherp genoeg omhoog knikken, maar in een grote ronding gaan staan, wat vast niet mooi uit zou zien. Ik koos er daarom voor om niet een brede leren band te knippen, die dubbel te vouwen en door te stikken, maar om de achterkant van een smaller leren bandje van stof te voorzien.

Het tegen het leer aanstikken van de stof (dezelfde die ik voor de tailleband gebruikte, voor de eenheid), die omklappen en aan de andere kant weer doorstikken, was een behoorlijk gepriegel. Het naaien is gelukkig veel beter gelukt dan ik vreesde, maar het resultaat is in zijn geheel minder mooi geworden dan ik had gehoopt: het ziet er toch minder fancy uit omdat de band tijdens het dragen gaat draaien, waardoor je zowel de voor- als achterkant ziet.

Het was een beetje gokken waar ik de stof moest samenstikken om ongeveer de rok van het oorspronkelijke plaatje te kunnen krijgen. Bijkomende factoren waren natuurlijk dat mijn stof vast niet dezelfde was (bij nader inzien had ik misschien een iets stugger, meer opfrotbaar stofje moeten kiezen, want deze dunne katoen viel wel erg netjes recht naar beneden) en dat de rok op het plaatje vast en zeker heel erg netjes gestyleerd is om de productfoto te nemen – in praktijk hangt hij waarschijnlijk ook wat minder optimaal, zeker als je hem draagt en er dus in gaat bewegen!

Dit is het eindresultaat:

Op de pop hangt de rok ook totaal niet mooi. Ten eerste omdat mijn pop niet dezelfde maten heeft als mijn moeder (misschien toch maar eens zo’n verstelbare paspop aanschaffen) en ik hem daarom met spelden vast heb moeten prikken, maar waarschijnlijk ook omdat er geen benen onder zitten die de boel wat meer uit laten staan.

Gelukkig bleek hij mijn mammie wel te staan zoals bedoeld toen ze hem aantrok en bleek ze er zéér blij mee te zijn. Ze vond het ook erg grappig dat zij vroeger kleding voor mijn zusje en mij naaide, en inmiddels de rollen om zijn gedraaid.

Ik was heel bang dat ik de rok te wijd en te kort had gemaakt, maar dat bleek heel erg mee te vallen. Ma vond de lengte perfect, en hoewel hij een tikje aan de wijde kant is bij de taille, is hij wel draagbaar. En zo niet, dan kan ik hem altijd nog wat voor haar innemen.

Vraag van ma: “En de leren riempjes kunnen eraf, zodat ik de rok kan wassen neem ik aan?”
Euh… oh ja, wasbaarheid is ook een factor waar je over moet nadenken. :-X  Ik moet toch nog een hoop leren.