Een tijdje geleden verwelkomden we Geert als nieuw bandlid bij De Soete Inval. Uiteraard had hij op dat moment nog geen (correcte) middeleeuwse outfit. Net als Wigo kon hij in eerste instantie wel wat lenen uit de garderobe van Flip, maar uiteindelijk is het toch wel handig als iedereen gewoon zijn eigen kleding heeft. Maar ja, niet iedereen is zowel van de muziek als van het naaien. Dus vroeg Geert of ik niet iets voor hem wilde maken.

Ach, een cotte zit relatief snel in elkaar, dus dat was geen probleem. (Beenlingen zijn een andere uitdaging… die moeten goed strak en dus perfect op maat aansluiten.) Het was wel lastig dat hij niet in de buurt woont en ik dus alleen zijn door hemzelf gemeten maten had. Nou volg ik wel een opleiding tot coupeuse, maar voor de pasvorm van middeleeuwse outfits heb je weinig aan de regeltjes die je daar leert. Dus gokte ik maar een beetje hoeveel speling hij nodig zou hebben om het ding aan te krijgen, zonder dat het gelijk een hobbezak zou worden.

Hij koos zelf de vorm en de kleuren uit, waarna ik tijdens een evenement bij een stoffenkraampje een mooie lap rode linnen scoorde en later via internet nog een lap groen erbij kocht.

Tijdens een ander evenement kon hij het tussenresultaat even aantrekken en zag ik dat hij te wijd was geworden. Dat was geen probleem, want doordat Geert had gekozen voor een model waarbij er vier blokken met kleuren aan iedere kant zijn, was het immers makkelijk om de boel gewoon bij de naden middenvoor en middenachter in te nemen en dan de hals indien nodig wat wijder te knippen. Ik had daarom vooraf bewust gekozen om bij de punten waar ik twijfelde, iets meer ruimte te laten.

Hij hing overigens wel een beetje raar bij de taille. Wat kon ik daar nou fout hebben gedaan…? Het zijn toch allemaal gewoon rechte lijnen? Geert: “Oh, ik ben niet helemaal recht. Deze kant van mijn lichaam is wat langer. Kun jij dat zien?” Euh, ja dus. Volgende keer even doorgeven bij het maatnemen, want ook die ene centimeter maakt echt uit voor het optische resultaat! (Al vraag ik me af of ze daar in de middeleeuwen al rekening mee hielden – waarschijnlijk niet.)

Dit is het resultaat:

(Dit is ná strijken. Linnen… zucht.)

Omdat Geert dit jaar nog maar één evenement met ons meespeelt en ik dan niet aanwezig ben, zal ik helaas alleen aan de hand van foto’s kunnen zien hoe en of het eindresultaat een beetje leuk staat. Mochten er toch nog aanpassingen nodig zijn, dan wordt dat een winterprojectje als voorbereiding op het volgende festivalseizoen. En waarschijnlijk moeten er nog meer kostuum-onderdelen worden gemaakt (niet alleen de beenlingen, maar ook een warmere wollen tuniek voor tijdens koudere evenementen). Maar dat komt t.z.t. wel een keer. Mijn opleiding begint in september weer, dus dan heb ik vast genoeg andere dingen te naaien.