Het nuttige & het aangename

Weer een koorrepetitie achter de rug!

Inmiddels zijn we zo ver dat we niet alleen maar de moeilijke stukjes uitlichten tijdens de workshops met je eigen stemgroep, maar dat we aan het eind van de dag ook álle liedjes achter elkaar gezamenlijk zingen. Da’s best een ding, want als je ook nog andere stempartijen om je heen hoort, is er natuurlijk veel meer afleiding van je eigen partij – al geeft het soms ook juist weer steun, als je bijvoorbeeld nu wél snapt hoe jouw eigen partij in het geheel past omdat er een soort van opbouw in zit.

Inmiddels mogen we ook écht niet meer de bladmuziek erbij pakken, behalve om aantekeningen te maken. Ik heb heel hard geoefend de afgelopen weken – meerdere dagen per week soms wel twee uur per dag. Ik ben nu op het punt dat ik alles op hoofdlijnen goed ken en alleen nog soms een paar afwijkende variaties vergeet. Bij de gezamenlijke repetitie kon ik goed horen dat er veel verschil zat tussen de koorleden wat betreft partijbeheersing: sommigen konden prima meekomen, anderen gingen continu de fout in (lastig, als die direct naast je staan…). Er waren ook momenten dat ik in mijn eentje stond te zingen terwijl de rest van mijn stemgroep stil was – dan voelt het alsof je iets fout doet, terwijl ik op die momenten toch écht zeker wist dat we daar iets moesten zingen (bijvoorbeeld een noot nog een maat langer aanhouden), zelfs al gaf de dirigent niets aan. Da’s natuurlijk het nadeel van op de dirigent vertrouwen: die man kan niet álles van vier verschillende stemmen aangeven, dus ik vertrouw liever op mezelf.  ;)

Aangezien ik tot nu toe iedere repetitie wel van één of twee mensen iets te horen heb gekregen in de trant van: “Oh, jij hebt dit duidelijk vaker gedaan” of “Dat klinkt goed bij jou”, vrees ik dat ik zo iemand ben geworden waar de rest van de groep naar luistert om steun aan te hebben. Niet geheel wenselijk wat mij betreft, want bij mij zitten de partijen dus ook nog maar nét erin en zoals gezegd doe ik het ook nog niet foutloos – en ik zou het ook fijn vinden om wat steun van anderen te krijgen! En ik vind sommige stukken ook heel lastig om mooi te zingen, of ze zitten net op het breekpunt van mijn stem als ze de hoogte in gaan. Morgen heb ik weer zangles en ik ben van plan om dan een paar nummers aan mijn zangjuf voor te leggen, zodat ze me hopelijk wat verder kan helpen. Want tijdens de workshops is er geen tijd voor individuele coaching.

We krijgen wel groepsgewijze aanwijzingen en die zijn soms hilarisch… We mogen van de coaches niet te veel babbelen tussendoor omdat dat ophoudt, maar opmerkingen zoals “Doe alsof je je strottenhoofd opkotst, vanuit de krochten van je keel” kun je toch niet met een strak gezicht aanhoren? XD

“Het moet allemaal oraal” klinkt hoe dan ook schunnig. En als ik hoor: “Gebruik de dixie” dan denk ik dat ik naar zo’n smerig toilethokje moet – wat heeft dat met zingen te maken? Maar dan blijken ze “Gebruik de dictie” te hebben gezegd. Ohhh…  :lol:

Op de instructie “Beeld je in dat je superman of superwoman bent” volgde uiteraard gelijk de correctie “Supermens!”, want oh ja, LHBTIQ+-community… Maar als de coach aan degenen die geen bladmuziek kunnen lezen uitlegt dat een crescendo “zo’n eendebek” is, komt er toch echt commentaar van de vrouwelijke koorleden, die het symbooltje toch liever met een andere term associeren…  8O

Naast de zangtechnische workshops is ditmaal ook de kleding die we tijdens het optreden willen gaan dragen beoordeeld. De dresscode is ‘jeans/blauw’. Oftewel: iets in het blauw en/of van jeansstof. Nou, ik heb beelden gezien van het Vlaamse koor dat dit een paar jaar geleden ook al eens heeft gedaan en… het ziet er niet uit. Jeans op een podium vind ik echt onwijs sjofel ogen en er is dan ook no-way dat ik in een spijkerbroek een podium op ga! Gelukkig is mijn nette blauwe jurkje onder voorbehoud goedgekeurd (er zit wat bling op, maar het mag niet te veel gaan schitteren in de lampen), dus kan ik in ieder geval zelf iets aan waar ik me prettig bij voel.

Volgende week is er nog een repetitie en de week erna is het optreden al, dus ook de komende twee weken ga ik weer hard oefenen om de liedjes op routine in mijn hoofd te krijgen, zodat ik kan gaan focussen op de manier waarop het gebracht moet worden. Want het is natuurlijk de bedoeling dat je niet als een zoutzak op het podium staat, maar de boodschap achter de tekst over probeert te brengen. Maar dat gaat lastig als je nog niet helemaal zeker bent van de timing van je inzetten en of je nou een ‘oeh’, ‘aah’ of ‘ooh’ moet zingen; je kunt je maar op één ding tegelijk focussen en als we eenmaal op dat podium staan zal er al genoeg andere afleiding zijn. (We zijn er al voor gewaarschuwd dat het geluid via onze monitors niet optimaal zal zijn en anders zal klinken dan we gewend zijn, aangezien de geluidstechnici niet te veel andere klanken willen oppikken via de microfoons die op ons gericht staan.)

Ik heb heel veel zin in het optreden en de repetities vind ik ook leuk, maar ik zal er niet rouwig om zijn als ik niet meer zo veel tijd in het huiswerk hoef te stoppen…

En omdat je na hard werken ook goed moet ontspannen, sprak ik na de repetitie met Kitty af om in Driebergen wat te gaan eten, voordat ik weer verder treinde naar Nijmegen. Lekker efficient gepland én gezellig! ^_^

Gerelateerde posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.