9 juli 2020: het doek gaat op. 

Bedrijf 1: Een schoorsteenveegbedrijf veroorzaakt asbestschade aan mijn ventilatiepijpen bij een poging een nest en dode vogel te verwijderen, en weigert vervolgens in alle talen verantwoordelijkheid te nemen. Ze beschuldigen mij van boze opzet en poging tot oplichting.

Bedrijf 2: Een asbestinventarisatiebedrijf komt de schade opnemen. Ze veroorzaken elders in huis nog meer schade, vergeten mij te melden dat ik het toilet niet meer mag gebruiken omdat er opnieuw asbest naar beneden is gekomen, en leveren een rapport op met fouten.

Bedrijf 3: PostNL verzaakt een niet-thuisbriefje achter te laten bij het schoorsteenveegbedrijf, als mijn aangetekende poststuk met aansprakelijkheidsstelling niet afgeleverd kan worden, waardoor deze nooit wordt opgehaald. Vervolgens raken ze het aangetekende stuk een aantal dagen kwijt op het afhaalpunt, waardoor het ook niet richting mij geretourneerd wordt en ik niet weet dat het niet is aangekomen. De beloofde terugbetaling van de verzendkosten komt niet aan – na heel veel heen en weer bellen en verkeerde verklaringen, blijken ze het naar het verkeerde rekeningnummer te hebben overgemaakt.

Bedrijf 4: Mijn advocaat reageert niet op mijn mail en mijn herinnering daarop, dat er nog stukken aan de rechtbank aangeleverd moeten worden. Een week voor de zitting krijg ik een dringende voicemail om nog snel alles aan te leveren – hopelijk kan hij het alsnog indienen, ook al is de deadline 3 dagen geleden verlopen. Vervolgens verschijnt hij in slobberige hoodie, ongeschoren en schijnbaar slecht voorbereid in de rechtzaal.

Bedrijf 5: Het advocatenkantoor van de tegenpartij ziet 2 weken lang ons mailtje met het verzoek om de toegekende schadeclaim te betalen over het hoofd, waardoor de door de rechter opgelegde betaaltermijn met een week wordt overschreden.

18 juni 2021: De schadevergoeding staat op mijn rekening. Het doek valt.