Costumièredag

Een keer per jaar wordt er vanuit mijn coupeuse-opleiding een studiedag georganiseerd. Het is geen verplicht onderdeel, maar wel heel leuk en nuttig: er worden tips gegeven voor de examens en je leert er allerlei handige aanvullende naaitechnieken. Ook zijn er kraampjes waar je handige spulletjes en leuke stofjes kunt kopen. Vorig jaar ging het allemaal niet door vanwege corona, maar nu wel weer en was ik er voor het eerst bij.

Mijn juf zit in het bestuur van de opleiding en die was dus ook aanwezig. De groepsgewijze demonstratie aan het begin van de dag, een uitleg over hoe je de maten van iemand goed kunt opnemen en wat je op het examen moet doen als je kledingstuk niet goed blijkt te passen op je model, werd dan ook door haar verzorgd.

“Nou, vertel maar eens: wat is er allemaal mis met het proefmodel van deze jurk?”

Daarna moesten we zelfstandig aan de slag met allerlei naaitechnieken. Zoals: hoe zorg je voor symmetrisch dikke figuurnaden, hoe maak je een strakke hoek in je stof, hoe zet je op de couture-manier een knoop aan, etc.

Ik dacht eigenlijk dat we een beetje leuk gingen workshoppen – je weet wel, gezellig keuvelen met medestudenten met een kopje thee erbij en ondertussen wat fröbelen. Maar het was behoorlijk aanpoten om alles op tijd af te krijgen! En uiteraard werd de leerstof weer niet geheel op de manier die ik prettig vind aangeboden (kun je me alsjeblieft éérst laten weten wat het eindresultaat moet worden, voordat je me stapsgewijs alle handelingen laat doen??) en had ik geen idee hoeveel werkstukken we die dag geacht werden te voltooien en hoeveel tijd we er per werkstuk voor zouden krijgen, wat zorgde voor behoorlijk was stress bij mij. (Dagstructuur, mensen! Communiceer het!).

Voor ieder werkstukje kregen we instructies op papier en enkele geprepareerde materialen. Naaispulletjes, garen en een naaimachine moesten we zelf meenemen.
Niet te zien op deze foto: de wirwar van kabels voor onze naaimachines: verlengsnoer geplugd in stekkerblok, dat weer in een ander stekkerblok stak, want uiteraard waren er veel te weinig stopcontacten voor iedereen.

Sommige naaitechnieken kende ik al wel (zoals onzichtbaar met de hand zomen – daar draai ik mijn hand niet voor om, kijk eens hoe netjes en snel ik dit kan!) maar andere waren echt wel lastig.

Zelf paspelband maken. Dat heb ik al eens eerder gedaan!
‘Brievenbusrits’. Juf: “Dat kan beter. Maar da’s niet erg. Je kunt het gewoon thuis opnieuw doen, dat hoeft niet vandaag.” Snik.

Tussendoor waren er demonstraties van de dames van de verkoopkraam. Uiteraard waren alle hulpmiddeltjes echte must haves. En ja, de prijs klonk misschien veel, maar het was allemaal wel écht heel duurzaam / een goede investering / iets dat lang meeging / waar je waar voor je geld voor kreeg! (Ik denk dat ik dat ‘absoluut onmisbare’ strijkplankhulpmiddeltje voor ‘slechts’ €36,50 gewoon zelf timmer, aangezien het effectief twee in vorm gezaagde en tegen elkaar aan geschroefde stukjes hout zijn…)

Gespot bij een medestudente. Hier ga ik dan wel weer van kwijlen! <3

Om 4 uur was mijn hoofd vol, waren mijn oksels bezweet en was de dag gelukkig ook ten einde. Het was interessant en leerzaam, maar ik moet wel nog even bijkomen.

Slechts één houten bankje is de dag niet zonder kleerscheuren doorgekomen. (It wasn’t me!)

Oh, en mocht je het je afvragen: nee, er was geen enkele man aanwezig. XD

3 comments

  1. Brenda says:

    “(kun je me alsjeblieft éérst laten weten wat het eindresultaat moet worden, voordat je me stapsgewijs alle handelingen laat doen??) ”

    OMG! Zo DIT! En bij mij dan nog gevolgd door “en daarna de boel afkraakt omdat dit niet is hoe je het had gewild of bedoelde”.
    Ben een cursus tot trauma-acteur aan het doen en had echt het gevoel op die eerste praktijkdag in het diepe gegooid te worden. “Hier, worstel hier maar doorheen, dan vertel ik daarna hoe je het wel had moeten aanpakken”.

    Blij dat ik niet de enige ben die zoiets dus niet prettig vindt. ;-)

  2. Annet says:

    Dat kastje met naaimachine voetjes is een standaard accessoire bij (sommige?) Bernina machines. Zeker die van het midden-tot-hogere segment. Ik kreeg er geen bij mijn 350, die heb ik apart erbij gekocht, maar ik kreeg er wél eentje bij de 450. De inzetstukjes zijn te verwisselen afhankelijk van welke voetjes je erin wilt hangen.
    En ja, die is inderdaad geweldig mooi en handig en een heel stuk fijner op je naaibureau dan het etuitje met plastic inzetstukken die bij de 350 zat.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.