Ik heb gisteren mijn lieve Sammy in moeten laten slapen. :’-( :’-( :’-(

Begin deze week viel het me op dat er veel brokjes in zijn voerautomaat bleven liggen. Ik maakte me niet direct zorgen; hij had wel vaker periodes waarin hij wat minder at, en op andere momenten at hij eens wat meer. Maar toen bleef ook twee dagen achter elkaar de helft van zijn natvoer over. Toen hij het helemaal liet staan, belde ik de dierenarts. Die constateerde dat hij verder was afgevallen. Tijdens eerdere check-ups bleek al dat hij in gewicht achteruit was gegaan en tijdens de laatste controle, die zo’n twee maanden geleden had plaatsgevonden, woog hij nog maar 5 kilo (dat klinkt veel, maar toen we ‘m uit het asiel haalden was hij 7 kilo, wat we hebben weten terug te brengen naar 6). Donderdag zat hij op slechts 4,5 kilo!

De dierenarts nam bloed af en gaf Sammy een spuit die zijn eetlust zou moeten opwekken (wat een eerdere keer, toen hij ook was gestopt met eten, per direct had geholpen). Ze belde me aan het eind van de dag terug met de uitslag van het bloedonderzoek: het was niet goed. Eerdere bloedonderzoeken tijdens controles waren altijd goed geweest, maar nu ineens waren zijn waardes 10x hoger dan ze mochten zijn.
De arts legde uit dat er twee dingen aan de hand konden zijn: acuut nierfalen of chronisch nierfalen. Bij acuut nierfalen was er mogelijk iets aan te doen: Sammy kon 3 dagen lang worden opgenomen in een kliniek om in een hokje aan een infuus te liggen, zodat zijn bloed volledig doorgespoeld zou worden. Geen fijne optie voor hem, maar het zou kunnen helpen. Al zou het ook kunnen zijn dat het niet voldoende hielp, en/of dat zijn nieren al te veel beschadigd zouden zijn, waardoor hij er een chronisch probleem aan zou kunnen overhouden. En als het chronisch was, was er eigenlijk niets meer aan te doen. Mocht hij nog gaan eten dan zou hij op een nierdieet kunnen, en het wellicht nog een half jaar tot een jaartje uit kunnen houden, maar als hij niet bleef eten was het eigenlijk einde oefening.

Dus toen stond ik voor de moeilijke keuze wat er moest gebeuren.

Mijn eerste gevoel was natuurlijk: die nierdialyse! Want als iets kon helpen hem beter te maken, moest ik dat proberen natuurlijk.
Ik haalde sowieso allerlei soorten voedsel uit de kast om Sammy weer aan het eten te krijgen. Maar zijn gewone voer wilde hij nog steeds niet, zijn snacks probeerde hij te eten maar spuugde hij weer uit, het krachtvoer voor zieke dieren waar ik nog een blikje van had liggen, bliefde hij ook niet. Alleen kipfilet voor op de boterham ging naar binnen. Daar kocht ik dus gelijk 2 flinke pakken van bij de supermarkt, waarvan ik die avond een half pak beetje bij beetje bij hem naar binnen kreeg.
Hij had de vorige twee nachten al bij me in bed mogen liggen, en ook deze nacht liet ik hem uiteraard weer bij me slapen. Bleef hij de vorige twee nachten nog rustig tegen me aan of bij mijn voeten liggen, deze nacht ging hij er continu uit om te drinken bij het bakje water dat ik naast het bed had gezet. Het bakje met kipfilet ernaast negeerde hij.

De volgende ochtend kreeg ik ook de kipfilet er niet meer in. Alleen het zakje vloeibare snackvoer, dat ik ook gelijk bij de supermarkt had gehaald, wilde hij oplikken. Later op de dag wilde hij ook dat niet meer.

Inmiddels was ik me gaan realiseren dat het onwaarschijnlijk was dat een nierdialyse zou helpen. Ik had ‘s nachts liggen googlen om me erover in te lezen en te zien hoe een kat er dan bij zou liggen. Er waren positieve verhalen, maar ook een hoop situaties waarin het niet (genoeg) had geholpen. En gezien de huidige status van mijn katje wilde ik hem eigenlijk geen 3 dagen alleen laten in een kooitje in een vreemde omgeving. Bovendien geloofde ik eerlijk gezegd ook niet dat het een acuut nierprobleem was. Gezien het geleidelijke afvallen en het feit dat hij steeds meer was gaan drinken (waar ik vorig jaar ook al eens voor bij de dierenarts was geweest, maar toen hadden ze gezegd dat het niet abnormaal was hoeveel hij dronk, en uit testen kwam ook niets raars), denk ik dat dit toch al langer speelde. Het schijnt dat je pas symptomen bij je kat kunt zien als zijn nieren het nog maar voor 25% doen!

En dus was er maar één conclusie: er was niets meer aan te doen.

Sinds de avond ervoor was het ook veel duidelijker aan Sammy te merken dat hij zich niet goed voelde. Hij was veel minder energiek en wilde alleen op bed liggen, waar hij alleen vanaf kwam om te drinken.

Rationeel gezien wist ik dat ik hem het beste nu kon laten inslapen, want het zou de komende dagen alleen maar (snel) verder achteruit gaan – als zijn nieren het niet meer deden, was hij zichzelf van binnen aan het vergiftigen. En als hij niet meer at, ging ook zijn lever eraan. Laten inslapen was ook het advies van de dierenarts geweest, die niet heel enthousiast was geweest toen ze de optie van een nierspoeling voorstelde.
Maar emotioneel was ik er nog helemaal niet klaar voor. Zeker aangezien Sammy er niet doodziek uitzag. Eigenlijk wilde ik het nog een paar dagen aanzien, totdat ik met 100% zekerheid zou kunnen zeggen dat hij er echt niet meer bovenop ging komen.
Maar ik besefte ook dat dat egoïstisch en wishful thinking was. En gezien het de vrijdag voor het Paasweekend was, gaf dat ook praktische problemen: in het weekend en met feestdagen zijn dierenartsen slecht beschikbaar en ik wilde niet dat Sammy dagenlang moest lijden totdat hij op dinsdag eindelijk ergens terecht kon, alleen maar omdat ik het probleem tijdelijk had proberen te ontkennen. Met daarbij Zulay, onze vorige kat, in herinnering houdend – bij haar hadden we eigenlijk te lang gewacht met haar te laten inslapen en daar had ik spijt van, want het was aan het eind zo’n sneu hoopje ellende… ook toen hebben we in het weekend iemand moeten opsnorren om haar uit haar lijden te verlossen.

En dus belde ik diverse dierenartsen af met de vraag of er iemand thuis langs kon komen om Sammy in te laten slapen. Want Zulay had destijds heel veel stress gehad toen ze in zo’n zieke status naar de dierenarts moest en dat wilde ik Sammy zo veel mogelijk besparen. Maar helaas – vanwege Goede Vrijdag was het bij alle artsen loeidruk en niemand kon thuis langskomen. Dus maakte ik toch maar een afspraak bij mijn eigen dierenarts, die aan het eind van de dag nog één gaatje over had.

Mark en ik hadden Sammy destijds samen in in huis gehaald en Sammy heeft zo’n drie jaar bij ons in huis gewoond totdat we gingen scheiden, dus het was toch ook nog steeds een beetje zijn kat. Ik had Mark gisterochtend daarom ingelicht over de situatie en gevraagd wat hij wilde. Hij was het eens met mijn keuze en wilde er ook wel bij zijn als Sammy zou inslapen. We hadden hem immers samen uit het asiel gehaald, dan was het ook mooi om hem samen te begeleiden naar het eind van zijn leventje. Dat vond ik echt een heel mooi en fijn idee, dus ik was heel dankbaar voor zijn aanwezigheid. En ik heb er natuurlijk zelf ook steun aan gehad. <3

Gelukkig was Sammy slechts een beetje gestresst door de rit naar de dierenarts en de behandelkamer. Ik had geleerd van de vorige keer met Zulay en besloot hem op mijn arm te houden toen de dierenarts hem de injectie met de narcose gaf. Zulay was destijds in no-time weg geweest na die eerste injectie, maar mijn pittige Sammy uiteraard niet. Na even in mijn armen te hebben gelegen, terwijl Mark hem wat lekkers voerde, wilde hij er weer af en zette ik hem in zijn kartonnen doos die ik van thuis had meegenomen. Toen ging het ineens hard en ging hij snel liggen. Toen hij rustig in slaap was gevallen, opgerold in zijn vertrouwde doos, kreeg hij de laatste injectie die zijn hartje deed stoppen. We hebben hem de hele tijd geaaid en vastgehouden, dat was fijn. Maar wel ontzettend verdrietig.

Het voelt ook ontzettend tegenstrijdig.

Rationele Lenny: Het was de beste keuze voor Sammy. Eigenlijk was er niet eens een andere keuze, tenzij ik Sammy heel veel extra stress had aangedaan met weinig kans op resultaat. Ik heb mijn hele leven voor hem gezorgd en ben mijn hele leven voor hem verantwoordelijk geweest, dus ik ben het nu ook verplicht om deze keuze voor hem te maken.

Emotionele Lenny: Ik was er nog helemaal niet klaar voor om afscheid te nemen! Arme Sammy, hij had nog dagen en misschien langer kunnen genieten van het leven! En wat nou als ik de verkeerde beslissing heb genomen en hij toch met een nierspoeling beter had kunnen worden?? Wie ben ik uberhaupt om deze keuze voor hem te maken???

Getraumatiseerde Lenny: IK HEB MIJN KAT LATEN VERMOORDEN!!! HOE KON IK?!?!

Het is echt makkelijker om te beslissen je kat in te laten slapen om zijn lijden te stoppen, dan om te voorkomen dat hij gaat lijden. Want in het eerste geval zie je waarom het nodig is, in het tweede geval blijf je twijfels hebben.

Ik heb het er nu dus behoorlijk moeilijk mee. Ik heb gisteren heel veel en heel hard gehuild. Mijn arme, lieve katje… Ik hield zo veel van hem! Hij is 17,5 jaar oud geworden, waarvan hij zo’n 10 jaar bij mij heeft gewoond. Hij was al die jaren mijn huisgenootje en mijn maatje en ik heb veel met hem meegemaakt en met periodes instensief voor hem gezorgd. De laatste tijd denk ik veel over de definitie van ‘houden van’ en om heel eerlijk te zijn, kan ik bij mensen niet zeggen of ik van ze houd of alleen maar veel om ze geef, of dat ik iets voor hen doe omdat dat nou eenmaal het juiste is en ik goed ben opgevoed. Sammy was de enige waarover ik geen enkele twijfel had: alleen al het idee dat er iets met hem zou kunnen gebeuren, deed mijn hart en mijn maag in elkaar krimpen. En al die opofferingen die ik voor hem heb gemaakt, zoals het compleet op de kop zetten van een kamer omdat hij niet mocht springen, en alle kosten voor dierenartsbezoeken, operaties en structurele medicatie, had ik volledig met liefde voor hem over. Een huisdier is wat dat betreft eigenlijk gewoon je kindje.

De komende dagen zal ik dus nog wel meer huilen. En ervaren hoe leeg en stil het huis is zonder hem en zijn gesnurk, dat je door het plafond kon horen. Ik merk nu al hoeveel rekening ik altijd met zijn aanwezigheid hield: bij het gaan lopen altijd uitkijken of hij niet achter me stond om te voorkomen dat ik op hem ging staan, voordat ik ging eten (koken) even naar hem toegaan om hem te laten weten dat hij ook naar beneden kon komen, hem even een kusje geven voor het weggaan, bij het opstaan en thuiskomen altijd checken waar hij is, bij het neerzetten van iets altijd checken of Sammy het niet kon gaan opeten of omgooien, de deuren in huis voor hem open laten, etc. etc.

Er zijn natuurlijk ook dingen die ik niet ga missen. Zoals het harde nachtelijke miauwen, het op een heel negatieve en volhardende manier aandacht vragen als ik druk met iets bezig was, of het immer over de vloer verspreide kattengrit. Maar ook die dingen tolereerde ik met liefde van hem, want zijn aanwezigheid had zoveel meerwaarde!

Ik wilde in deze post de leukste foto’s van Sammy plaatsen, maar bij het doornemen ervan bleek dat het er veel te veel zijn. Ik kan alleen al een hele fotoserie maken van hem in kartonnen dozen, of van hem in relaxte posities op de bank of op de vensterbank. Het was dan ook zó’n ontzettend leuke kat met een enorm uniek karakter! Lief, aanhankelijk, lomp, sociaal, stronteigenwijs, communicatief, niet bijster intelligent, schattig, liefdevol en eigenzinnig.

Hij kon zo heerlijk tegen me aan of op schoot kruipen. Hij was niet bang voor bezoek en kwam altijd even knuffelen bij iedereen. Bij de buren liep hij zomaar naar binnen – de buurvrouw trof hem al eens op zolder aan terwijl ze daar aan het strijken was. Toen ik mijn seniore buurman ging helpen met zijn telefoon, wandelde Sammy mee naar binnen (dat mocht, hij was er eens eerder binnen geweest vertelde de buurman), settlede hij zich op een stoel, en wandelde hij rustig weer met mij mee naar buiten toen ik klaar was. Hij heeft ook al eens een paar straten meegelopen toen ik ging collecteren voor de Dierenbescherming, tot grote hilariteit van de mensen die open deden.

In de loop van zijn leventje is hij natuurlijk ook veranderd. Vroeger was hij veel speelser, veel meer gefocust op (het jatten van) eten dan vroeger en was hij ook minder beperkt in zijn beweging, waardoor hij vaak op en in dingen klauterde. Dus accepteer ik maar dat ik in één blogpost niet kan beschrijven hoe en wat hij was, en dat ik alleen maar kan zeggen dat ik heel veel van hem hield en hem heel erg zal missen. :’-(