Okee, de verhuizing dus. Ik had de afgelopen dagen echt geen zin om er over te bloggen, want er is zo veel dat nog moet gebeuren. Maar als ik nog langer wacht, doe ik het helemaal niet meer vrees ik.

Nadat ik in het eerste klusweekend had beseft dat mijn planning wat erg optimistisch was, heb ik alle zeilen bijgezet om in ieder geval zo veel mogelijk af te krijgen. Dus heb ik wat extra dagen vrij genomen en ben ik bijna iedere avond gaan klussen. Niet alleen ik: ook een hoop vrienden en familie zetten een extra tandje bij en kwamen een dag of avondje extra! <3

En dat was ook echt nodig, want op een gegeven moment leek álles tegen te zitten. Zo dekte de verf voor geen meter en moesten de felgekleurde muren niet twee, maar drie keer worden overgeschilderd. En de lichtroze(!) muren die ik in 1x hoopte te doen, moesten toch twee keer. Dat vreet tijd!

Eén van de muren was er zo dramatisch aan toe dat schilderen niet mooi ging worden. Te veel oneffenheden. Dus dan maar opnieuw behang er tegenaan (de vorige eigenaren hadden er vrolijk kinderbehang op zitten).
Neutraal wit behang gescoord en samen met Mike ons er een avondje kwaad op gemaakt. En het leek best goed te lukken!
Maar toen ik de volgende dag ging kijken, bleek dat je alle oneffenheden in de muur nog steeds zag. De puntjes duwden het behang gewoon naar voren en daar omheen had de lijm losgelaten.
Nog dramatischer: het behang schijnt door! Ooit wel eens van doorschijnend behang gehoord? Ik ook niet. Maar je ziet alle verkleuringen van waar gaten zijn opgevuld (man oh man, wat een gatenkaas was dat huis) en potloodstrepen die de vorige bewoners hadden gezet om hun behang recht op te plakken, schijnen er ook doorheen! Dus in plaats van strak wit, heb ik nu een soort gemarmerd reliëfbehang. Gelukkig maar dat het de opslagkamer voor kostuums is en geen belangrijke leefruimte. Uiteindelijk zal de muur waarschijnlijk opnieuw gestuct moeten worden. Maar nu nog even niet.

Dan was er nog de vloerbedekking. Naïef als ik was, dacht ik dat vloerbedekking doorgaans met dubbelzijdige tape vastgezet wordt aan de vloer. Niet dus. Deze vloerbedekking bleek volledig verlijmd – en niet zo’n beetje ook. De nieuwe vloerbedekking en laminaat er gewoon overheen leggen werd afgeraden, las ik via Google, en ik wilde ‘m er ook echt uit hebben, want hij stonk enorm.
Mijn arme vriendjes (en ik) hebben blaren, schrammen, spierpijn en stoflongen opgelopen van een hele dag aan dat rotspul trekken en snijden. In één van de kamers zat de boel zo vast dat ze het op een gegeven moment hebben opgegeven.

Ma kwam die avond met een briljante link: blijkbaar kun je ook als particulier een speciale tapijtsnijder huren die dat klusje veel makkelijker doet! Ik schaamde me dood tegenover mijn vrienden – had ik dat maar eerder geweten. Het kostte me 80 euro aan huur, maar wat was dat ding zijn geld waard! Niet alle stukken gingen makkelijk; soms moest ik me tegen de muur afzetten om het apparaat voorwaarts te krijgen, maar na een uur was ook de laatste kamer gedaan!

Dezelfde dag nog heb ik het laminaat kunnen leggen. Voor het eerst en helemaal in mijn eentje gedaan! Met dank aan Mike en Yvonne die de dag ervoor de andere kamer hadden gedaan en van wie ik kon afkijken. Niet dat het perfect ligt… laten we zeggen dat ik proefondervindelijk een aantal wijze lessen heb geleerd. :-X Maar hee, het ligt!

Dankzij de enorme hoeveelheid hulp die ik mocht ontvangen waren alle kamers uiteindelijk geheel bewoonbaar op de dag van verhuizing (afgelopen zaterdag). Enkel de plinten van twee kamers moeten nog, en er moeten nog wat kozijnen en deuren worden geverfd, maar dat kan prima als de meubels er al in staan. Alleen aan de gangen en toiletten is nog niks gedaan, maar daar staan niet zo veel spullen, dus dat kan best in de komende weken alsnog.

Uitpakken vlotte in het begin enorm, maar nu lijkt het niet meer op te schieten. Soms heb ik het gevoel dat ik alleen maar meuk aan het verplaatsen ben, en ik word helemaal gek van continu over zooi heen te moeten stappen. Komt onder andere omdat ik steeds toch nog dingen moet kopen en toch weer anders moet doen dan ik dacht. Pas als je er woont, kun je echt goed inschatten wat handig is en welk kastje in welke kamer hoort.

En ook nu loop ik weer tegen problemen aan. Zoals een lichtschakelaar die maar één in plaats van twee plafondlampen aanstuurt. De kabels zitten nog wel in de muur, maar er is maar één slot in de muur voor een schakelaar, dus als ik wil kunnen blijven dimmen, moet ik op zoek naar een dubbele dimmer die én in dat gat past, én matcht bij de rest van mijn schakelmateriaal, én het juiste type dimmer is voor mijn lampen. Argh.

Plus dat de aansluiting voor de lamp uiteraard niet precies boven mijn eettafel zit. Waardoor ik een kabel over het plafond moet leiden en een nieuwe ophanging in het plafond moet boren. Waarbij ik er achter kom dat mijn hanglamp zo’n mooi afdekkapje heeft bovenaan de ketting, die aan een haak moet hangen die strak tegen het plafond zit. Terwijl de gekochte keilbout wat uitsteekt, waardoor er een opening zal ontstaan tussen kapje en plafond. Dan toch maar een gewone plug met haakje, met het risico dat ‘ie het gewicht niet kan dragen en uit het plafond flikkert? Zucht. Is er nou echt nooit iemand op het idee gekomen om lampophangsystemen en -aansluitingen te standaardiseren??

En dat is dus maar één van de vele dilemma’s. Nog zo’n leuke: ik heb (niet verwijderbare) houtjes onderaan de muren waar je de plinten tegenaan schroeft. Dat werkt leuk met vloerbedekking, maar niet met laminaat. Want dan moet je 1 cm afstand van de houtjes houden zodat de planken kunnen uitzetten. En de dikte van het houtje plus die 1 cm (in praktijk soms iets meer… ) is meer dan de diepte van de verkrijgbare plinten. De enige oplossing lijkt om overzetplinten te combineren met plakplinten. Grom.

Zo kan ik nog wel even doorgaan. Mensen op Facebook hebben bijvoorbeeld het debacle met de kapotte wasmachinekraan meegekregen.
Laten we zeggen dat ik inmiddels heel veel heb bijgeleerd over klussen…

De komende dagen ga ik verder met uitpakken, inrichten en meuk afvoeren naar de milieustraat. Maar voordat ik de schilderklusjes weer oppak, ga ik eerst lekker naaien aan mijn Victoriaanse baljurk – anders komt die misschien niet op tijd af. Dat schilderwerk heeft namelijk geen deadline. Desondanks hoop ik het het me gaat lukken om in mijn vakantie, waarin ook nog eens Castlefest en Orenda valt, alle klusjes af te krijgen. Want ik ken dat: hoe langer het blijft liggen, hoe kleiner de kans dat het ooit nog gedaan wordt…

Maar het is wel belangrijk om te doen, want daardoor voel ik me ook gewoon meer thuis. De gang is een heel lelijk roze en dat zie je iedere keer als je binnen komt. De vloerbedekking op de trap stinkt nog steeds en dat helpt ook niet. Desondanks voelt het toch al wel een beetje als mijn huis. Omdat mijn spulletjes er staan, maar ook omdat ik er zo vaak ben geweest in de voorbereidende fase.

De buren zijn gelukkig allemaal heel vriendelijk. Ik ben piepjong vergeleken met de buurtbewoners: die wonen er gemiddeld al 30 jaar en hebben er hun kinderen samen spelend zien opgroeien. De meesten heb ik inmiddels al ontmoet, want het blijkt erg lastig om ze niét tegen te komen. Van twee paar buren heb ik zelfs een bloemetje gekregen! <3 Gisteren ben ik zelf even langsgegaan bij de mensen in het rijtje die ik nog niet had gezien.

Sammy heeft het niet heel makkelijk helaas. Tijdens de verhuizing had ik een kattenkamer in het oude huis voor hem gemaakt, zodat hij niet gestresst zou worden van alle chaos en we niet per ongeluk op hem zouden trappen. Maar opgesloten worden vond hij natuurlijk helemáál niet leuk, dus hij heeft een tijdje hartverscheurend zitten miauwen.

Aan het eind van de dag, toen iedereen weer naar huis was, ben ik hem gaan ophalen. Mijn stoere kerel is niet het type dat onder de bank kruipt en daar drie dagen niet meer onderuit komt. Nee, meneer is direct één voor één alle kamers gaan inspecteren! In het washok heeft hij een paar keer geblazen; dat vond hij blijkbaar niks.
Daarna merkte ik dat hij nog liever dan anders bij mij in de buurt wil zijn. Hij volgt me overal naartoe. En hij wil naar buiten! Ik kan aan hem zien dat hij te veel energie heeft en zich verveelt. Extra met hem spelen lijkt helaas niet te helpen. Arm beestje, hij zal het toch echt nog een paar weken binnen moeten uithouden, want anders raakt hij misschien de weg kwijt of loopt hij terug naar het oude huis.