Ieder jaar rond 4 juli (de dag waarop de eerste versie van “Alice’s Adventures in Wonderland” door Lewis Carroll werd verteld aan de echte Alice en haar zusjes) wordt in Oxford (de plaats waar zij woonden) “Alice’s Day” gevierd. Er zijn dan verschillende activiteiten in de stad rondom het thema ‘Alice in Wonderland’: van kinderspelletjes tot museumexposities, van optochten tot theepartijtjes en van wandelingen tot lezingen. Die lezingen worden georganiseerd door het Britse Lewis Carroll Genootschap en die vroegen mij of ik dit jaar wellicht een van de lezingen wilde komen geven? Het thema van dit jaar was ‘Curious creatures & fabulous monsters’ en aangezien daar ook een hoop van in mijn eigen boek zitten, kon ik over Alice’s Adventures under Water vertellen. Dus jazeker wilde ik dat! Ik wilde al langer een keertje die dag meebeleven, maar ja, Oxford is niet om de hoek. Dit was een goede reden om eindelijk eens te gaan!

Afgelopen vrijdagochtend sprong ik in de internationale trein (nou ja, in een bus, een Nederlandse trein, een internationale trein, nog een internationale trein, de underground, en nog een trein – inclusief extra wachttijd wegens douane en veiligheidscontroles; stomme brexit…), om aan het eind van de middag in Oxford te arriveren. Daar werd ik opgevangen door Mark Davies, mijn contactpersoon, die ongelooflijk zijn best heeft gedaan om dingen voor me te regelen en het me naar mijn zin te maken! Niet alleen kon ik goedkoop overnachten in een van de guest rooms in het appartementencomplex waar hij woont, voorafgaand aan mijn bezoek was hij ook met mijn boek bij diverse lokale (museum)winkels langsgegaan om hen ervan te overtuigen mijn boek in hun assortiment op te nemen. Met succes: zowel Alice’s Shop als het Story Museum als het Oxford University Museum of Natural History hebben 5 tot wel 10 exemplaren van me afgenomen! Tijdens mijn bezoek heb ik zelf ook nog enkele andere museumwinkels met Alice-merchandise bezocht om persoonlijk mijn boek aan hen te laten zien – hopelijk gaat dat ook nog wat opleveren.

Naast die bestellingen had ik 20 exemplaren van mijn boek rechtstreeks vanuit de drukker bij Mark laten bezorgen, omdat er misschien wat winkels extra voorraad wilden hebben, en omdat bezoekers na afloop van mijn praatje wellicht een exemplaar wilden kopen. Dat scheelde mij een hoop gesleep en het risico op bij de douane belasting moeten betalen over de import van mijn eigen boeken. Nou, had ik ze toch maar vanuit Nederland meegenomen, want onderweg in beide internationale treinen had ik er al gelijk twee kunnen verkopen! Een Nederlands groepje dames (moeder van in de 80 en twee dochters van in de 60) waar ik in de eerste trein bij aanschoof was gelijk geïnteresseerd toen ik uitlegde waar ik naartoe reisde en waarom, en zocht het boek ter plekke op de Bruna-website op. In de tweede trein zat ik bij een Brits echtpaar met een zoon van rond de 18, en de moeder legde mijn boek al tijdens de reis in haar Amazon winkelwagentje…  

Vrijdagavond at ik met Mark in een pub en liet hij mij een stukje van de Thames zien waar hij vroeger op een boot had gewoond. Op zaterdagochtend was het dan zo ver: Alice’s Day! ‘s Ochtends was er eerst een praatje van iemand van het hiervoor al genoemde Museum of Natural History over de dodo, daarna mocht ik over mijn boek, de personages erin en de referenties erachter vertellen, en het afsluitende praatje over de Jabberwock werd verzorgd door de voorzitter van de Lewis Carroll Society.

Ik denk dat er ongeveer 40 personen aanwezig waren in de zaal van de Bodleian Library en ik kreeg heel veel enthousiaste reacties tijdens en na mijn praatje, dus het was blijkbaar een succes! Ook getuige het feit dat ik na afloop maar liefst 14 (gesigneerde) exemplaren van mijn boek verkocht… wow! Ik had maar 15 van de 20 stuks meegesleept en de rest op mijn kamer laten liggen, want dat had ik niet verwacht!

Het 15e exemplaar raakte ik ook dezelfde dag nog kwijt tijdens de get together van de Lewis Carroll Society in een pub. En ook daar had ik meer boeken aan geïnteresseerden kunnen verkopen, mits ik er meer bij me had gehad…

Ik had gehoopt tijdens die ontmoetingsbijeenkomst nog wat andere (bestuurs)leden van het Genootschap te kunnen ontmoeten, maar helaas was daar bijna niemand van komen opdagen. Wel een hoop potentiële leden en dus mede-Alice/Carroll-fanaten, wat ook erg leuk was, zeker aangezien het een zeer internationaal gezelschap was met niet alleen Britten en mij als Nederlander, maar ook mensen uit Spanje, Italië, Rusland, China en Amerika!
En het is ook altijd leuk om mensen naar mijn website te verwijzen, om vervolgens te horen: “Oh, is dat jouw site? Daar ben ik al heel vaak op geweest!”

Tussen de lezingen en de ontmoetingsbijeenkomst in heb ik geprobeerd zelf nog wat van Alice’s Day te genieten, maar eigenlijk was de dag te kort en was het véél te druk – ik ben 2x eerder in Oxford geweest, maar werd toen zeker niet zo onder de voet gelopen door alle toeristen, waaronder touringcar-ladingen vol Aziaten!   De kinderactiviteiten waren natuurlijk niets voor mij, maar uiteraard ben ik wel diverse andere locaties afgelopen en heb ik bovendien gespiekt of en hoe mijn boek in de diverse winkeltjes lag – zo leuk om te zien!  ^_^

Mocht je het je afvragen: nee, ik heb niet zelf de winkels leeggekocht. Ik heb genoeg Alice-spulletjes en ben geen verzamelaar. 
Sowieso was het een gedoe met geld, want ze betalen daar natuurlijk niet met euros. Ik had op zolder nog wat ponden liggen van mijn vorige bezoek, maar eenmaal daar werd me verteld dat het briefgeld en de één pond-munten al lang niet meer geldig waren    Ach, ik bleek toch alleen maar kleingeld nodig te hebben om te kunnen wisselen als mensen mijn boek met cash kochten, want in Engeland staat er zelfs regelmatig een bordje met ‘card only’ en kun je er niet eens meer cash betalen. Ik was dan ook erg blij met mijn Wise-account (neem er ook eentje, ik kan het aanbevelen!), waardoor ik een debit card gekoppeld aan een Engelse bankrekening heb en dus niet al te veel kosten maak voor digitale en internationale betalingen. (En gelukkig was Mark zo lief aan het eind van de reis al mijn via de boekverkopen ontvangen cashgeld in ontvangst te nemen en het me digitaal over te boeken, zodat ik niet alsnog met hoge wisselkoers-kosten zat.)

Naast alle Alice in Wonderland gerelateerde bezienswaardigheden is Oxford natuurlijk ook gewoon een hele mooie stad om te bekijken. Het is jammer dat er bijna overal werkzaamheden plaatsvonden, maar als je de steigers en afzettingen negeert, kun je genieten van alle imposante en schattige gebouwtjes, stadsmuurrestanten en meer!

Ik kreeg ook wat mee van wat er op dat moment leefde bij de Britten: verkiezingen en voetbal. In Oxford zijn ze erg blij dat Labour eindelijk weer aan de macht is, en in de avonden steeg er vanuit alle pubs een hoop gebrul op. Om de een of andere reden gaan de mensen lang niet altijd in de pub zitten om voetbal te kijken, maar drukken sommigen zich massaal tegen de ramen om zo wat van de wedstrijd op te vangen…  

Mark had me ook uitgenodigd om op zondag deel te nemen aan zijn wandelingen, dus bleef ik een extra dagje. In de ochtend nam hij mij en andere geïnteresseerden mee naar diverse Carroll-gerelateerde plekken in Oxford zelf en in de middag wandelden we vanaf de St. Frideswide kerk richting Binsey langs de Thames, de rivier waarop Carroll het verhaal aan Alice vertelde tijdens een boottochtje, om te eindigen bij de Church of St Margaret of Antioch, waar de beroemde ‘treacle well’ te vinden is.

Mark had me gecharterd om te helpen tijdens de wandeling. Mijn taak was om achteraan te lopen tijdens het deel door het drukke centrum, om te zorgen dat niemand achterbleef bij rode stoplichten ofzo. Maar we vormden onverwacht een extra goed team, want hij weet heel veel van de geschiedenis van Oxford en alle waterwegen daar, maar ik weet meer van Alice in Wonderland, dus toen hij zich het gedichtje ‘Twinkle, twinkle, little bat’ niet meer herinnerde, mocht ik het voordragen. Ik moest me behoorlijk inhouden om niet meer Alice-weetjes aan te vullen tijdens zijn toelichtingen!   Van de andere kant begonnen de wandelaars daardoor ook aan mij allerlei vragen over Oxford’s historie te stellen. Euh…  

Mark heeft zelf o.a. ‘Alice in Waterland‘ geschreven, en promootte dat natuurlijk aan het eind van de wandeling. Hij was zo lief om ook mijn boek nogmaals te noemen, waardoor ik ook op zondag nog een aantal exemplaren heb kunnen verkopen. De teller van het totaal aantal boeken dat ik dankzij Alice’s Day heb verkocht aan winkels en particulieren staat daardoor op 38 – exclusief eventuele online verkopen naar aanleiding van de dag, die ik pas later in mijn rapporten terugzie!

Natuurlijk kom ik absoluut niet uit de kosten – de reis kostte veel meer dan mijn boek opleverde, maar dat maakt me niet uit. Het was superleuk om de dag mee te hebben kunnen maken, mede-Alice-fans te hebben kunnen ontmoeten en te merken dat mensen enthousiast zijn over mijn schrijfsel! <3