Gisteren was een heerlijk vermoeiende dag!  

In de middag moest ik in de Stadsschouwburg van Utrecht zijn voor een reünie van het K’s Choice koor. Ik besloot dat ik dat mooi kon combineren met een ochtendje struinen op de Lapjesmarkt die daar vlakbij in de buurt zit, want ik moest nog wol en linnen hebben voor een 17e-eeuws kostuum.

Ik slaagde wonderwel en met een grote rugzak en shopper vol stof constateerde ik dat ik nog wat tijd over had voordat het lunchtijd was. Ik toog richting het centrum, liep geheel per ongeluk tegen een hoedjeswinkel aan en kwam naar buiten met twee nieuwe hoeden. (Mijn conclusie: er is niet zoiets als te veel hoedjes hebben. Maar misschien wel zoiets als te veel geld uitgeven aan hoedjes.   )

Na een heerlijke lunch bij Graaf Floris (helaas de kat niet gespot) was het tijd om naar de Stadsschouwburg te gaan. Ik was wel benieuwd hoeveel mensen zouden komen opdagen, want tsja, je moest maar net toevallig op deze dag kunnen – die was niet ver van tevoren gecommuniceerd zoals de repetitiedata. Wauw: de opkomst was maar liefst zo’n 80% – blijkbaar veel meer dan bij de eerdere koren die de organisatie had gecoacht! En wat was het een warm welkom, want iedereen was superenthousiast om elkaar weer te zien en er werd uitvoering geknuffeld.

Het project heette “K’s Choice – the community edition”, en als er iets geslaagd is, is het wel het creëren van die community! Ik mag mezelf gelukkig prijzen dat ik vaker dit soort community-gevoel ervaar bij balfolk en bij LARP, dus ik kan me wel voorstellen hoe het moet zijn voor mensen die dat nog niet eerder hebben mogen ervaren en dan nu ineens met allemaal gelijkgestemde mensen samenkomen en eindelijk helemaal mogen zijn zoals ze zijn. (Één van de regels die bij de eerste repetitie was gesteld, was: vraag niets over het gender en de struggles van anderen, als ze jou iets willen vertellen dan doen ze dat wel uit zichzelf. Zodat de gebruikelijke awkward vragen werden voorkomen.) Na afloop van het concert is er een Whatsapp-groep opgericht, oorspronkelijk bedoeld om foto’s en filmpjes van het concert te delen, maar die is nog steeds superactief. Er worden ervaringen uitgewisseld, tips gegeven voor interessante documentaires en concerten, maar ook gewoon leuke plaatjes gedeeld en vragen over de opvang van huisdieren gesteld!

De middag begon met het uitwisselen van ervaringen. Het was duidelijk dat het voor veel mensen veel had betekend en dat ze vonden dat ze echt waren gegroeid in die 6 weken tijd, zowel op zangtechnisch als persoonlijk vlak.

Het tweede programmapunt was het kijken van de documentaire die is gemaakt over het project. Die komt komende week online en zal ik dan zeker ook met jullie delen! [edit: hij staat online!] Ik had eigenlijk niet verwacht dat die mij, koele kikker, iets zou doen, maar toen ik het fragmentje zag van het concert zelf, waarin tijdens het eerste liedje het doek omhoog ging, hield ook ik het niet helemaal droog.
(Er is de hele dag door flink gesnotterd door iedereen. Iemand had een complete tissue-doos meegenomen en die werd, tot grote hilariteit, veelvuldig door de zaal heen rondgegeven.)

We kregen ook allerlei details te horen over hoe het voor de crew was geweest. Zoals hoe het was toen ze één week voor het concert te horen kregen dat een van de nummers in een verkeerde toonhoogte was ingestudeerd en dat ‘nog even’ veranderd moest worden. Of wat er nou precies mis ging met de ‘sneeuw’, waardoor de volledige bak in één keer over de voorste koorleden (waaronder ik), de dirigent en K’s Choice werd gedumpt.   Ook kregen we behoorlijk wat veren in onze reet van de coaches, die aangaven dat ze altijd de lat enorm hoog hadden gelegd bij deze koren, maar dat wij de eerste waren die het nagestreefde niveau daadwerkelijk hadden bereikt. Aww… <3

Daarna mochten we het complete concert op video terugkijken! Dat was wel gaaf om te zien. Ik had wel al wat fragmenten gezien van mensen die vanuit de zaal hadden gefilmd, maar dit was een opname met goede camera’s en microfoons, door professionals in elkaar gezet. We zagen onszelf daardoor ook regelmatig in close-up langskomen. Wat een energie spatte daar vanaf zeg! Commentaar van een van mijn mede-koorleden: “Er is vanalles gezegd over hoe dit koor voor ons was, maar alles wat niet gezegd is, zie je hier.” En dat vat het wat mij betreft heel mooi samen!
(Helaas mag ik deze videoregistratie niet met jullie delen vanwege copyrights. Blijkbaar is het al heel wat dat ze toestemming hebben gekregen om wat fragmenten van het optreden in de documentaire te verwerken.)

Het was de bedoeling om na het kijken van de concertregistratie gewoon nog wat te borrelen en bij te kletsen, maar uiteraard zat iedereen erom te springen om nog even te zingen! We hebben dus drie liedjes van het concert nog even op het grote scherm laten langskomen en zijn uit volle borst mee gaan zingen. Wat was dat heerlijk! Dat moest er blijkbaar echt even uit bij ons allemaal. ^_^

Naderhand zijn diverse koorleden nog ergens in een cafeetje gaan naborrelen en eten, en zelfs nog een paar gaan stappen, getuige de wazige foto’s en berichtjes in de Whatsapp-groep.   Maar dat heb ik overgeslagen, want ik had met Judith afgesproken om bij haar te gaan eten en weer eens bij te kletsen. Ook supergezellig! Al waren we beide moe en hebben we het niet zo laat gemaakt als die paar koorleden.

De algehele conclusie is in ieder geval dat er binnenkort een reünie moet komen van de reünie, om na te praten over gistermiddag en de foto’s en filmpjes te bekijken. Waarna er vast een reünie van de reünie van de reünie moet komen.