Het was gisteren weer tijd voor ons jaarlijkse afdelingsuitje! Met een heel actief en afwisselend programma: eerst gingen we een escape room doen, daarna even borrelen, dan lasergamen, en tot slot met z’n allen ergens eten.

Ik had veel zin in de escape room. Ik bleek de enige die het al eens eerder had gedaan (maar liefst 3x zelfs). Omdat we met een nogal grote groep waren, splitsten we ons op in twee subgroepen die ieder een eigen escape room gingen doen. Mijn groep deed de ‘Graveyard’.

Helaas viel het nogal tegen. Er zaten wel een paar leuke puzzels in, maar het algehele gevoel dat bleef hangen was dat de oorzaak-gevolg-relaties niet duidelijk waren en dat het te moeilijk was doordat het te donker was om bepaalde dingen goed te kunnen zien en er bepaalde kennis werd verwacht.

Zo stonden er boven een aantal kastjes blijkbaar symbolen. Met mijn lengte en in combinatie met de duisternis kon ik die echt niet zien, zelfs al zeiden mijn collega’s dat ze er waren. Ik kon ze alleen op de tast identificeren. De klok die op een gegeven moment open sprong, hing zo hoog dat ik er niet bij kon om het item er uit te pakken. De foto’s die ergens in een kast hingen, waren amper te zien door de duisternis. En als je niemand in de groep had die noten kon lezen, of die wist welke symbolen bij sterrenbeelden horen, had je een probleem bij bepaalde puzzels.

Dit was, net als de laatste escape room waar ik was, zo’n kamer waar de medewerkers een actieve, sturende rol bij hebben. Oftewel: niet alle puzzels werken automatisch op elkaar, maar sommige dingen worden handmatig met een druk op een knop door een medewerker geactiveerd of geopend, wanneer je een puzzel goed hebt. En dat vind ik echt veel minder leuk werken. Omdat wij sommige puzzels maar niet opgelost kregen, besloot onze medewerker soms om maar gewoon de volgende puzzel te unlocken. En soms hadden we iets opgelost, waarna niks leek te gebeuren. Waardoor wij op een gegeven moment geen enkel idee meer hadden welke van onze acties nou wat teweeg had gebracht. De puzzels leken dan ook heel erg onlogisch en onsamenhangend en dat was erg frustrerend.

Wel leuk was dat er op een gegeven moment een (echte) doodskist open sprong. Met een schermpje erin. Hmm… Lenny denkt geen 2x na, springt in de kist en gaat liggen. “Doe maar dicht, jongens!” Je had de horror op de gezichten van mijn collega’s  moeten zien! “Weet je het zeker…?” Yup!
Ik heb ze maar niet verteld dat ik al eens eerder een tijdje in zo’n kist opgesloten heb gelegen voor LARP…
(Overigens bleek het schermpje niet te werken. Er stond alleen ‘no signal’. Waarna de medewerker maar weer handmatig de volgende puzzel unlockte. :-/ )

We haalden de uitgang lang niet binnen de gestelde tijd (een uur). We hebben de laatste kamer zelfs niet eens gezien. Superteleurstellend. De medewerker vertelde dat dat helemaal niet vreemd was: slechts 30% van de bezoekers kwam op tijd uit deze ruimte (en 50% uit de kamer die de andere groep had gedaan – die hadden ‘m ook niet uitgespeeld). Wut?? Dat is toch niet leuk? Als zo weinig mensen je kamer uit komen, dat is er iets mis met je ontwerp. Als je zo’n spel speelt, wil je er uiteraard uit kunnen komen en ook zo veel mogelijk van de puzzels die er in zitten, kunnen doen. Dus je moet je kamer zo ontwerpen dat de meeste mensen het net kunnen halen, waarbij het gaat om de snelste tijd.

Ik was niet de enige die teleurgesteld en enigszins gefrustreerd was. In de andere groep hadden ze min of meer dezelfde ervaring. Nou ja, dan maar even een borrelhapje naar binnen werken en op naar het lasergamen.

En dat was wel superleuk!! Het duurde maar een kwartiertje, maar het leek een half uur en volledig verhit kwam iedereen weer de ruimte uit. We hadden ‘dames tegen de heren’ gedaan, waarbij een van de mannen bij ons was gekomen om de verdeling wat gelijk te trekken. En raad eens: wij dames hadden ruim gewonnen! De mannelijke collega die bij ons was gekomen had zo’n lage score dat we nog steeds gewonnen zouden hebben als hij wel bij het andere team was gebleven. En hoewel de twee topscoorders mannen waren (met onze baas als nummer 1 – dat gaan we nog weken horen, net als toen hij won met golfen), waren de dames veel constanter met allemaal net bovengemiddelde cijfers en wonnen we toch. (Ik was nummer 4, toch best trots op mezelf. )

Van teambuilding was deze dag overigens niet echt veel sprake; we zeikten elkaar juist lekker af vanwege onze wanprestaties. (“Hee Lenny, jij had toch vaker escape rooms gedaan? Valt me tegen dat je het niet beter hebt gedaan dan!” “Hm, jij hebt dan wel de meeste punten met lasergamen, maar als baas had je je team moeten leiden zodat de rest ook fatsoenlijk zou hebben gescoord!” “Dat jij de slechtste score van ons mannenteam had, komt straks wel terug in je jaargesprek hè?”)

Ontsnappen en schieten maakt hongerig, dus het etentje ging er ook wel in! Omnom!

Met ronde buikjes, nog wat restjes adrenaline én het plan om vaker met de collega’s te gaan lasergamen, togen we daarna weer op huis aan.