Afgelopen weekend stonden we met De Soete Inval weer op Middeleeuws Montfort. Het was een heel erg gezellig weekend! En relaxed, want in tegenstelling tot vorig jaar hoefden we ditmaal niet ook nog op zaterdagavond tot middernacht te spelen. Dat scheelde een hoop energie. Ook waren we niet meer ingepland voor wat optredentjes in de wijnkelder van het kasteel, die weliswaar sfeervol is, maar ook héél krap en héél galmend, waardoor het niet zo’n goed plan bleek om er doedelzakspelers in te zetten.  

Omdat we nu eenmaal De Soete Inval zijn, wisselen we structureel van samenstelling, afhankelijk van wie er beschikbaar is op de betreffende datum en voor hoeveel muzikanten er budget is. De groepsvibe verandert daardoor ook iedere keer. De huidige samenstelling hadden we tot nu toe slechts 1x eerder gehad en hoewel dat dus weer het herverdelen van de tweede stem-partijen betekende, beviel dit heel goed!

Ook de interactie met andere groepen is iedere keer weer anders. We stonden dit jaar naast Bataille, die hartelijke en gezellige buren bleken. Er is onderling drank en voedsel uitgewisseld, er is gezamenlijk van kampvuur genoten, en we hebben na sluitingstijd zelfs nog even met wat mensen samen liedjes gezongen. <3
Handelaren en de horecamensen waren blij in plaats van geïrriteerd als we een tijdje naast hen kwamen spelen en vroegen er zelfs actief om (met een sip gezicht: “Jullie zijn gisteren helemaal niet in onze hoek komen spelen…” – natuurlijk komen we dan vandaag alsnog even langs! ^_^ ). Iemand van de Zwaardenkoning, die ons ook vroegen om voor hun tent te komen spelen, bood zelfs aan mijn mes even te slijpen tijdens het spelen. Er is dus zelfs sprake van omkoperij! Wie biedt het meeste voor een setje muziek…?  

En dan is er nog de factor ‘publiek’. Ook die waren gelukkig enthousiast. Maar liefst twee mensen zijn op me afgekomen om te vragen of dat nou moeilijk is, doedelzak spelen? Ze bleken oprecht interesse te hebben in zelf te gaan spelen, dus ik heb ze verwezen naar de cursussen van Stichting Draailier & Doedelzak. Wie weet…
We hebben echter ook weer een aantal in de categorie ‘domme vragen’ gehad. Lunchende muzikanten zijn blijkbaar ook heel interessant, want we zijn regelmatig al etend onder onze luifel op de foto gezet. Bezoeker: “Deden ze dat vroeger ook?” “Euh, wat, eten…?”  
En toen iemand onze naast de tent geparkeerde kar met instrumenten zag: “Hee, hier liggen doedelzakken!” Richting ons: “Geven jullie vandaag een concert ofzo?” Wij: “We spelen de hele dag door op wisselende plekken op het terrein!” Bezoeker: “Oh, jullie kunnen er dus écht op spelen??”  

Het weer werkte ook nog eens fantastisch mee. Vorig jaar waren we er bij gebrek aan luifels om onder te spelen, weggebrand in de hete zon, dus we hadden de luifel van mijn tent dit jaar direct langs het pad gepositioneerd. Vooral om ergens te kunnen blijven spelen in de regen, want er was een hoop nattigheid voorspeld voor de zondag. Ik had er dus niet op gerekend dat we onze tenten droog zouden kunnen inpakken, en misschien niet eens opzetten. Maar vrijdag was het droog vanaf het moment dat we arriveerden, zaterdag werd het zelfs behoorlijk warm, en op zondag heeft het alleen in de ochtend dermate hard geregend dat we niet in de buitenlucht konden spelen. Rond openingstijd hebben we dus maar even wat bankjes onder de horecaluifel verzet en ons daaronder gepositioneerd, zodat we arriverende bezoekers toch nog konden verwelkomen en het ietwat druilerig ogende, nog niet helemaal actief zijnde terrein, van wat sfeer konden voorzien. De rest van de dag hebben we gewoon kunnen spelen waar we wilden! En dus droog kunnen inpakken. Dat scheelt een hoop gedoe, maar desondanks ben ik blij dat vandaag de eerste dag van mijn zomervakantie is, waardoor ik de broodnodige slaap heb kunnen inhalen. En ik denk dat ik vandaag verder niet heel veel nuttigs ga doen…