K’s Choice is met afstand de band waarvan ik de meeste live concerten heb bijgewoond. Gisteravond stond ik voor de 5e keer in het publiek – en dan tel ik het concert waarbij ik zelf met hen op het podium stond, dus niet mee!  

Inmiddels ook traditiegetrouw, sleepte ik Kees mee er naartoe. Het was even duimen of dat ging lukken, want Kees loopt momenteel moeilijk, dus een staconcert was voor hem niet te doen. Maar gelukkig bood Doornroosje de mogelijkheid om een hoge kruk met rugleuning te lenen en mochten we bovendien samen met andere mensen met een beperking, eerder dan de rest van het publiek de zaal in zodat we rustig een goed plekje konden zoeken. Ideaal! Dus Kees heeft ook kunnen genieten van de avond. ^_^

Het betekende ook enorm goed uitzicht op het podium! Zaten we de vorige keren nog ergens op een balkon, nu had ik een perfecte plek voor close-up zicht. Het leverde ook veel betere foto’s op:

Het publiek bestond uit opvallend veel leeftijdsgenoten…
Helaas heb ik maar één ander koorlid ontmoet, want een ander koorlid kon er jammer genoeg toch niet bij zijn en de meeste koorleden zijn een paar dagen geleden naar de concerten in Amsterdam en Utrecht geweest (de groepsapp ontploft dus periodiek met foto’s en video’s    ).

K’s Choice speelde uiteraard hun nieuwe nummer ‘Time is a parasite’, maar eerlijk gezegd doet dat nummer me niet zo veel. Ook diverse andere nummers van hun meer recente albums die ze gisteravond speelden, behoren niet tot mijn favorieten. Maar gelukkig kwamen o.a. ‘Live for real’ en ‘Another year’ ook voorbij, evenals een prachtig nummer genaamd ‘Love is letting go’ dat een ode was aan een overleden collega. Als Sam en Gert samen zingen met alleen een akoestische gitaar als begeleiding, doet me dat meer dan het geweld van 4 elektrische gitaren tegelijk (die veelvuldig werden gewisseld voor wéér een andere variant – ze hadden zelfs een mannetje dat die dingen aan hen aangaf én die continu tussen de nummers door de hele verzameling bijstemde)!

Uiteraard probeerde ik mee te zingen, maar de begeleidingen die we vorig jaar tijdens het koorproject hadden geleerd, zaten helaas totaal niet meer in mijn hoofd. Dat krijg je als je 10 liedjes in 6 weken tijd erin ragt: het blijft net lang genoeg hangen voor het concert, maar niet op de langere termijn. Bovendien had ik het idee dat ze enkele nummers nóg lager waren gaan spelen dan toen we met het koor samen zongen. Sam’s stem is natuurlijk nog steeds in transitie, dus dat zal de komende tijd wellicht nog meer gaan gebeuren. Jammer, want inmiddels merk ik wel dat het effect heeft op hoe de nummers me aanspreken.

Fun fact: Sam heeft ook de tekst van hun liedje ‘Woman’ aangepast – inmiddels zingt hij “I’m not a boy, I’m a man, man!” in plaats van “I’m not a girl, I’m a woman, woman”.  

Het is afwachten in hoeverre de band na deze tour actief verder blijft gaan, want behalve die nieuwe single hebben ze geen compleet nieuwe cd geproduceerd. Ik blijf vooralsnog dus maar hun (vooral oudere) cd’s koesteren.