Het uitproberen van een paar nieuwe kaartweeftechnieken had ik al heel lang op mijn to-do lijstje staan. De afgelopen dagen kwam ik er eindelijk aan toe.

Mijn eerste probeersel was een bandje met alle draden in dezelfde kleur. Het motiefje dat er in zit (strepen, blokjes, ander soort strepen), wordt enkel gevormd door variaties in de wijze waarop de draden door de kaartjes zijn geregen (van links naar rechts of van rechts naar links door de gaten) en de draairichting van de kaartjes (vooruit draaien of achteruit draaien).

Niet het mooiste resultaat, want dit was voor het eerst dat ik mijn (superfijne, supersterke en superzachte!) zijdegaren gebruikte. Omdat het zulke minuscule draadjes zijn, blijkt het erg lastig om de bandbreedte overal gelijk te houden. Maar ik kan dit bandje desondanks goed gebruiken om te demonstreren wat voor effect de manier van inrijgen en het draaien van kaartjes kan hebben op het weefsel. Wat dat betreft werkt het zijde daar weer erg goed voor, dankzij de glans.

De tweede techniek die ik uitprobeerde, was er eentje waar ik al heel lang tegenaan zat te hikken, maar die ik écht moest leren, omdat het typisch iets uit de late middeleeuwen is: brokaat. Bij brokaatweefsels gaat het er niet meer om wat voor moois je door middel van de kaartjes kunt produceren; dat weefsel dient enkel als ondergrond voor de motiefjes die je er met een gouden draad tussendoor weeft. 

Je hebt dus twéé weefdraden: je normale draad (in de kleur en materiaal van je andere draden) en een gouden draad, die je nadat je de normale weefdraad er doorheen hebt gehaald, tussen enkele draden doorhaalt. Je pakt sommige bovendraden op, andere niet, waardoor dus een patroontje ontstaat op de plekken waar de gouddraad over de bovendraden ligt. De gouddraad wordt op zijn plek gehouden door de draden waar hij onderdoor loopt.

Dat is niet alleen een kwestie van erg goed tellen (draad 6 oppakken, draad 13 en 14 oppakken, draad 21 oppakken… en bij de volgende toer weer een heel ander setje), het gaat ook ontzettend TRAAAAAAG!!! Mijn hemel, want een k*tkarwei… het duurt zeker 3x zo lang als normaal kaartweven – wat al niet bepaald snel gaat. Maar als goede re-enactor ik zal hier toch vaker mee aan de slag moeten. :-S

Ook deze band is niet geheel gelijk in breedte geworden, maar ik ben best tevreden over hoe de patroontjes zijn gelukt! Behalve dan de ‘negatieve’ versie van de patronen: daar zie je heel veel losse draden liggen voor en na het begin van het patroon. Dat lijkt me onvermijdelijk, want omdat daar geen patroon is moet je nu eenmaal over alle bovendraden heen, maar wellicht kan ik door wat oefening de boel wat strakker aangetrokken krijgen, want nu oogt het rommelig.

Het zou ook kunnen liggen aan het gouddraad. Ik heb namelijk moeten sjoemelen met het materiaal, want in de middeleeuwen werd echt gouddraad (al dan niet om een zijden draad heen gewikkeld) gebruikt. Dat is momenteel natuurlijk nauwelijks verkrijgbaar en bovendien onbetaalbaar. Er zijn wel kaartwevers die een alternatief hebben gevonden, maar ik ben nog steeds op zoek naar een webshop o.i.d. waar ik dat kan aanschaffen.

Tot die tijd gebruik ik zeer niet-historisch correct goudkleurig DMC-garen… :-X  En dat is dus veel soepeler dan echt gouddraad, wat een stuk minder buigzaam zal zijn en dus waarschijnlijk uit zichzelf recht op het weefsel blijft liggen.